28. apr, 2020

Drie jaar en 335 dagen zonder Sunshine

Vandaag, wat eigenlijk vorige week woensdag was toen ik dit schreef, ben ik lekker vrij. Of nou ja in elk geval, even niet geleerd of gewerkt aan school. Ik moest echt even lekker ontspannen. Karina had zulke leuke foto’s voor me gemaakt van mijn moeder met bloemen en ook van de cits, in van Gogh stijl. En die heb ik dan weer bij elkaar zitten knippen en plakken, die van de cits dan. Maar ik vind ze zo leuk, dat ik ze zo zelf wil gaan schilderen een keer, als ik weer tijd heb voor wat creatiefs tussendoor. Nog even een paar maandjes doorbijten, diploma halen en een leuke baan vinden bij een leuke apotheek. Oh en als het kan, daarna, als ik wat vrije dagen heb opgebouwd, eventjes verhuizen naar het huisje waar ik, voor zover ik nu zien kan, voor altijd zal blijven. Lijkt me geweldig allemaal!

Iedereen is creatief genoeg, Karina had er nog leuke foto’s van mij bij gedaan, met planeten rond mijn hoofd en die heb ik, samen met die van mijn 5 hartjes, gebruikt op Facebook voor mijn profiel. Past zo leuk bij elkaar nu, nu laat ik het voorlopig mar weer eens zo. En ik hoop het me tegen die tijd, als ik weer tijd krijg, zal herinneren. Lijkt me prachtig, op zo’n groot doek, hele van Gogh achtige achtergrond en dan mijn poezelige kindjes schilderen. Ik neem me weer wat voor hoor, want dan moeten ze er ook echt op lijken en dan moet je hun ‘ziel’ kunnen vangen. En dat kan ik heel mooi maar niet als ik het wil.

Helaas heb ik er geen foto’s van, voor het digitale tijdperk, maar ik heb ooit een leeuw geschilderd voor mijn broer, die dat als sterrenbeeld is. En toen ik bezig was, zei mijn dochter opeens; ‘goh mam, dat lijkt Bebbe wel!’ Zo noemt zij mijn broer Ben. Ik keek ook eens goed en ja, verrek, hij leek er inderdaad op! Zelfs mijn moeder zag het en nog beter, hij zag het zelf ook. Helaas is het in een brand vergaan en bleef er niets van over. En geen foto, maar je mag het aan hem vragen. Maar zo gebeurt het dus wel. Had je me nou gezegd dat ik het zo moest schilderen, dat de leeuw op mijn broer moest gaan lijken, dan had ik huilend weggerend. Dát kan ik niet! Heel raar hoe die dingen werken.

Dus ik heb lekker zitten stoeien met die foto’s, die mooie foto van mijn moeder op haar in memoriam profiel ook gezet. Met die vrolijk gekleurde tulpen zou ze zelf ook leuk gevonden hebben. En ik heb een paar blogs vast geschreven, altijd makkelijk. Ik heb mijn vriend John gemaild. Ik leg hem veel uit over de boeken, hoe dat zit allemaal. En dat vind ik het leukste om te doen van de wereld. Ik wou dat ik er mijn beroep van kon maken maar helaas. Dat kan niet. John is arts en dat is dus al heel bijzonder dát hij de boeken leest. Omdat artsen wetenschappers zijn en die staan in 99,99% van de gevallen niet open voor deze boeken en deze kennis. Hij is dus de uitzondering die de regel bevestigd.

Maar hij is niet de enige. Ik schijn het goed uit te kunnen leggen. PeeT ziet dan wel eens dingen voorbij komen, die niet kloppen met de boeken en dan denkt ze, even afwachten want Ria zal er zo wel op reageren. Omdat ik hetzelfde erover zeg, als zij dat zelf zou hebben gedaan. Sonja vroeg vooral toen ze de boeken net las, heel veel. Dat is wat geminderd omdat ze er nu zelf verder in komt. Af en toe vraagt ze nog wel eens iets. En Gerjo, die uit het hoge noorden van het land boodschappen voor me wilde komen doen, toen ik ziek was. Die vraagt ook van alles wat, dan weer heel veel achter elkaar, dan weer een tijdje niet.

Hij heeft zelfs de stichting benaderd, op mijn advies. Hij is namelijk meer van de Instagram generatie. Ik vind daar niet veel aan. Veel te veel vliegt er daar om mijn oren en ik weet niet goed wat ik ermee moet. De Rulofstichting ook niet want ze hebben geen Instagram. Dus ging Gerjo zitten mailen met Ludo Vrebos, de voorzitter van de stichting. En hij heeft op diens verzoek dan weer uitgelegd hoe dat allemaal werkt op Instagram. Ludo is nog druk bezig met wat dingen maar zodra hij die heeft afgesloten, dan gaat hij zich richten op een Instagram pagina. Ja, dan ga ik wel eventjes naar Instagram om die pagina te ‘volgen’ natuurlijk!

En zo helpen we elkaar, ook op de Rulof pagina’s op Facebook zijn we altijd met de boeken en alles wat daar mee te maken heeft bezig. Gerjo zei laatst; ‘en toen dacht ik, ik vraag het even aan de Jozef Rulof Google zelf’, ik lag dubbel! En PeeT die noemt mij de Paulus van Rulof op Facebook. Ik kan er namelijk niet goed tegen, als ze de boeken verkeerd interpreteren. Dan ga ik zeggen hoe het dan wel zit. Ja, vervelende eigenschap in het normale leven. Maar als je een interpretatiefout maakt met de boeken, dan blijf je, hoe verder je erin komt, altijd door die fout op een zijspoor gezet worden. Je moet mijn helpen een beetje zien als iemand wegtrekken, voor hij overreden wordt, zeg maar, niet om irritant gelijk te hebben. Het is gewoon belangrijk om het goed te snappen anders raak je steeds verder van huis.

En ik kan het blijkbaar erg goed uitleggen, zeker volgens een aantal mensen. Dus Ludo, mocht je dit ooit lezen en er is een baan open bij de stichting, dan kom ik met alle liefde! Ik doe namelijk niets liever dan over de boeken praten of ermee bezig zijn. En ik weet ook dat er nog heel veel mensen zijn, die het onzin vinden en er nog lang niet aan toe zijn. Maar dat maakt me niet uit, want ik hou me bij deze kosmische waarheden. Ik zie ze ooit boven wel, en dat ze dan zeggen, goh ja, dat wist jij toen al. Ja, inderdaad!

Het is alsof alle kennis direct in de diepte binnenkwam, vanaf ik die boeken vond. En ik begreep alles ook gelijk en ik had ze alle 27 in 2 jaar gelezen en sommige vele malen meer dan ene keer. Maar het moest zo zijn blijkbaar. Miranda heeft me de boeken gebracht, en ook haar raasde ik in sneltreinvaart voorbij. Zij wist ook niet wat ze zag gebeuren! Daar moeten we nog wel eens om lachen. En ook zij vraagt me af en toe nog wel eens wat. Zij leest ze al meer dan 20 jaar maar ze heeft ze nog niet allemaal gelezen. Want zo gaat het normaal met die boeken, de mensen doen er heel lang over. Dat merkte ik ook pas, toen ik in die groepen kwam.

Ik bedoel dit niet om op mijn borst te kloppen hoor, zo van kijk mij eens snel gelezen te hebben. Nee, er lijkt meer aan vast te zitten. Anders was het niet zo’n enorm verschil met hoe dat bij anderen gaat, bij de meesten dan. Er zullen nog wel meer van die dwazen als ik rondlopen. Maar of het er ooit uitkomt, waarom dit was? Ik hoop het wel! Ik heb mijn leven lang naar een aantal dingen gezocht, en 1 ervan was mijn passie vinden. Dat zijn deze boeken, dat wist ik al vanaf ik die 1e bladzijde las en ik ben er Miranda nog altijd dankbaar voor. Stel je toch eens voor, als ik daar toch ooit eens iets mee mocht doen? Dat zou pas echt geweldig zijn!