29. apr, 2020

Drie jaar en 336 dagen zonder Sunshine

Nu ben ik pas bij vorige week donderdag, ik heb steeds weer iets anders te vertellen. Ach, wat kan het me ook schelen. Zo werk ik nou eenmaal. Ik had wel opgezien tegen die twee stage dagen, omdat ik me niet zo jofel voelde op voorhand al. Maar ik had toch weer beter op moeten letten want Aurora had me, per ongeluk, gekrabbeld en ja, dan krijg ik het rechtstreeks in mijn bloed, wat het ook is waar ik zo allergisch voor ben. Maar daar dacht ik het weekend erna pas aan hoor. Je vergeet dat zo gemakkelijk, vooral als het van die halve klachten zijn. Het was dan ook maar een klein krabbeltje. Maar vandaar dat ik me woensdag zo rot voelde en de donderdag nog gedeeltelijk. Dat kwam er nog eens bij.

Donderdags heb ik het 7 uur lang gered. Ze zijn wel lief hoor, ik mocht heel veel aanschrijven. Dat is gunstig want dat moet ik echt nog goed onder de knie krijgen. En ik moet er ook snelheid in gaan krijgen. Het is nu, in verhouding dan, vrij rustig in de apotheek. Dat is bij de meeste apotheken zo, heb ik al gehoord. Voor mij gunstig want omdat ik er nog niet zo snel in ben, ik moet alle interacties nog uitzoeken of kijken of een contra indicatie wel of niet invloed heeft en zo ja, hoe het dan op te lossen. Je wordt daar wel sneller in, uiteindelijk, maar ik ben zo ver nog niet. En als het dan zoals normaal is, dan stromen de recepten binnen, van huisartsen tot specialisten, tandartsen tot psychiaters.

Als het ‘normaal’ is, dan heb je binnen een paar minuten een flinke stapel. Vooral rond 11 uur vliegen ze binnen. En omdat ik nog langzaam ben en teveel nog moet uit- en opzoeken, nemen ze het dan vaak van me over. Nu gaat het op een tempo, dat meer bij het huidige tempo van mij past. Natuurlijk zal dit wel gaan beteren, bij mij dan. In elk geval, normaal gesproken, doe ik het dus meestal maar een uurtje of soms wel twee. Maar nu heb ik voor het eerst best lang aangeschreven. Omdat ik dan kan zitten, daar houden ze nu even rekening mee, dus #daslief. Donderdag een halve dag en vrijdag echt de hele dag zowat. Daar heb ik dus meer van geleerd dan van elke keer een uurtje.

Daarom zei Tessa dat ik dat volgende keer ook weer zo mag doen. Daar ben ik blij om want nu ging het net zo lekker, en dan ben ik weer 2 weken vrij. Nou ja, vrij. Studeren wordt het. Als ik niet ziek was geworden, had ik mezelf wel een weekje vrij gegund maar helaas, ik heb zoveel in te halen, dat ik dat niet kan maken. Dus neem ik voor mezelf nu het komende weekend wel echt vrij. Tenminste, op het huishouden en de boodschappen na dan wel. De rest gebruik ik echt om hele dagen te blokken. Ik loop echt achter want normaal leer ik elke week de les, en is het die laatste week alleen maar ophalen.

Nu moet ik echt van nul beginnen want ik heb 4 lessen gemist van de tien van dit blok. En eigenlijk 5 want die ene les was ik er maar half bij en bovendien voelde ik me toen nog zo slecht dat ik ook niet echt wat op heb gestoken ervan. Eigenlijk moet ik het halve blok dus inhalen en de andere helft ophalen, ware het niet, dat ik die ook niet heb geleerd omdat ik de opdrachten aan het inhalen was. Dus ik ga het wel zien. Komt sowieso goed want het examen is op de 13e en dat is my lucky number natuurlijk.

Ik heb de 11e en de 18e ook nog examens Nederlands én Engels in Utrecht. Schrijven en de andere spreken, waar ik een presentatie moet houden in beide talen, en gesprekken voeren, ook in beide talen. Laat ik nou een Engels naar Nederlands of vice versa switch hebben. Helaas moet je wel die presentaties nog maken. Zowel voor NL als voor EN. Nou ja, dat moet dus ook nog in die vakantie. Alhoewel, die kan ik ook de zondag ervoor doen. Want nu zijn ze gelukkig op maandagen en niet op mijn stagedagen. Hopelijk is het dan nog niet druk op de weg want ik ga maar met de auto. Ik weet in elk geval, dat er daar in de buurt ruim parkeren is en dat dit gratis is. Dat scheelt. Ook handig voor als ik straks voor het keuze deel, na de zomer, daar ook naar school moet elke week.

Saskia, de apotheker, stuurde me een aantal taken. Bij onze 4 apotheken hebben we een eigen en uniek systeem, we zetten alles op de foto, voor we het afleveren. Maar ook wat besteld moet worden en wat weer terugkomt. Zo kan kunnen de apothekers per vestiging, gewoon vrij nemen, want dan worden we gecontroleerd door iemand uit een andere vestiging, die onze handelingen zo op afstand na kijkt. Ja, zo gaat dat bij apotheken. Zelfs al maakt de apotheker zelf een uitgifte klaar, dan moet één van de assistenten dit nakijken. We doen er alles aan om maar geen fouten te maken en zo hoort het ook.

Als je iets fout doet, dan krijg je daar een ‘taak’ over. Dat zie je in pharmashare, een speciaal gedeeld programma, waar je ook geregeld even naar moet kijken. En daar staat dan bijvoorbeeld; ‘ik kan het etiket zo niet lezen, dus dit moet opnieuw op de foto.’ of ‘heb je dit in het Kinderformularium gecheckt, zo ja, waarom staat dat er niet bij?’ of ‘klopt deze dosering wel?’ Nou ja, wat er maar fout ging of nog uitgezocht moet worden. Dat ga je dan ook doen en dan antwoord je erop, heb dit gedaan of zus gedaan, of dat je het weer opnieuw op de foto hebt gezet. Dan heb je de taak afgehandeld. Nu kreeg ik taken over recepten, die ik niet had afgehandeld.

Nu heb ik Saskia vorige week het dikke pak met praktijkexamens gegeven, die zij bij mij mag afnemen. Zou het daar iets mee te maken hebben soms? Ik weet niet of ik het prettig vind of juist niet, om dat niet te weten van te voren. Eigenlijk is het misschien wel beter omdat je dan niet extra zenuwachtig wordt maar aan de andere kant, zou ik als ik het wel wist ook nog beter mijn best proberen te doen. Moet ik het dus vragen of niet. Nou ja, ik probeer altijd mijn best te doen, ik laat het maar zo. Ik ben er nu toch 2 weken niet, en daarna zal ik dat vast weer vergeten te vragen, en heb ik er toch geen erg meer in. Als ik opeens te horen krijg dat ik geslaagd of gezakt ben, dan weet ik het gelijk!