30. apr, 2020

Drie jaar en 337 dagen zonder Sunshine

Van de week kwamen er opeens herinneringen voorbij van 5 jaar geleden, toen Sam opeens diabetes kreeg. De blogs die ik plaats komen nooit als herinneringen voorbij, wel wat je gewoon zonder link post. Vanaf Sunshine wegliep en ik de blogs later op de website ging maken, post ik nog maar heel weinig los. Dus de herinneringen zullen elk jaar afnemen, terwijl ze er wel zijn natuurlijk. Alleen staan ze dan in mijn blog en die kan ik ook blijven kijken natuurlijk. Ik vind het altijd wel leuk om die herinneringen te zien juist. Zo van goh, is dat alweer 5 jaar geleden? Of ‘pas’ 5 jaar geleden? Met Sam weet ik nog als de dag van gisteren. Bij de dierenarts bleek ik een natuurtalent in injecties geven.

En dat was wel nodig want Sam moest voortaan twee keer per dag insuline ingespoten krijgen. Alleen kreeg ik het bijna niet voor elkaar om uit een ieniemienie adertje op zijn oortje, bloed af te tappen, een druppel was maar nodig. Toch, als je alleen bent, en dat bij een kat moet doen die je dus ook goed vast moet houden én moet prikken, kom je iets van minstens 2 handen tekort. Dat ging gewoon echt niet en dus moest ik ook nog eens elke twee weken naar de dierenarts. En ik had nog geen auto toen, ik deed al zo’n 10 jaar alles met de fiets. Ik miste alleen soms met zware boodschappen de auto maar verder ging het prima.

Totdat Sam diabetes kreeg dan. Want dan moest ik bij mijn moeder vragen of ik de auto mocht lenen. Dat mocht en dan moest ik mijn schoonzoon inschakelen om die op te halen, dan mij met Sam ophalen en naar de dierenarts brengen en daarna me weer terug brengen en de auto weer bij ma afleveren. Dit heb ik denk ik een maand of 2 zo volgehouden en toen was ik het zat en heb ik mijn eerste autootje, sinds ik in Nederland terug was, gekocht. Wel weer even wennen met rijden maar ja, ik had al zoveel vlieg- of beter rij-uren, dat dit zo weer terug was. Ondertussen ontpopte ik me tot een echte Florence Cattingale, ik injecteerde, was aan t suikermeten, herkende een hypo en zat Sam soms te dwangvoeren, als hij al wel zijn insuline had gekregen en opeens geen zin had om te eten. Dan moest het wel, want dan moest hij echt eten!

Na een week of 2 insuline te hebben gekregen, waarbij ik hem eerst een uur achterna zat om hem te vangen, gaf Sam zich gewonnen en elke keer als de wekker ging om aan te geven dat er insuline gespoten moest worden, ging hij al braaf bij de koelkast staan. Wachtend op het kleine prikje in zijn nekvel. Daarna eten en dan liet ik hem met rust. Het bleef erg wisselend gaan, met Sam en zijn gezondheid. Je wilt alles voor je diertjes doen en half augustus ging het niet meer met Sam. Maar ik vond het zo’n dilemma, om zomaar te besluiten over het leven van je dier, waar je bovendien zoveel van houdt. Toen ik naar mijn werk ging, zei ik tegen Sam; ‘lieverd, geef me een teken, waardoor voor mij duidelijk is, dat het niet meer gaat en dat je liever wilt verder gaan.’

Hij keek me intens aan en ik zei dat ik van hem hield en hij knipperde mij hetzelfde toe. Toen ik van mijn werk kwam, zag ik meteen dat hij wel had gezorgd dat ik een heel duidelijk teken zou zien. Heel de huiskamer lag vol met plasjes en drolletjes van hem. En hij zat er middenin naar met te kijken met een blik van ‘zo duidelijk genoeg voor je?’ en ik barstte in huilen uit. Hij kwam me een koppie geven. Direct daarna heb ik de dierenarts gebeld en een afspraak gemaakt voor de ochtend erna. En die vrijdag is Sam ingeslapen bij de dierenarts op tafel. Mijn moeder was er ook bij, om mij tot steun te zijn. Wat een verdriet deed dat... 

Ik nam me voor, nooit, echt never nooit meer dieren in huis! Want oh wat doet dat een pijn. Thuis heb ik het hele huis gesopt. dat doe ik als ik overmand ben door verdriet, dan ga ik soppen. Ik kwam nog veel meer plasjes tegen, toen ik de bank totaal om ging zetten, de andere kant op. De hele inrichting moest opeens anders staan. Het was echt Sam zijn tijd geweest en voor hem was het beter, maar toen ik alles schoon had en op de bank zat te zitten, overviel het me, dat ik nu de enige levende ziel in huis was. Niemand om tegenaan te kletsen, of te horen ademhalen, om liefde aan te geven en om liefde van te krijgen. Niemand!

Toen ik achter de pc allemaal kattenfilmpjes en kittenfilmpjes voorbij zag komen, wist ik het al, er komen weer katten. Ik zou het liefst van al een hond hebben genomen maar ja, dat is veel lastiger als je single bent en je werkt lange uren op vele dagen, dan is dat niet eerlijk. Katten was ik ondertussen ook wel gaan waarderen en ik leerde er mee omgaan. Dat is een stuk lastiger dan voor honden zorgen hoor. Omdat Casper en Sam, 9 jaar lang ruzie hadden met elkaar, tot aan Casper zijn overgaan, wilde ik nu gelijk broertjes hebben. Want ja, katers zijn makkelijker dan poezen. Dat ene weekend in mijn totale uppie, was vreselijk maar dat stopte  ik weg door te gaan kijken waar ik het beste aan kittens kon komen.

Zodat het zowel voor hen als voor mij goed zou zijn. En zo kwam ik bij stichting zwerfkatten Rijnmond terecht. En als ik al bang was dat de katten mij niet zouden kunnen kiezen, daar had ik me niet druk om hoeven te maken. Want van een heel erg schuw nestje, die totaal niet gesocialiseerd waren, door tijdgebrek en het volstromen van het dierenasiel, sprongen opeens de twee katertjes in de spijlen, en begonnen te gillen naar me. De dame viel haast om van verbazing, ze vertelde me dat deze diertjes normaal niet eens in het licht durfden te komen! En nu sprongen ze de spijlen in? Dat was wel mijn teken en zo kwamen Sunshine en Moonlight in mijn leven. En oh wat heb ik 10 maanden lang van dit koppel mogen genieten. En wat een mooie tekens kreeg ik van Sam en Casper, die allebei op mijn nieuwe kittenfilmpjes tevoorschijn bleken te komen. Die "spook' filmpjes heb ik nog en ze staan hier ook op de site. Ze vonden het blijkbaar prima dat het nieuwe duo er was.

En oh wat was Moonlight bang voor me, en wat was Sunshine een eigenwijze held! Hij werd echt mijn zonnetje! Het duurde heel lang voor ik Moonlight zijn vertrouwen kreeg, maar ik had geduld en een enorme berg liefde. En liefde is goed voor alles, zelfs voor mensenschuwe kittens. Maar ze hadden me zelf uitgekozen, dus het moest een reden hebben. Tien mooie maanden waren het, tot die 29e mei, nu alweer bijna vier jaar geleden. Daarna begonnen pas echt de grootste rampenjaren van mijn leven goed door te zetten, waar ze een jaar ervoor al voorzichtig begonnen waren. Alleen mijn hoop én mijn herinneringen, die kunnen ze me nooit afnemen. En die zijn met geen goud te betalen!