3. mei, 2020

Drie jaar en 340 dagen zonder Sunshine

Het zachte klimaat hier binnen in huis houdt aan. Gisteren zat Skylar op het balkon en Aurora wilde ook naar het balkon. Ze zat nog wat te twijfelen. Kom maar, probeerde ik haar te lokken. Skylar had er blijkbaar genoeg van en liep naar binnen. Roortje stond nog in de kamer en hij liep netjes zo langs haar, zonder op of om te kijken. Ik zie haar met grote angstogen op haar hoede zijn en toen hij voorbij was, ging zij snel naar buiten. Ik bedankt hem hartelijk voor zijn lieve gedrag, of eigenlijk normale gedrag maar goed, dat is in dit geval toch heel erg lief. ‘Hmm’, zegt hij en gaat iets anders doen. Dat speeltje van bij de Lidl vandaan is echt een schot in de roos geweest en hij is er gek op.

Jammer alleen dat ik het aan moet zetten maar dat doe ik met liefde en ik sta er speciaal voor op. Dan is hij toch weer even zoet en lekker bezig. Wat later zit hij weer buiten en is zij weer binnen, allemaal zonder enige gebakkelei. Ik vind het geweldig! Ook bij het snoepjes geven, zit hij nu bovenop de salontafel maar hij mept niet meer naar haar, die onder hem op de grond zit. Rainbow durft nog wel maar die zet ik gelijk even op zijn nummer. Dan kijkt hij me heel onschuldig aan.

De grootste pestkop ik Moonlight tegenwoordig. Die wordt wat ondeugend sinds die laatst erbij gekomen krabpaal er staat, en dat lijkt steeds erger te worden. Hij hangt daar hoog en droog en de krabton staat in de buurt. Als er daar een kat op ligt, of Rainbow of Skylar, dan zie ik dat hij een beetje baldadig begint te doen, raar draaien en mauwen en over het randje naar die broer kijken die er ligt. En dan opeens haalt hij uit en mept op een van zijn arme broers. Als die echt liggen te slapen dan schrikken ze zich wezenloos! Ik moet stiekem lachen maar ik waarschuw hem wel, al was het alleen maar om aan Skylar te laten merken dat ook de heilige Moonlight op zijn kop krijgt als dat terecht is.

Meestal krijgt Moonlight na zo’n waarschuwing last van het gekkenuurtje, zoals alleen katten dat kunnen hebben. Alhoewel, ik het dat volgens mij ook wel eens. Ik vermaak met echt uitermate goed op deze manier. En dan zie ik Skylar als een echte volleerde Buddha op het balkon zitten mediteren, dan moet ik daar ook weer om lachen. Daar geniet ik echt van! En als ik heeeel goed luister, hoor ik op zijn kats ‘Ohm Mani Padme Hum… Wat zoiets betekent als de beschermer van het juweel in de lotus of Ik eer de vrucht van de lotusbloem .’ Hij zit er echt zo bij, alsof hij in diepe meditatie is en ik glimlach en ga snel mijn gsm pakken om een foto te maken. Zo Zen is hij niet altijd!

Dan heb ik weer eens een groot raadsel in huis. Net zoals er hier altijd dingen kwijt raken en opeens weer tevoorschijn komen. Ik verdenk altijd een soort van mijn opa want die vond plagen leuk. Meestal zet ik het opzij en gooi ik het erop dat ik het zelf gedaan heb maar vergeten ben dat ik het gedaan heb. Alleen dit keer ging die vlieger niet op. Wat is nou het geval? Ik heb in de keuken, in het hoekje boven de prullenbak, want ik heb een ieniemienie keuken waar ik me net om kan draaien, maar daar heb ik dus mijn handdoekje en theedoek hangen. Ik wilde mijn handen even afdrogen en draai me ernaar om.

Gatsie! Het is koud en drijfnat. Oh nee toch, niet weer lekkage! Ik voel aan de muur, die is zwart dus dat zie je niet, en niks hoor, kurkdroog. Ik heb de balkondeur niet open gehad want het was fris en de hele dag regen gisteren. Ook vannacht heb ik de deur gesloten gelaten, te fris weer. Ik voel aan de deurpost, niks, ook droog. Ik til de prullenbak op, en daar ligt zo’n klein plasje, dat ik direct weet dat het van het uitlekken van de twee doeken is. Maar HOE kunnen die nou zo nat worden?! Echt hoor, af en toe denk ik echt dat ze me proberen gek te maken. Zou een astrale ze in de gootsteen hebben kunnen dippen en weer terug hangen?

Maar ik heb natuurlijk geen gootsteen vol water staan, want ik had al afgewassen gisteravond. Niet dat het dan opgelost zou zijn maar wel half, zeg maar. Die mogelijkheid valt zelfs af. Ik sta nog even  te staren naar die rare natte doeken. Niet dat het te zien is maar ik neem er een foto van. En ik bekijk nog eens alle mogelijkheden om het toch via iets logischer nat te kunnen krijgen. Maar ik moet het antwoord schuldig blijven. Het bestaat gewoon niet dat alleen die doeken zo nat zijn geworden en verder totaal niets. Zouden ze een beetje vochtig zijn, oké, dat gooi ik dan op opeens zeer hoge luchtvochtigheid die allemaal in de doeken is gaan zitten. Maar dit? Hier kan ik niks mee en als ik ergens niets mee kan, dan laat ik het los. Het zal wel. Als één van mijn gidsen me soms iets wil vertellen, dan moeten ze dat maar wat duidelijker doen hoor. Hier begrijp ik niets van dus laat maar dan. Apart blijft het wel.

Oh en dan die vogeltjes tv, ik vind het zelf ook echt leuk! Van de week was er echt een hele brutale koolmees bezig. Hij zat alle losse en al uitgekauwde schilletjes uit het bakje te gooien, hij wilde gewoon een bakje vol met eetbare zaadjes blijkbaar. Ik heb er een foto van op Facebook gezet. Maar een dag later werd het nog leuker. Opeens hing er een pimpelmeesje aan het net, dat er voor de katten voor zit. Teveel gedoe om dat er in de winter af te halen hoor. Dit is van doorzichtig nylon en op zich zie je er niet eens veel van, behalve dan de grote witte touwen die er kruiselings doorheen gevlochten zijn.

Dat was nodig want zo zien de cits het ook en bovendien geeft het meer stevigheid in het midden. Katten zijn namelijk doofstom en zien niets of niemand meer, als ze een vlieg achterna zitten. Dan zouden ze dus echt zo 3 hoog naar beneden donderen. Ik moet er niet aan dénken! Dus alles is hier catproof gemaakt, zelfs buiten de ramen. Maar dat pimpelmeesje hing er op zijn gemakkie aan dat bijna onzichtbare net, en zat met een schuin koppie naar binnen te kijken. Oh wat een dotjes zijn het toch! Er kwamen er zelfs nog 2 bij hangen! Gelukkig hadden de cits net eten gekregen, dus die zagen het niet. Ik durfde bijna niet te bewegen want ik vond het zo ontzettend koddig.

Toch probeerde ik heel erg bewegingloos te bewegen. Laat dat toch niet lukken! Raar hè?! Dus toen ze mij zagen, vlogen ze snel weer weg. Ik pakte mijn gsm en heb nog tien minuten of zo, doodstil in de bank gezeten maar ze kwamen helaas niet meer terug. En het stel, het zijn er een stuk of 4, is al een paar keer terug geweest ook. Het lukt me steeds niet om ze te vangen met mijn camera, maar wie weet, als ik nog wat meer geduld heb? Ik zorg er in elk geval steeds voor, dat mijn camera in de buurt ligt en ik daar geen gekke toeren voor uit hoef te halen. Want er gebeurt hier steeds genoeg!