5. mei, 2020

Drie jaar en 342 dagen zonder Sunshine

Als het goed is, want ik schrijf dit nog in april, ben ik al een heel eind nu met leren. De laatste stageopdracht is gemaakt, al zal ik te laat zijn met inleveren. Dat zal in het 4e blok moeten gebeuren. Die 1e 2 liggen nog bij de apotheek en deze kan ik pas na de vakantie inleveren en dan is het 4e blok al begonnen en bovendien duurt het altijd even voor die is nagekeken. Ik zal dat morgen, als het dus de 6e mei is, laten weten aan de docente. Want ik moet morgen inloggen voor een LSB gesprek, een loopbaan gesprek. Erg nuttig voor de twintigers maar voor mij een beetje wassen neus alhoewel ik wel een aantal intelligente vragen heb klaar liggen.

Rainbow is elke dag aanwezig bij mij aan tafel, waar ik handgeschreven uittreksels maak van mijn samenvattingen. Erg genoeg was ik een aantal dingen al totaal vergeten. Ik zal dat maar op mijn ziekzijn schuiven. Dat is nog rechtmatig ook, want ik heb 4 lessen niet gehad. Daar zit het hem in. Dan heb je dat toch niet goed in je opgenomen. Rainbow regelt wel wanneer ik pauze neem, of hij ligt zowat op me te slapen. Af en toe pakt hij mijn pen vast, waardoor ik niet schrijven kan. Of hij ligt te snurken en dat leidt af. Of hij pikt mijn tippex en gooit het op de grond. Echt hoor, hij houdt me wel bezig tussen de lessen door.

Ik zorg ook voor beweging, af en toe een beetje huishouden ook tussendoor. Maar verder zit ik echt opgehokt nu, als een hele grote kip. Gelukkig ben ik allang van de leg. Boodschapjes worden zo min mogelijk gehaald want je weet tegenwoordig nooit hoe lang het zal duren, of je lang in de rij moet staan buiten. Dat is nu nog niet zo heel erg, zelfs niet als het regent maar van de winter? Lijkt me nou iet zo prettig. Hopelijk is de gekte dan al lang weer voorbij. Mijn haar is na mijn corona wel gehalveerd én voor de helft uitgedund. Ik heb een beetje Hans Klok haar nu! Ik zag dat zelf opeens in de spiegel en ik heb echt totaal de slappe lach gekregen. Ik moet wel toegeven, dat ik er niets aan heb gedaan. Alleen zo uit de douche op laten drogen. Ik ben toch binnen aan het leren. Helaas, er komt niets magisch uit mijn handen. Je kan niet alles hebben natuurlijk

Ik zat van de week te overdenken, dat doe ik nogal eens, en graag ook, denken. Ik had ergens iets gelezen over sorry zeggen. Veel mensen kunnen dat niet. Sorry zeggen betekent vaak dat je dan naar je eigen aandeel te kijken, in de situatie waar je sorry voor zou moeten zeggen. En veel mensen kunnen dat niet. Vroeger, toen ik echt nog jong was, puber en begin 20, vond ik dat ook best wel moeilijk. Al kwam ik er al heel snel achter dat de waarheid voor mij toch wel heel erg belangrijk is. Als er maar groots en veel tegen je gelogen wordt, dan is dat een soort ontwikkeling die daarop volgt. Je kan alles bij me maken, maar lieg nooit tegen me. Daar kan ik echt niet tegen.

Met als gevolg dat ik zelf ook niet wil liegen. Wat weer lastig is want soms moet je wel. Maatschappelijk, want je kan echt niet tegen je baas zeggen dat het een eikel is bijvoorbeeld. Maar ook sociaal, iemand die gaat trouwen, in een voor jou spuuglelijke jurk, daar zeg je dat ook niet tegen. Waarom zou je? Laat die persoon, die de jurk blijkbaar wel mooi vindt, lekker genieten zonder wanklanken. Dat zijn de enige leugens die nog over mijn lippen komen, in uiterste noodzaak dan. Ik werd ook goed in dingen niet zeggen, want dan lieg je niet, je laat iets weg. Zo voorkwam ik veel leed bij anderen. Ik begrijp niet goed waarom sommige mensen juist expres iets zeggen wat een ander kwetst maar goed. Ander verhaal.

Als je naar jezelf kijkt, en je wilt nog steeds geen sorry zeggen, dan gaan mensen hun aandeel bagatelliseren of goed praten. Als ik het had geweten, dat het zo zou gaan, dan had ik het niet gedaan dus ik hoef geen sorry te zeggen. Ja, misschien sorry dat het zo gegaan is, dat kan nog, maar dat komt niet omdat ik dat wilde. Oké, dat kan dan wel kloppen, maar dat is meestal niet waar het om draait. Want als je, zelfs onbewust of onbedoeld, iemand kwetst, heb je die toch gekwetst. En waarom zou je daar nou geen sorry voor willen zeggen? Want dat is wat die persoon wil horen, of wil voelen. Gewoon dat je spijt hebt.

Laatst had er iemand heel erg lelijk tegen mij gedaan. En ik heb daar wel wat van gezegd, want waar ik van beschuldigd werd, klopte voor geen meter. Het feit dat ik het van die persoon niet had verwacht, woog nog het zwaarst. Maar dan een dag of 2 later, gewoon doen alsof er niets is gebeurd, dat snap ik dan niet. Dat zou ik niet eens durven! Die persoon wist donders goed, dat ze fout hadden gezeten en dat het unfair was geweest. Waarom dan niet even ‘sorry’ zeggen, sorry, ik had het zo niet moeten doen… Want juist dit gewoon doen alsof het niet gebeurd is, dát kwetst me juist! Want ik word blijkbaar niet belangrijk genoeg gevonden om sorry tegen te zeggen? Schiet mij maar lek hoor.

Je hebt toch zeker iets veroorzaakt? Dan kan je toch niet gewoon doen alsof je neus bloedt? Ik kan daar gewoon niet bij met mijn pet. Met mijn muts ook niet trouwens. Of je hebt mensen die zeggen iets van 80 keer per dag sorry. Dan betekent het niet eens meer iets, als ze het ook zeggen als er echt iets gebeurd is waardoor dat zou moeten. Dan is die sorry niets meer waard. En dat is dan ook weer logisch maar ook dat zien ze dan zelf niet in. En toch, ooit moet je er toch aan. Want er is een hele grote kosmische wet, de wet van oorzaak en gevolg. Door veel mensen wordt dit karma genoemd. Klopt niet maar dan weet iedereen waar ik het over heb.

Je moet alles goedmaken wat je doet, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Want alles wat je doet, doe je eigenlijk tégen jezelf, als het iets is dat een ander kwetst. Want jij komt ooit voor exact zelfde situatie te staan, dan krijg je het namelijk terug. Dan heb je ‘betaald’ voor wat je gedaan hebt, maar wel zo, dat je gevoeld hebt hoe het voelt. En omdat je dan niet meer weet dat je zoiets levens terug ook gedaan hebt voelt het heel onrechtvaardig. Misschien maar beter opletten, want alles wat je doet, denkt of zegt heeft zo zijn gevolgen.

Doe je goed, dan krijg je dat ook terug. Dus behandel mensen, zoals je dat zelf ook zou willen. Wees eerlijk, over alles, en doe je toch nog iets, per ongeluk, fout, zeg dan gewoon eens een keer ‘sorry, dat had ik zo niet moeten doen/zeggen/denken.’ Dan laat je de ander zien, dat je echt geeft om je relatie met hem/haar. En dat goede gevoel dat je daardoor aan die ander geeft, dát krijg je ook terug! Ik zeg WIN WIN SITUATIE!