8. mei, 2020

Drie jaar en 345 dagen zonder Sunshine

Nou, de examens naderen en ik hoop maar dat ik het allemaal in ene keer ga redden. Echt zwaar examenvrees heb ik niet, al weet ik nu wel dat ik daar propranolol voor voorgeschreven zou kunnen krijgen. Alleen heb ik het niet zo erg dat de dokter eraan mee zou doen. Ik merk wel dat ik door de zenuwen vaak dingen fout doe of verkeerd zeg, die ik normaal niet fout zou doen of zeggen. Het heeft dus wel degelijk invloed. Er zijn mensen, mijn moeder was er zo eentje, die door examen te moeten doen, totaal bevriezen. Mijn moeder had dit met het halen van haar rijbewijs. Door geldgebrek was het al lastig om dit voor elkaar te krijgen. Maar een aantal keren lukte het haar rijlessen te nemen en af te rijden en altijd met een negatief resultaat.

Ze wilde het zo graag en uiteindelijk, toen ze al een eind in haar 50 was, ging ze een speciaal rij examen doen, voor mensen die zo’n dodelijke examenvrees hebben. En toen had ze eindelijk het zo felbegeerde papiertje op zak. Wij kwamen er met zijn allen wel achter, dat zo laat je rijbewijs halen, niet echt zorgt voor de meest soepele chauffeur. Vaak als ze wegging met één van ons dan moesten wij rijden. Deed je dat niet, dan had je af en toe je hart in je keel zitten. Parkeergarages kon je haar beter niet heen sturen. Waarom? Omdat je dan heel vaak zo’n gillend geluid van in elkaar krimpend automateriaal kon horen, dat gilt, lijkt wel. Omdat ze dan een bochtje te ruim nam, of een pilaar meenam.

Oh mijn hemel! We gingen een keer naar Schiedam en hoe het kwam weet ik niet eens meer maar er ging iets totaal mis. ‘Ohhh ze rijden hier spook!!!’, gilde mijn moeder opeens. En erachteraan ‘oh nee dat ben ik!’ Wie er mee waren, lachen daar nu nog om. Oh en dan kon ze je aankijken! Als blikken hadden kunnen doden, was ik er echt niet meer geweest hoor. Of ze reed ergens 50 waar dat ook moest, netjes dus. En als er dan een auto achter haar kwam, ging ze steeds harder. Ze zei op een keer dat ze zo bang was om een bekeuring te krijgen, want nu moest ze veel te hard. Ik keek haar verbaasd aan, ‘van wie dan mam?’ Ja, die man zat toch te duwen achter haar! Ja dus? Je moet toch dan niet harder als dat niet eens mag? Zij vond van wel en werd er zenuwachtig van.  

Misschien kwam dat door haar ervaringen op de snelweg? Want daar is het wel gevaarlijk als je veel langzamer gaat dan moet op zijn minst. Als ze naar mij op visite kwam, toen ik in België woonde, was ze bek af, alsof ze een wereldreis had gemaakt. Dat was voor haar dan ook echt zo. Ze vond het zo vreselijk om te rijden, dat de reis van hooguit een uur, haar totaal uitputte. Nou ja, ze heeft er toch wel wat jaartjes zo zijn voordeel in gehad want kunnen rijden, geeft toch echt wel een zekere mate van vrijheid. Ik wilde er jarenlang niet meer aan beginnen en moest toen wel voor Sammy, de kat. Nu ben ik weer zo aan gewend, dat ik het niet meer zou willen missen! Ik ben nu weer té verwend maar ook stukken ouder en dan is het toch wel ietsje fijner. En zeker nu in dit corona tijdperk, van onschatbare waarde. Ik ben wel blij met mijn handig kleine Lilaatje.

Voor de katten doe ik ook van alles. Ze kijken zo graag naar de vogeltjes, dat ik op en lumineus idee kwam om de krabton voor het raam te zetten. Maar toen ik die hele operatie tot een goed einde had gebracht, heb ik het 2 dagen later maar weer allemaal terug gezet. Geen kat meer op de krabton opeens. Nou ja! Ze zijn ook echt altijd tegendraads. Zo heb ik echt een huis vol met krabpalen. Hier in de huiskamer een enorme, een ‘normale’ ook nog en de krabton. Boven staan er ook 2 grote krabpalen en bovendien hangen er in de gang allemaal van die losse krabdingen aan de muur gemonteerd. Boven het trapgat heb ik een soort klimmuur gemaakt, met gevaar voor eigen leven.

Alleen heb ik er nog nooit een kat op gezien, of in het bakje zien gaan, dat er ook hangt. Veel moeite voor niets. Dat kan ik van die krabpalen dan wel niet zeggen, die worden veel en enthousiast gebruikt. Maar toch, als je dan opeens kijkt waar de cits uithangen, liggen ze vaak overal en op allerlei manieren. Behalve dan op plekken die echt voor ze bedoeld zijn. Op de bank, bovenop de rand van rug kussens op de bank, op de kleedjes op tafel. Als je van een ceintuur een cirkel maakt op de grond hè, binnen de kortste keren zit daar een kat in. Dat kunnen ze niet weerstaan. Als je lang genoeg wacht, zijn ze allemaal een keer geweest. Ook een klein doosje heeft dat effect of zelfs een stukje plastic, dat op de grond ligt, wordt opeens omgetoverd tot katten zit plek of lig plek. Ik kan daar altijd hartelijk om lachen. En dat is ook een fijn gevoel, weer zo te kunnen lachen.

Ik heb zoveel meegemaakt de laatste jaren, en nog steeds. Natuurlijk bij tegenslag ben je eventjes uit je evenwicht, maar toch, heel snel heb ik het weer in de hand. Ik heb zo’n vertrouwen in boven, zo’n overgave aan wat er aan leiding is van die kant. Ik heb gewoon geen angsten en ik merk dat alles van een aantal jaar geleden, mijn humor, mijn vrolijkheid, al de positieve dingen, ze komen weer terug. Niet dat ik zo negatief was, maar soms kon ik echt niet lachend positief lopen te zijn, omdat de klappen te vaak op dezelfde plek kwamen en daardoor extra pijn deden.

Mijn vertrouwen was nooit weg, er werd alleen extra aan gebouwd. Natuurlijk word je het wel eens moe, als je de zoveelste tik krijgt uitgedeeld. Het weten hoe het zit, waar het vandaan komt, de lelijke waarheid onder ogen te durven zien, heeft me er doorheen gesleept. En nu kreeg ik weer een lading shit over me heen en volgens mij ging ik toen over het randje. Weet je wel, doorzetten met iets pijnlijks tot je het lekker gaat vinden. Dat is nu gebeurd geloof ik. Wel zo prettig!

Mijn humor ben ik nooit kwijt geweest hoor, gelukkig maar, want dat sleept me altijd overal doorheen. Ik liep alleen niet meer hele dagen te zingen en dat doe ik nu weer wel. Ik merk wel dat ik veel gevoeliger ben maar niet op de verkeerde en zwakke watjes manier zeg maar. Gevoelig zijn is goed maar té is nooit goed, en dat zijn er nogal wat in deze tijden. Dat is zwakte, medelijden bestaat eigenlijk ook niet in de kosmos. Heb je ellende? Nou, dan heb je dat zelf ooit veroorzaakt. Weet je nog, wat je iemand anders aandoet doe je eigenlijk jezelf aan. Dus laat iedereen zijn lessen lekker leren. Dat is niet zielig daar groeien we van. Zo zijn de boeken eigenlijk. Dat vinden sommige mensen dan té hard. Tja, dan snap je de boeken echt nog niet goed. Als je goed beseft dat je alles zelf ooit bij anderen gedaan hebt, stel even dat je daar dan ooit bewijzen van hebt, zwart op wit, dan is het toch allemaal alleen maar zuivere rechtvaardigheid? En zo is het ook!