9. mei, 2020

Drie jaar en 346 dagen zonder Sunshine

Wat is dat toch met mensen? Dat ze zelf iets vinden, maar er niet tegen kunnen dat iemand anders dat niet vindt. Vooral als het om spirituele zaken gaat, reageren mensen, die denken dat ze hoger gaan dan de rest, uit ego. Punt 1, je bént nooit hoger dan de rest. Iedereen is namelijk gelijk. Dat de één een berg meer levens heeft geleefd dan de ander, dat maakt hem nog niet beter. Wel wijzer, en hoger van afstemming. Maar niet hoger als ziel, want we zijn allemaal gelijk. Ik probeer dat altijd uit te leggen door de vergelijking te maken met een baby. Stel, ik heb zo’n 15, of meer of minder, levens meer geleefd dan jij. En we maken van die 15 levens klassen. Volle levens zijn dat, van geboorte tot een jaar of 80 ongeveer. En jij bent net baby af, peuter nog maar net of kleuter.

En ik heb al een universitaire studie achter de rug in die 15 jaar. Dan heb ik al een berg wijsheid op jou voor. Als ik jou een van mijn laatste studieboeken geef, kan jij die niet eens lezen en scheur je misschien zelfs de bladzijden eruit en stop je een prop papier in je mond. Dat dit een feit is, dat ik al een bul van de universiteit en jij kan nog niet lezen, maakt mij niet hoger dan jou. Wel wijzer en dan vindt iedereen dat logisch. Maar zo is het ook met die al geleide levens, je ziel weet gewoon veel meer, heeft gewoon veel meer ervaring. Maar de waarde van die zielen, die is altijd gelijk.

Heel vaak gaan mensen die dan in een spirituele groep stappen, of zelfs maar een boek vinden, wat ze bij zichzelf vinden passen, dan gaan ze zich meer verheven voelen dan de rest. Dat overkwam een vriendin, tenminste zo dacht ik toen wel, van mij ook. Ze ging boeken lezen, die vele malen zachter overkwamen dan die van Jozef. En ze werd er helemaal door weggezogen. Ze ging heel raar zweverig doen en deed enorm lelijk en kattig tegen mij. Ik heb haar toen, samen met nog iemand, daarbij geholpen. Wel begrijpelijk en ik weet dat veel mensen dat vinden, de boeken lijken voor mensen, die er nog niet echt aan toe zijn maar wel graag willen, erg hard en onbegrijpelijk. Zelfs onrechtvaardig. En dat komt dan, eerlijk gezegd, omdat je ze nog niet helemaal kunt vatten.

Het is niet voor niets een spreekwoord geworden, zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Want om iets goed te laten genezen, moet een arts soms iemand heel erg pijn doen, de pleister er in ene keer afrukken. Daar komt dat op neer, maar geldt hier ook een beetje. Ja, het is heel naar als je nare dingen meemaakt in je leven. En voor mij was het leren van die kosmische wetten juist een enorme bevrijding, oh, zo was ik zelf ooit ook geweest, tegen anderen. Dus ja, omdat je je niets kunt herinneren van je vorige levens, en dat is ook nodig zo, lijkt het onrechtvaardig maar dat is het niet. En dat is maar een heel lullig voorbeeldje, het gaat nog veel verder. Voor mij waren die antwoorden een grote troost en begreep ik eindelijk dingen die ik voorheen nooit kon begrijpen.

Wat voor mij geldt, geldt niet voor iedereen. Helaas hoor, ooit wel maar dat zal nog even duren. Nee, ik voel me niet beter, wel verder dan deze mensen. Iedereen is gelijk, dat heb ik net uitgelegd. Want ik vind het naar als het wordt gezien als arrogantie. En het is voor mij, gewoon omdat ik ook nog maar een mens ben met gebreken en nog veel te leren heb, best lastig om de mensen waar ik van hou fouten zie maken, gebaseerd op het (nog) niet begrijpen van wat de boeken je leren. Sommige hebben die boeken niet eens, maar anderen weer wel. En als je iemand waar je van houdt bijna onder een auto ziet lopen, dan trek je die toch met een rotgang weg bij het gevaar? Ja, oké, je trok een beetje hard en nu hebben ze een zere arm. En dan worden ze boos op je, vooral als ze de auto niet eens gezien hebben, niet voor, niet tijdens en niet na. Dus heb je het gedaan.

Maar als je echt vrienden bent, als je echt om elkaar geeft, dan kan dat wel wat hebben. Dan mag je best eens boos zijn op elkaar, maar dan praat je wel de dingen uit die je pijn doen of dwars zitten. Tenminste, zo zie ik vriendschap en liefde. Want ik hou echt van mijn vrienden/vriendinnen en ik wil maar één ding; het beste voor ze. Dus als je iemand rare dingen ziet doen, die voor mij een teken zijn van, oh jeetje, het gaat hier wéér niet goed, dan wil je ze helpen en geen kwaad doen. Als zo’n iemand dat toch als kwaad doen opvat, dan ligt dat wel bij die persoon. Maar als dat echt een vriend(in) is, dan zou je op zijn minst toch verwachten, dat er dingen uitgesproken worden?

Als je vrienden bent, mag je toch zeggen, dat je het niet met elkaar eens bent? Ik vind van wel want ik wens ook niet meer door vrienden pijn gedaan te worden. Vroeger liet ik dat altijd gebeuren, nu  niet meer. Als iets me pijn doet, zal ik dat niet wegstoppen maar er iets van zeggen. Anders weet die ander misschien niet eens dat die iets doet dat jou pijn doet. Dat kan natuurlijk ook. Ik verwacht dat ook terug, als ik iets zeg dat pijn doet, mag je dat mij ook laten weten. Zo hoort dat ook te gaan, zo kan je bouwen aan iets. Maar doen alsof, nee, dat is niks voor mij. Dat vind ik huichelen en daar ril ik van. Alleen zien sommige mensen een vriendschap toch anders dan ik dat zie. Ik ga altijd onvoorwaardelijk voor iemand. Ook al doen ze me pijn, en ze zien dat later ook in, of ze verdedigen hun standpunt, omdat ze dat anders zien, ik hou onvoorwaardelijk van ze. En ook al ben je dan boos, dat gaat wel weer over of je praat het uit. De liefde blijft, tenminste, zo hoort het in mijn boek.

Sommige vrienden die ik heb zijn ook zo, en dat is maar een heel klein cluppie, en ik krijg dat volop terug van hen. Maar anderen zien dat toch anders. Regelmatig proberen ze je neer te halen en als dat niet lukt, dan binden ze in. Die worden boos als je ze niet naar de mond praat en reageren dan terug in woede, want ze zijn beledigd. En dat, mijn lieve mensen, is dus hun EGO dat in de weg zit. Hun EGO dat reageert zo boos, dat EGO is beledigd omdat ze niet naar de mond gepraat worden. En tegen een ego, kan je nooit zoveel doen. Want ego zit heel veel mensen in de weg bij hun groei. En zo raak je dan wel eens iemand kwijt, waarvan je dacht dat het een echte vriend(in) was. Alleen als dat echt zo geweest was, dan was je ze nooit kwijt geraakt. Als er echt sprake is van oprechte liefde tussen 2 mensen, dan worden de dingen uitgepraat. Dan wordt er niet plotseling geblokkeerd en ontvriend zonder iets te zeggen van te voren, en dan denk je al helemaal niet dat je vriend/in het slechtste met je voor heeft, integendeel zelfs.

Dat zegt meer over die persoon die dat doet, dan over degene waarbij ze het doen. Maar dat zullen ze dwars door dat grote ego, dat en altijd in de weg zit, helaas nog niet kunnen zien. Dat komt ooit nog wel een keer, maar daar zullen ze eerst nog wat lessen voor moeten leren, voor ze zover zijn. En dat is ook goed, ieder zijn pad. Maar echt houden van, nee dat zit anders dan vluchten voor een ander standpunt en weg sluipen als een dief in de nacht. Dat heeft niets met liefde te maken en zegt ook alweer genoeg. Sta dan voor wat je vindt en doe niet zo laf. Dan ben je gewoon niet echt. Mensen die dat bij mij doen, die ben ik dan ook liever kwijt dan rijk. Scheelt mij opruimen. Als iemand tegen mij zegt, wij zijn vrienden, en ze denken alsnog dat ik ze ooit kwaad zou willen doen, dan zijn we echt geen vrienden. Nooit geweest ook.

Ik ben blij, dat ik niet zo’n ontvriender en wegloper of schuiler ben, ik geef iemand altijd een kans om iets uit te leggen. En ik geef mensen zeker de ruimte om totaal iets anders te vinden dan ik zelf vind, al gaat dat dwars tegen mijn ideeën in. Of ik zeg waar het net teveel wringt, voor mij en dat ik de vriendschap om die reden liever beëindig. Ik zeg het wel netjes, ik ben geen lafaard. Maar ja, ik ben dan ook oprecht en ik bedoel het goed bij de mensen waar ik van houd. Als ze dat niet willen zien, dan laat ik ze ook met alle liefde los. Ga maar groeien joh, ik zie je wel weer een keer. Ooit. En net zo goed als ik mijn hoofd moet buigen, als ik ernaast zit, zal de ander dat toch ook echt een keertje moeten. Niet voor mij hoor, mij boeit dat niet zo. Maar voor zichzelf. Anders komt men namelijk nooit een stap verder, dat vind ik dan toch weer erg zielig.