11. mei, 2020

Drie jaar en 348 dagen zonder Sunshine

Vandaag ben ik in Utrecht om examen schrijven voor Nederlands en Engels te maken. Nou, ik ben benieuwd! Voor het eerst ook met de auto naar Utrecht. Ik ben erg benieuwd hoe druk het is op de weg. Ik schrijf dit natuurlijk weer een eindje van te voren. Ze hebben de boel ook weer eens omgegooid en heb ik de 18e en de 29e mei nog examens voor deze twee vakken en dan ben ik helemaal klaar met dat generieke gedoe.

Ooit, ik denk zo’n 15 jaar geleden, begon er een serie en al direct vanaf de 1e aflevering was ik verslaafd. Mijn moeder was gek op van die doktersromannetjes maar ik werd gek op medische series. Ik merk nu, tijdens mijn opleiding, dat ik veel medische uitdrukkingen beter in het Engels weet vaak, dan in het Nederlands. Dat is toch wel erg eigenlijk. Al is dat bij mij altijd al zo geweest, wat dat is met dat Engels? Dat moet wel een belangrijk leven geweest zijn, toen ik die taal sprak want het is behoorlijk blijven hangen. Dat is natuurlijk weer een totaal ander verhaal. Grey’s anatomy, daar had ik het over.

Als je zo lang een serie volgt, en nog wel eentje die zo goed geschreven is, dan begin je de hoofdrolspelers een beetje als je familie te zien of zo. Tenminste, ik kan me overal altijd enorm in inleven en dan krijg je dat. Shonda Rhimes is de schrijfster van nog wel meer series die ik geweldig vind, ik heb zo’n ideetje dat deze dame geïnspireerd wordt want er zitten nogal wat wijze lessen in. Ik was al fan vanaf die allereerste aflevering, als ze allemaal vers van de universiteit af, coassistenten worden. Oh wat maken ze allemaal wel niet mee. Ze hebben allemaal hun eigen rugzak en allemaal hun eigen leuke en minder leuke eigenschappen. Het echte koppel waar het om draaide waren Dr. Meredith Grey en Dr. Derek Sheppard. Dr. McDreamy was nou ook niet echt vervelend om naar te kijken, moet ik eerlijk toegeven.

De eerste die eruit ging was George O’Malley. Oh dat vond ik vreselijk! De serie kabbelde zonder hem ook wel verder maar toch, zeker in het begin miste ik hem. Er kwamen Ook weer allemaal personages bij, soms vreemden, soms zogenaamde familie van iemand die er al in zit. Sommigen waren snel weer weg en voor anderen was er een grote rol weggelegd. Ik werd gek op de chagrijnige Christina Yang, oh wat een heerlijk naar mens kon dat zijn en maar weinigen zagen haar tere hartje. Ik vond de serie even een stuk minder toen zij eruit ging. Een beetje weggepromoveerd naar Zwitserland geloof ik dat het was.

Je ziet ze groeien en je ziet ook de relatie tussen Meredith en Derek alle kanten op gaan, tot ze uiteindelijk een heel stabiel en ontzettend leuk huwelijk hebben en zelfs kinderen krijgen. Eerst eentje via adoptie omdat Mer dacht geen kinderen te kunnen krijgen, dan nog eentje erbij. En dan komt er opeens een aflevering dat Derek overlijdt. Met een aanloop van een aflevering en een nasleep die natuurlijk het seizoen einde inhield. Mij totaal in verwarring meer dan een half jaar achter latend. Goh, als het maar goed komt met Meredith. Je kon je dat bijna niet voorstellen meer en ook niet hoe de serie nu nog leuk zou blijven.

Maar de serie ging verder, er kwamen weer mensen bij en er gingen weer mensen uit. Meredith heeft altijd een huis vol mensen die bij haar wonen, half familie, echte familie of vrienden en kennissen. Echt een zoete inval en alles heeft een les of een wijsheid, die echt altijd binnen komen bij me. Ik vind het nog altijd, na 16 seizoenen een plezier om naar te kijken. Morgen weer de laatste aflevering geloof ik, en dan is het weer wachten of er nog een volgend seizoen komt. Ik ben altijd bang om te horen van niet. Maar ik heb al vernomen dat die er komt. Dan kan ik weer even rustig wachten tot het zo ver is.

Iemand die in het begin heel irritant leek, hij werd zelfs Evil Spawn genoemd, was Alex Karev. Maar in de loop der jaren ging hij veranderen en kreeg je ook zijn verleden te horen en daardoor kreeg je ook weer meer begrip voor zijn rare kanten. En eens Christina niet meer Meredith’s person kon zijn, werd hij het zelfs. Een soort van meer dan beste maatje, zeg maar. Toen zijn huwelijk met Izzie strandde, omdat zij er vandoor ging, ging mijn hart zo naar hem uit. Maar uiteindelijk vond hij zijn droomvrouw in Jo Wilson, die een soortgelijke achtergrond had als hij en daardoor werden ze zo close. Dat kán niet meer stuk denk je dan.

Tot 2 afleveringen geleden. En hoe hij eruit ging, was weer eens typisch Alex. Je zag 4 mensen een brief krijgen, een echte, handgeschreven. Miranda Bailey, Richard Webber, Meredith en zijn vrouw Jo, krijgen er eentje. En ik zal niet het hele verhaal hier gaan vertellen hoor, wees maar niet bang. Maar wat een verhaal was het zeg! En in eerste instantie was ik zo pissed op hem! Je ziet de brief door hen alle vier, om en om gelezen worden, en ondertussen zie je dan beelden die daarbij horen en zijn stem die het voorleest. En hoe verder je komt in de brief, hoe meer je begint te begrijpen hoe het zit en ook dat hij niet anders kan dan niet meer terug komen. Dus ook niet meer bij Jo. En hoe bijzonder het in elkaar zit, maakt dat je boos en blij tegelijk bent door en voor hem. En ik ging me toch een potje zitten janken! Nou ja zeg!

Oké ik geef het toe, ik jank ook bij E.T., vooral toen hij doodging en later weer, toen hij weer tot leven kwam. Ik kan altijd precies voelen wat die mensen moeten voelen en dan kan ik dat niet tegen houden. En dat is niet erg hoor, het is gewoon empathie omdat ik er altijd helemaal in zit. Maar zo brullen als nu, nee, dat heb ik nog nooit gedaan. Niet om een serie. Ik schrok er zelf van maar ik kon niet stoppen! Nou ja zeg! Het moet niet gekker worden met mij. Dat zijn dan toch van die momenten dat ik blij ben dat ik daar in mijn uppie zit. Dan hoef je in elk geval niets uit te leggen. Het zegt wel iets van hoe goed het weer eens geschreven was. Bedankt Shonda, voor al je mooie series.

Ik ben normaal echt niet zo’n tv kijker, ik zit meestal een aantal dingen tegelijk te doen. Omdat ik alleen ben, is het lekker achtergrond geluid. Alsof je mensen om je heen hebt maar wel die je lekker uit kunt zetten, als je ze beu bent. Maar er zijn een aantal series, waar ik graag naar kijk. En de serie die dus op eenzame hoogte op 1 staat, is Greys. En ik denk dat dat nog wel even zo zal blijven. Ach, het houdt je van de straat en dat is nog nooit zo belangrijk geweest als tegenwoordig. Daarom laat ik het maar zo.

Ik denk dat, mocht de serie ooit stoppen, wat uiteindelijk wel een keertje zal gebeuren, dat ik dan eventjes in de rouw zal moeten. Een groot voordeel is, dat je dan nog altijd naar de herhaling van de totale serie zal kunnen kijken. Dat kan je met mensen in je leven ook, maar ja, dan moet je wel eventjes wachten tot je boven bent. Ga dan maar even zitten met een grote bak popcorn! Kijken hoe het allemaal gegaan is in je leven. Lijkt me ook zo geweldig!