18. mei, 2020

Drie jaar en 354 dagen zonder Sunshine

Waar ik gisteren mee eindigde, dat ik dit beroep een jaartje of 30 geleden had moeten vinden, dat is ook zeker zo. Dan had ik me er namelijk nog veel meer in gaan verdiepen. Misschien zelfs wel voor ‘apotheker’ gegaan of zo. Ik vind het machtig interessant. Maar nu ook al hoor. Vrijdag zat Tessa met iemand aan de telefoon, en die was allergisch voor bepaalde stoffen maar er moest toch iets gebeuren. Het is dan zo leuk om mee te (kunnen) denken en uiteindelijk ook nog met een goeie oplossing te komen. Of dat je weet, nee dat kan ook niet, zit in dezelfde groep, nee dat ook niet, oh dit misschien wel? Want als apothekersassistente kan je niet zomaar een arts opbellen dat er iets niet kan. Ja, dat doe je wel, maar dan moet je hem of haar ook een pasklare oplossing aanreiken.

Veel patiënten geloven het niet, dat een huisarts minder van medicijnen weet dan de apotheker of de assistenten, maar dat is wel zo. Eerlijk gezegd, wist ik dat voor ik begon ook niet. Ik had een totaal ander idee over wat een apothekersassistente doet. Mijn verrassing was even groot als aangenaam! Hoe verder ik in de opleiding kom, hoe leuker ik het ook vind. Het is wel even wat hoor, op je 58e zo’n totale switch te maken en dan zo’n berg moet leren in recordtijd. Als je jong bent, is het al vervelend, als je ergens begint, dat je alles moet leren vanaf 0. Maar op mijn leeftijd helemaal, alsof je een beetje dom bent, zo voelt dat altijd. Gelukkig pikte ik het wel snel op maar ja, toch duurde het even voor ik mezelf wat makkelijker ging bewegen in alles.

Het is ook echt vervelend, als iemand je, door de telefoon of zo, vragen stelt waarvan je weet dat ze vast makkelijk te beantwoorden zullen zijn, je moet het alleen even weten. Maar uiteindelijk groei je elke week wel en op een gegeven moment, valt het je dan zelf op, dat je wel antwoorden kunt geven. Zoals afgelopen vrijdag ook, een dame die kwam met een recept voor zichzelf maar ook voor haar 2 kinderen en ze wilde erop wachten. Tja, dan duurt het even. En bovendien was er ook nog eens van alles misgegaan. De specialist had voor 1 van de kinderen niet het juiste besteld. Aan het eind van de vrijdagmiddag kan je het wel vergeten.

Maar ik stelde voor om dan maar dat van het ene kind onderling te delen, die had namelijk wel het juiste gekregen. Wij mogen dat zelf niet zonder recept omwisselen natuurlijk. Soms snappen mensen dat niet en worden ze boos, maar het is niet om te pesten natuurlijk. Wettelijk gezien mogen we dat niet. In elk geval, het was een heel complex gedoe. Met kinderen altijd veel meer werk want je moet alles controleren en narekenen in het KinderFormularium. Daar mag een recept niet van afwijken. Gelukkig klopten deze twee wel en de fout lag niet bij ons. Dat moest mevrouw van de week met de specialist op gaan lossen. En omdat het zolang duurt, worden mensen dan opeens ongedurig maar ja, je kan met dit soort dingen geen haast maken. Het kan beter wat langer duren en goed zijn, dan je haasten en fouten maken.

Dat kan en mag niet met medicatie. Eerlijk gezegd zou ik van deze patiënte met de hele waslijst, een paar weken geleden van in paniek zijn geraakt. Nu maakte ik het rustig af, al begon de vrouw een beetje te zuchten en te ijsberen. Saskia vond dat ik het goed gedaan had en daar gaat het om natuurlijk. Ik heb ook een nieuw recept gevonden trouwens, op de apotheek. Voor ijskoffie! Ik zal het recept even geven hier. Recept ijskoffie: zet koffie, schenk in, ga patiënten helpen en medicijnen pakken (dit kan eventueel vervangen worden door andere bezigheden) en vergeet je koffie volledig.  Keer terug naar de mok met koffie; koffie is koud, drink koffie op. Nou, echt hoor, met ijsblokjes is het net echt!

Ik vond het een fijne stage, deze 2 dagen deze week. Ik begin me weer echt goed te voelen, na het corona gebeuren. Want dat heeft wel lang geduurd zeg, echt niet te doen. Maar ik begin weer meer energie te krijgen en dat is wel zo fijn. Ook leuk op stage was, dat toen Tessa aan het lunchen was, ik opeens door Saskia geroepen werd. Of ik haar even wilde controleren. Oh? Dat mogen alleen de assistenten normaal, ik nog niet want ik ben stagiaire! Maar ik keek haar blijkbaar erg verbaasd aan en ze zei, ja controleer maar en paraferen alsjeblieft. Nou ik vond het een hele eer. Want er wordt bij elke apotheek, alles gecontroleerd van elkaar en door elkaar. Je moet wel want je moet de hele dag echt scherp blijven en dat kan bijna niemand echt 9 uur achter elkaar. Toch een teken dat ze me goed vertrouwt met wat ik doe.  

Van de week was ik wel heel vroeg op trouwens, echt hoor. Het kwam door die kleine dief die hier rond loopt. Hij is zo schattig als een regenboog maar heeft de inborst van Ali Baba, of 1 van die 40 andere rovers. Ik had iets met rijst gekookt en teveel rijst gemaakt. Dus ik deed dat in een zakje om in de vriezer te gooien, altijd makkelijk. Alleen was de rijst toen nog kokend heet dus liet ik het liggen op de aanrecht. Eerlijk gezegd was ik het al vergeten en ik viel zo in slaap. Tot ik, voor mijn gevoel midden in de nacht, iets hoorde kraken en ritselen. Hee, dat kan nooit goed zijn! Het geluid ging door en ik hoorde een kat blazen.

Oké dan, ik kon het niet meer negeren, ik eruit. Zie ik Rainbow met felle oogjes naar me kijken! Hij had het zakje rijst helemaal meegesleept en zat de buit op te peuzelen. Het blazen was naar Skylar geweest, die gewoon even wilde komen ruiken of er iets lekkers te smikkelen viel. Voor Skylar niet maar ja, voor Rainbow wel. Die eet graag mensen eten. Die eet graag alles als het maar geen brokjes zijn. En dat terwijl die brokjes nou juist zo goed voor hem zouden zijn. Maar ja, je kan niet alles hebben want anders was hij perfect geweest en perfect, dat bestaat niet, behalve de hele schepping natuurlijk.

In elk geval, het is een boef. Hij is echt niet zo gek op rijst maar het stelen is voor hem iets erg leuks! Dat is al vanaf hij een kleine kitten was en ik denk dat het altijd zo zal blijven. Behalve als ik brokjes in een plastic zakje laat liggen. Dat raakt hij niet aan. Rare gozer hoor, die Rainbow, maar wel heel erg lief. En grappig. En hij maakt er altijd een zooitje van. En wat hij ook doet, ik hou zo van hem! Ik hou van ze allemaal, stuk voor stuk. Zelfs van die nog steeds niet naar huis gekomen Sunshine! Echte liefde, onvoorwaardelijke liefde, dat is liefde die voor eeuwig is. De rest is geen liefde, dat denken mensen maar… Dat is voor op de kleuterschool als voorbereiding op de opleiding ‘wat is echte liefde, wat is echt houden van’.