19. mei, 2020

Drie jaar en 355 dagen zonder Sunshine

Oh ik ben toch weer zo hoopvol. Vergis je niet, ik hoop altijd nog dat ik iets over Sunshine zou horen en dan is getagged worden in artikelen waarin katten na zovele jaren thuiskomen altijd erg welkom! Zo ook weer dit keer, het blijft altijd een beetje leven op deze manier. En omdat ik door diverse mensen bij dit soort dingen, op het bericht word gewezen, leeft het bij anderen ook nog steeds. En dat vind ik toch een fijn idee. Want deze kat is na 6 jaar weer thuis. Amigo heet de lieverd en wat doet zoiets horen mijn arme hartje toch goed. Hij was in 2014 al weggelopen maar hij is er weer. Zie je wel, het KAN!!! Voor ons is het bijna vier jaar geleden ‘pas’.

Zijn baasje, en dat staat in het artikel, heeft toen wel vier weken lang gezocht. Oh ja joh? Jeetje zeg, is dat zo lang dan? Ik heb maanden en maanden op de gekste tijdstippen lopen rondstruinen en maanden later liep ik nog te flyeren. Maar goed, het maakt niet uit hoeveel of hoe weinig je ervoor doet, het zal die man ook ongetwijfeld pijn hebben gedaan. Vast wel, maar of het voor hem zo traumatisch was als voor Moonlight en mij, dat betwijfel ik. Pas de winter erna moest ik het wel opgeven, voor mijn eigen gezondheid, zowel geestelijk als lichamelijk. Maar het hopen heb ik nog nooit opgegeven.

Bij deze man is er ondertussen een heel gezin bijgekomen plus ook nog een kat. Amigo was eerst bij de ouders komen wonen van de man, waar hij nu al een tijd woonde en die hem zo lief terug bracht. Want waar zijn ouders zeiden dat het dier geen chip had, liet de kat na een controle bij de dierenarts wel degelijk een chip zien. Het telefoonnummer van zijn baasje klopte nog en zo is de hereniging in gang gezet. De vinder vond het erg moeilijk maar gaf hem wel af aan de oorspronkelijke eigenaar. Amigo ligt ondertussen spinnend op de bank en kan het met de andere kat ook goed vinden. De oorspronkelijke eigenaar was de vinder erg dankbaar, want die was enorm gehecht aan het diertje. Hij zei dat het fijn was dat er zulke eerlijke mensen bestaan.

Dat ben ik dan ook zeker met hem eens. Alleen denk ik dat ik mijn Sunshine dan toch echt bij zijn baasje zou laten, het baasje van de laatste jaren zeg maar. Al staat hier in dit verhaal eigenlijk niet hoe oud Amigo is en hoe lang ze al bij elkaar waren toen hij wegliep. Want dat speelt ook een rol. Nee, het is niet dat ik niet van Sunshine hoe, absoluut niet. Maar echte liefde wil soms ook zeggen dat je los moet kunnen laten. Kijk, ik mis hem nog altijd, al was hij maar 8 maanden bij mij toen hij met 10 maanden oud, de poten nam. Hij was mijn zonnetje en ik heb jaren erna er nog van afgezien. Al heb ik het nooit kunnen afsluiten. En dat is wat ik eigenlijk nodig heb.

Het heeft een plekje in mijn leven gekregen, ik heb het zover los kunnen laten dat ik verder kon met mijn leven. Al was dat niet makkelijk. Daarom ben ik toen ook begonnen met dit blog te schrijven, omdat het me voor mijn gevoel nog altijd verbond met Sunshine. Loslaten om verder te gaan is oké, dat is wat anders dan totaal laten vallen. Stel, dat ik een telefoontje krijg dat Sunshine bij iemand zit, die er na jaren achter komt, dat hij toch gechipt is. Ze komen dan altijd bij mij terecht natuurlijk. Dan zou ik toch eerst even met die persoon willen praten en zeker naar Sunshine komen kijken. Want al wordt ik 180 en hij zou nog leven, dan herken ik hem nog uit duizenden, zoals je ook je eigen kind nooit zal vergeten.

Mocht dan blijken, dat hij een geweldig huis heeft, en een liefdevol gezin, waar hij woont, dan wil ik hem daar toch niet wegrukken? Dat zou ik egoïstisch vinden van mezelf! Zou ik hem hier dan tussen 4 best lastige kattenkoppen willen zetten? Om weer helemaal te moeten wennen aan alles? Een kat uit zijn omgeving halen, dat vinden ze echt niet fijn. Bovendien maak je dan ook nog een of meer mensen verdrietig. Nee, ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen. Wel zou ik dan af en toe langs moeten mogen komen, of dat ze me foto’s sturen van hoe gelukkig hij wel niet is. Dat lijkt me ook heerlijk. Dat zou voor mij al genoeg zijn. Al zou ik heb, als je het aller diepste in mijn hart kijkt, uiteraard harstikke graag gewoon weer thuis bij mij willen hebben.

Ik denk, nee ik weet zeker, dat Moonlight direct weet wie er binnen komt! En ik weet ook, dat die daar dolgelukkig mee zou zijn en ik ook. Als Sunshine dan nog steeds hetzelfde zou zijn en doen, dan krijgt hij  zeker problemen met Skylar, die zijn zo hetzelfde in hoe ze doen. Beetje macho’s zijn het allebei! En Aurora, tja, dat ligt eraan hoe hij haar behandelt. Rainbow zou hem stiekem steeds pesten en als ze hem terug willen pakken snel naar mij toe rennen en achter mijn benen gaan zitten. Oh echt wat een gedoe zou het worden allemaal! Maar ik zou er diep gelukkig van worden. Alleen zou ik hem dus niet bij mensen weg kunnen halen, die dol op hem zouden zijn geworden. Nee, dat zou ik die mensen niet aandoen.

Dus ik vind zoiets lezen dan altijd heel erg dubbel. Het verdriet, het trauma, want ik heb er zenuwtrekjes van overgehouden als het met mijn katten te maken heeft, ik heb het allemaal achter de rug en dus zou ik al blij zijn om te weten dat hij leeft en gezond is en af en toe een fotootje zou dan de kers op de taart zijn natuurlijk. Tenzij hij zo met me mee zou lopen, zo van; zo ik kom mee naar huis. Ja, dan kiest hij dat zelf. Hij koos er toen voor om weg te lopen en zolang ik geen huis zou hebben waar hij makkelijk naar buiten kan, zou ik hem het niet aan willen doen om voortaan totaal binnen te blijven. Ook hier weer, als hij daar zelf voor kiest, dan is dat aan hem uiteraard.

Nog een paar daagjes en dan is het alweer vier jaar geleden dat hij er vandoor ging. Oh elke seconde staat nog uiterst scherp op mijn netvlies. Ook alle ellende van de weken erna. Als je dan ook nog eens, terugkijkend met de psychotherapeut van toen, erachter komt, dat ik toen al rondliep met een flinke burn out, dan kan je je wel voorstellen, dat het daardoor nog extra zwaar was voor me ook. Ik heb ervan geleerd dat ik niet meer zo hard voor mezelf moet zijn, dat ik ook belangrijk ben. En daardoor zijn er wel een aantal radicale veranderingen gekomen in mijn leven. Want niet iedereen vond mij zo belangrijk en konden er blijkbaar niet tegen, dat ik het nu wel voor mezelf op ging eisen.

Uiteindelijk blijven de mensen die het wel goed met je voor hebben in je leven, en daar is ook wat voor te zeggen.En door hoe ik me nu opstel, al ga ik nog echt wel eens de mist in of misschien juist daarom, komen er steeds meer mensen in mijn leven die me wel op waarde schatten. En zo hoort het ook, dat verdien ik ook. Het kaf zal uiteindelijk van het koren gescheiden worden en dan blijven de mooiste en meest voedzame korrels over, waar je echt wat aan hebt. Uiteindelijk dus helemaal zo slecht niet. Dat vind ik deze rare tijden ook een beetje doen, alsof het een katalysator is want alle maskers vallen af en je ziet mensen opeens heel anders doen en reageren dan je van ze gewend bent. Kaf en koren, ja ja.

Als je het kattenverhaaltje zelf even wilt lezen en zien, klik hier   of klik hier  ik vond er namelijk zelfs 2 van!