25. mei, 2020

Drie jaar en 360 dagen zonder Sunshine

Zo dan, het was me druk afgelopen vrijdag in de apotheek! Niet te doen zeg! Ik heb me een slag in de rondte gewerkt en echt 9 uur lang lopen vliegen. Alleen tussen de middag een half uurtje uit zitten blazen. Wij hebben ook geen pauzes of zo verder, dus dat is best aanpoten als het zo druk is. Ik was zo lang met patiënten bezig, die maar bleven komen. Medicijnen ophalen, dingen kopen, receptjes geven en erop wachten. Er stonden steeds hele rijen buiten omdat er maar 2 tegelijk binnen mogen. En het waaide me toch! Je zag al die haartjes van iedereen rechtop flapperen. Ik flapperde de apotheek maar door, zo snel mogelijk werken  en proberen geen fouten te maken is best lastig als je nog maar zo kort in het ‘vak’ zit. Het viel volgens mij op zich nog wel mee.

Toen ik thuis kwam, deed alles me zeer maar het voelde wel voldaan. Ik loop een beetje achter, omdat ik Saskia vrij weinig heb gezien én vier weken ziek was. Er hadden al examens moeten worden afgenomen. Vrijdag was het te druk en de volgende 3 weken ziek ik haar ook niet. Volgende vrijdag ben ik er niet, en daarna heeft zij 2 weken vrij. Daarom hebben we afgesproken, erna elke vrijdag examens af te gaan nemen. Want er zijn er aardig wat voor in blok 3 en ik zit ondertussen al in blok 4.

Maar goed, dan elke vrijdag dus examens. Nou heel fijn. Not. Kan ik elke vrijdag nerveus naar stage. Ik ben best een beetje faalangstig. Maakt echt niet uit of ik altijd hoge cijfers haal of niet hoor. Examens vind ik gewoon niet fijn. Maar goed, het moet nu maar zo, want ze moeten wel allemaal worden afgenomen. Ik ga het wel zien na haar vakantie. Ik heb in juli zelf ook vrij 3 weken, dus hoop ik er dan al genoeg achter de rug te hebben.

Zaterdagnacht had ik zwaar geïrriteerd kunnen raken. Maar ik had zo’n nare partner ooit, die me graag treiterde. En dat heeft me geleerd me totaal te ontspannen en me nergens iets van aan te trekken. Daar werd hij helemaal gestoord van, want ja, hij wilde irriteren maar dat lukte opeens niet meer. Hij begreep er niets van. En dat knopje, wat ik daarvoor toen vond of ‘ontwierp’ dat werkt nu nog steeds, als ik dat echt wil. Heel fijn want er waren een heleboel mensen op de been vlak voor mijn deur. Een groepje jongelui, met muziek en al. En oh wat een vreselijke muziek was dat. Een soort Nederlandse zwarte rap. Heel eentonig en met een nare bas erin en dan ‘zongen’ er nog een paar mee ook.

Uren hielden ze het vol en uren lag ik me erover te verbazen dat ze dit goede muziek vonden. Nou ja, gelukkig dat smaken erg verschillen. Uiteindelijk moeten ze toch moe zijn geworden, want toen ik weer wakker werd, werd ik verrast door de aangename stilte van de nacht. Hè hè! Echt rust. Nou ja, dat duurde niet lang. Want rond een uurtje of half zes, had Moonlight het op zijn heupen of zo. Hij sleepte ook Skylar en Rainbow mee en Aurora lag op haar qui vive bij me, met haar oortjes alles volgend wat ze aan het doen waren. Vechten, rennen, gillen, echt hoor. Ik heb een paar keer geroepen maar dat hielp voor geen meter. Uiteindelijk was ik er al voor zessen uit. Net nu een keertje had willen uitslapen tot zeven uur. Stouterds.

Vorige week kwam ik er ook achter, hoe verwend ik ben geworden. Sinds ik die hielspoor had, kreeg ik van Sonja, die hetzelfde ooit had meegemaakt, een paar laarzen. Ze wist 100% zeker dat ik door dit schoeisel van mijn hielspoor af zou komen. Fasciitis Plantaris heet dat in het medisch. In elk geval bizar pijnlijk, alsof je op messen loopt met je hielen. En ik kreeg dat, weet ik nu dan omdat ik ben gaan zitten ‘nadenken’, terwijl ik juist zolang thuis zat. Ik begreep het eerst niet, want zoveel liep ik toch niet meer, juist door ziek te zijn. Tot ik even dieper ging denken, want ik werkte altijd veel, veel uren ook, in verhouding. En wat gebeurt er dan, je komt thuis en loopt nog een tijd op je schoenen.

Als je ze uitdoet is dat om te gaan douchen of slapen of zo. Als je opstaat ga je jezelf weer wassen en aankleden en hup schoenen aan. Tenminste, ik wel. Tussendoor op blote voetjes, dat vind ik prettig. Alleen opeens verandert je leven en kan je even niets meer. Veelal zitten of liggend, slapen of suffen, bracht ik die eerste maanden door. Dan merk je nog verder niets natuurlijk. Maar later in het verhaal, toen ik meer ging bewegen weer, en ondertussen ook kilo’s aangekomen erdoor, liep ik van die 24 uur, alleen maar op blote voeten in huis. Heel af en toe met een boodschapje doen, schoeisel aan. En zo is de boel gaan ontsteken, denk ik. Ik overal zoeken naar een remedie. Te veel over te vinden.

Hele dure inlegzooltjes kocht ik. Hielp niets en ik kon ze niet in mijn schoenen doen want dan werd de pijn nog veel erger. Sportschoenen gekocht met een soort van luchtkussentje in de hiel. Oké, dat verlichtte wel iets maar er veranderde niets. En toen kwamen de laarzen van Sonja. Normaal niet echt mijn smaak maar ja, ik kon geen meter meer lopen ondertussen. En wonder boven wonder, het werd langzaam aan minder. Ik bleef ze zelfs in mijn pyjama gewoon aandoen, omdat dat de enige manier was om geen pijn te voelen. Maar die pijn werd wel langzaam minder en was alleen maar helemaal weg als ik die laarzen aan had. In de winter mee begonnen en zo tegen de lente was het zo goed als weg. Maar ja, je kan in de warmte natuurlijk niet met hele dikke suede zwarte laarzen blijven lopen.

Fitflops zijn natuurlijk ook weer behoorlijk aan de prijs. Ik overal zoeken en af en toe een aanbieding en dan kocht ik snel een paar. En uiteindelijk vond ik de Britse officiële site en daar hebben ze elke seizoenswisseling behoorlijke uitverkoop. En zo spaar ik Fitflops, als het even kan. Ik heb ook nog 2 paar witte, voor de apotheek, want dat hoort bij mijn witte uniform. En op iets anders kan ik me niet voorstellen die 9 uur per dag staan, door te komen. En van de week dacht ik, ik doe even slippertjes aan, in de kleur van mijn kleding, geen Fitflops. Nou, sorry, dat loopt voor geen meter! Oh echt hoor, ik ben gewoon té verwend nu. Mijn poezelige voetjes weigeren goedkopere troep, waar ik vroeger heel happy mee was, aan te trekken. Als ik ze ‘dwing’, dan protesteren ze door erg pijn te gaan doen. Nou ja zeg, moet niet gekker worden hier!

Op het moment kan ik geen rooie cent meer ergens aan uitgeven, dus jammer joh, ik zal het moeten doen met de Fitflops die ik tot nu toe heb weten te bemachtigen. Echt jammer want ze hebben een prachtig mooie nieuwe zomercollectie! Zucht! Ach ja, niets aan te doen, mijn tijd komt nog wel. Zoals met heel veel op dit moment, éérst even diplomaatje halen en aangenomen worden voor mijn droom baan. Daarna komt de rest allemaal wel weer! Wil je zelf een kijkje nemen op de Fitflop site? Klik dan hier