26. mei, 2020

Drie jaar en 361 dagen zonder Sunshine

Goh wat heb ik gelachen zeg, toen mijn cijfers er stonden! Al die tienen voor Engels! En dan die 6.8 voor Nederlands… Ik zou me eigenlijk moeten schamen maar dat doe ik niet hoor. Ik heb dat cijfer eigenlijk ook niet eens verdiend want ik had er niets aan gedaan! Je moest een aantal onderwerpen verplicht noemen, bij de presentatie over Capabel, waar je op een open dag zogenaamd anderen enthousiast voor moest krijgen. Kijk, ik babbel altijd makkelijk, en nu na al die andere presentaties, ook bij zoiets. Ik had geen presentatie gemaakt, want ik had gehoord, dat is ter ondersteuning voor jezelf. Dus dacht ik dag, laat maar. Ik had het veel te druk met belangrijkere examens. Ik kon me dan ook niet voorstellen om voor Nederlands te zullen zakken.

Maar ja, ook al had ik de onderwerpen op een spiekbriefje staan, dat mocht hoor, niet stiekem, ben ik er blijkbaar toch nog wat vergeten. Dat kan ook wel kloppen misschien maar zij gaf zelf het teken, afronden, dat was afgesproken. Ach, het maakt ook niet uit. Ik had niets voorbereid of gedaan ervoor dus ik mag niet ontevreden zijn. Voor Engels ook niet hoor maar die beoordeling ging voor een lager niveau dan het Nederlands en ja, het laagste niveau Engels had ik al achter de rug toen ik 8 was. Ik ben benieuwd naar het laatste cijfer, of dat ook een 10 zal zijn. Dan kom ik echt niet meer bij!

We hebben vandaag, dinsdag, ook de docente gevraagd waar de cijfers blijven van ons blokexamen! We worden nu wel ongeduldig! Ze gaat morgen naar de vestiging dus zou ze er gelijk achteraan gaan. Zij is net zo nieuwsgierig als wij, zei ze. Normaal kijkt ze het zelf na, maar ja, coronatijd, alles is anders. Dan morgen dat cijfer misschien, en daar ben ik nou wel echt benieuwd naar. Ik kon het wel makkelijk vinden maar dat zegt niet altijd iets. Ik vond het Nederlands ook erg makkelijk, al is dat weer anders natuurlijk, door wat ze specifiek willen horen.

Vandaag is het best een lange dag zo achter de pc. Ik heb altijd pijn mijn achterste hoor, aan het einde van de dag. We moeten weer een blokopdracht doen, een oogdruppel project. Ik doe dat weer lekker samen met José en Zippora. Wij werken fijn samen, want we zijn alle drie wel een beetje controlfreakjes en zo vullen we elkaar perfect aan eigenlijk. En we werken ook alle drie even hard aan wat we samen doen. Net als de presentatie, doen we ook met zijn drietjes, over zwangerschapsdiabetes. Dat had mijn moeder twee keer, dus ik weet er wel wat van.

De eerste keer was in 1968 en toen wisten ze nog niet wat ze eraan moesten doen. Zo is daardoor mijn broertje Leon overleden, vlak voor zijn geboorte. Vlak ervoor en vlak erna bevielen mijn moeders 2 schoonzussen wel van een gezond kindje. Pas later begreep ik hoe zwaar dit voor mijn moeder moest zijn geweest. Daar sta je als zesjarige niet zo bij stil natuurlijk. Ze is er altijd aan blijven denken. Ik ook trouwens. Wel een nichtje en een neefje maar geen broertje. Dat moest nog even wachten tot ik 11 was. Vijf lange jaren voor ik eindelijk geen enig kind meer was.

Straks weer minister president Rutte op tv, boeit me niet eens meer. Alleen om de regels moet je het wel volgen. Vanaf 15 juni mogen alleen praktijklessen doorgaan. Wij zullen voorlopig nog wel achter de pc online les krijgen. Op zich totaal niet erg, want je mag maar beperkt met het OV reizen en hoe zou dat dan moeten? Je krijgt een soort van tijdbestek waartussen je weg mag, als je dit van tevoren aanvraagt. Maar als je daardoor de halve dag les mist, dan eis ik gewoon online les hoor. Dat heb ik er niet voor over!

Hoe hebben ze dat toen met die Spaanse griep in 1918 gedaan? Ik ben geen complot theorist, ik maak me nergens druk om. Dat is ondertussen gelukkig goed duidelijk. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik alles ‘normaal’ vind, wat er gebeurt. Zo krijgen ze er bij mij geen vaccinatie in. Dat weet ik nu al. Niet omdat ik bang ben gif ingespoten te krijgen of weet ik veel wat voor indianenverhalen er de rondte gaan. Nee, ik heb als astma patiënt ook eigenlijk elke winter een griepprik. Die haal ik ook nooit. Hou op zeg, geen rotzooi spuiten in een gezond lichaam, als het niet zeker is of het werkt. Zo’n griepvaccin zegt helemaal niets en wil niet zeggen dat je die griep niet krijgt omdat ze niet eens weten welk griepvirus er de rondte zal gaan. Dus eh, dan hoef ik dat niet ook.

Maar al die onzin maatregelen, vooral buiten. Wat nou 1,5 meter uit elkaar. Binnen, oké, dat moet dan maar. Maar al dat rare gedoe op terrasjes, ik vind het belachelijk! En dan dat ‘nieuwe samenleving’ of de 1,5 meter samenleving. Als dat zo zou moeten, dan zou dat toch al na die pandemie in 1918 zijn gebeurd, die Spaanse griep heette te zijn? Naar schatting zijn er toen 20tot 100 miljoen levens geëist, meer dan in de eerste wereldoorlog. En toen is de wereld toch ook gewoon blijven draaien? Alleen omdat je nu allemaal rechtstreeks met elkaar in contact staat, kan je opeens niet normaal meer leven?

Kijk, oké, omstandigheden, tijd, mensen, alles was anders en het nu tot een 100 miljoen slachtoffers laten komen, als het niet nodig is, dat snap ik ook wel. En ik hoorde van de week iemand, die beide ouders, oom en tante én grootmoeder (of vader) kwijt was binnen 2 weken. Dat gun je natuurlijk niemand. Dus de lockdown, ik snap het, landen dicht, zeker voor waar er grote brandhaarden zijn, ik snap het. Maar het moet een keer normaliseren. Zoals nu de hele boel failliet gaat en mensen leven van hun laatste centjes, dat hoort niet. Dus zo snel mogelijk weer op standje normaal. We zijn een steeds meer overbevolkte planeet geworden óndanks die pandemie uit 1918! Dus eh, toen deden ze toch ook zo gek niet?

Ik bagatelliseer niets, ik ben in mijn leven nog nooit zo ziek geweest. Dat wil ik echt nooit meer meemaken en ik zou ook niemand zoiets gunnen. Maar het zal toch echt een keertje gaan normaliseren, dat kán gewoon niet anders. Hoe denk je dat te doen, met de volgende generatie daters? Denk je nou echt dat die niet gaan zoenen als ze heftig verliefd en puber zijn? Dat gaat echt niet hoor. En zo kan ik honderden dingen opnoemen, niet alleen zakelijk maar ook sociaal. Ik vind die gekke Braziliaanse president een oetlul, die gaat weer te ver de andere kant op maar hier en in de landen om ons heen, die dus voor de rest van, ja van wat, de totale mensheid? Dat kan je toch nooit permanent veranderen?

Daarom wacht ik wel af, er gebeurt straks opeens weer iets, waardoor de aandacht daarheen getrokken zal worden. Heel langzaam aan, zal het heus wel weer normaliseren. Ik vraag me alleen af, hoe ze dat toen gedaan hebben. En ook of daar überhaupt al iemand naar gekeken heeft? Ik ben er wel benieuwd naar eigenlijk. Misschien ga ik dat wel eventjes opzoeken! Als dat te vinden is dan. Nou ja, ik zie nog wel. Ik ga ermee kappen. Wel weer ff wennen, dat je nog een heel blog eruit moet gooien. Terwijl ik al bijna 12 uur achter de pc zit. Die dinsdagen zijn best zwaar ja. Daarom, LATERRRRRRRRRRR!