29. mei, 2020

Vier jaar zonder Sunshine...

Vandaag is het precies 4 jaar geleden dat Sunshine er ’s morgens, het was een zondag, voor negenen nog vandoor ging. De dag dat ik in mijn pyjama door de straten liep te rennen, het jaar dat het begin van het einde was van vele dingen. Het jaar dat ik door veel dingen door verdriet verscheurd werd. Het jaar dat Moonlight doodziek werd van verdriet en ook het jaar dat Aurora erbij kwam. Het jaar dat ik mijn werk echt niet meer leuk vond en het jaar dat mijn ex-man overleed en dat mijn dochter bijna knakte. Ook het jaar dat mijn moeder de diagnose alvleesklierkanker kreeg. Het jaar van de trauma’s zal ik maar zeggen. Nee, een leuk jaar was het niet, en het werd er in de jaren erna niet echt beter op. En toch, ik heb nog veel meer verloren dan mijn moeder en mijn geliefde kitten, ik ben mijn dochter kwijt, mijn kleindochter en mijn achterkleindochter en ik sta nog steeds rechtop! Dus ik kom er wel, hoe dan ook. Ik kan met recht zeggen, ik kan de wereld aan! Zo en nou gewoon weer verder, zoals ik altijd doe.

Ik ben de laatste 2 weken een lopend buffet. Ja, ik hoor je al denken, hoe bedoel je? Nou, er zit een regiment muggen hier in huis en ik heb van die luie katten, die hetzelfde slaap en waakpatroon hebben aangenomen als ik. Aan de ene kant is dat fijn hoor, aan de andere kant, nu vangen ze geen muggen bij mijn hoofd of lijf ’s nachts. Casper deed dat wel! Al schrok je je dan soms wezenloos doordat je een pets op je kop kreeg, soms mét nageltjes ook. Maar van muggen had ik weinig last. Nu ben ik ene rode bult aan het worden.

Mijn hele arm, je ziet echt precies met welk stuk ervan ik boven de dekens heb gelegen, want alles pak ik in, behalve mijn neus voor frisse lucht. Maar ja, in je slaap beweeg je nogal eens. Dan komen er blijkbaar toch ook stukjes weer bloot te liggen. Maar niet alleen mijn arm, in mijn nek, in mijn gezicht niet al te veel gelukkig, op mijn borst. Echt hoor, er vliegen er een paar heel dicht bij de vloer, omdat ze topzwaar zijn met bolle buikjes vol met mijn bloed! Rotzakjes! Ik heb zo’n hekel aan muggen. Ik weet niet of ze nut hebben in deze schepping, het zal heus wel, anders waren ze er niet geweest maar tot nu toe ben ik er nog niet achter wat voor nut dan wel niet. Nou ja, ooit ben ik er vanaf.

Ik heb me weer een rare nacht/dag achter de rug! Ik kreeg gisteren, toen ik wilde gaan slapen, weer opeens zo’n maagpijn! Niet te harden! En toen dat doortrok naar mijn rug, dacht ik al ‘nee hè’! Want zo voelt het begin van een voedselvergiftiging en dat weet ik nu maar al te goed. Door die ene vreselijke keer, een aantal jaren geleden, die ik bijna niet had overleefd. En dan heel recent nog, maar dat kon geen voedselvergiftiging zijn, hetzelfde gevoel tijdens de corona. Wat het toen was weet ik niet maar het gevoel en de verschijnselen kwamen op hetzelfde neer. En nu kreeg ik het weer.

Oh ik ben zo ziek geweest! Niet zoals toen, toen viel ik ook flauw en weet ik de helft niet meer (gelukkig). Maar nu heb ik uren heen en weer lopen strompelen of soms rennen tussen het toilet en de bank. Ik ben er maar uit gegaan en heb de tv aangezet maar dat was puur om mijn eigen gekerm een beetje niet zo erg te horen. Want het kermen kan je dan niet echt tegenhouden. Pas tegen drieën ging het eindelijk wat zakken en ben ik, met het afvalemmertje van het toilet naast me, op de bank gaan liggen. Mijn hemel zeg, nog een mazzel dat ik het emmertje had want dat was nog een keer nodig. Daarna ben ik in slaap gevallen en ik was er om 7 uur wel uit maar ik voelde me natuurlijk uiterst belabberd.

Ik heb niet veel gegeten gisteren, aardappelpuree met gehakte biefstuk en rauwe witlof. Het vlees kon het niet zijn, het was niet de bedoeling want ik hou van medium rare maar het was zacht wel done en dus kon daar de besmetting niet liggen. Ik denk zelf dat het de aardappelpuree was. Ik was gelukkig opgeknapt en voor het laatst kon ik naar Utrecht. Nu is dat klaar, zakken kan ik toch niet meer, dus de generieke diploma’s zitten in the pocket. Ik was lekker vroeg thuis. Toen werd ik opeens gebeld door Petra, een andere Petra dan PeeT hoor, en die vroeg of ik thuis was, en dat was ik dan ook net. Ze was in de buurt en kwam even gezellig langs!

Wat een verrassing was dat! En ook wel heel apart want ik ben op vrijdag natuurlijk normaal helemaal niet thuis! Nu toevallig wel een keer, alsof het zo moest zijn. We zijn lekker op mijn kleine balkonnetje gaan zitten en hebben gezellig bij gekletst! Ook over de boeken van Jozef Rulof natuurlijk, waar wij allebei gek op zijn, en over de rare periode met al de flippende mensen om ons heen. Zij heeft, net als ik, niets met die gekte en dat zijn er in totaal ook maar een heel klein beetje. Wel apart hoor. Gelukkig hebben we beiden niet met de gekte rond corona en toen ze weer weg ging, gaven we elkaar gewoon een hug! Zo moet het ook gewoon.

Wat ik al zei, je krijgt het of je krijgt het niet. En gelukkig dat er meer zijn die ‘normaal’ blijven. Van de week in mijn Wayti groep een normale uitleg over al die rare theorieën over Bill Gates en daar werd door iemand raar op gereageerd. Dus ik zei dat ze zich vrij kon voelen om de groep te verlaten hoor, als ze het er niet mee eens was. Dat is er zo eentje die het op dit moment over de anti Christ heeft. Hoe bedoel je ‘koekoek’? Er volgden wat opmerkingen van haar, waar ik weer op reageerde. Alleen elke keer haalde ze haar commentaar dan opeens weg. Zo leek het of ik tegen mezelf zat te  wauwelen dus ik vroeg het haar gewoon, waarom ze steeds alles wat ze plaatste weghaalde. Geen reactie natuurlijk. Dus heb ik even uitgelegd waar ik op reageeerde.

Mij moet je nooit proberen te vangen met woorden, dat win je gewoon niet. Vooral niet als je bij de waarheid blijft. Dan hoef je namelijk niet na te denken. En toen plaatste ze weer in een andere groep, want in Wayti durven ze het gewoon niet, dat de mensen in de ziekenhuizen niet aan corona dood zijn gegaan, maar aan een vieze longbacterie! Ahhhhh! Ik kon het niet laten, al hoor ik beter te weten, en zette eronder;  ‘goh en wie heeft die nu weer gemaakt en losgelaten???’. Sorry hoor, dat opjutten en stemming maken steeds. Ik ben het zo beu! Zet ze eronder, nou jij niet! Alsof ze me daarmee kwetst. Raar kind. Ik zet er alleen onder DUH! En opeens ben ik geblokkeerd! Hilarisch!

Ze blijft alleen wel lid in mijn groep Wayti. Dat is toch ook raar? Ze vergeet alleen, of ze weet dat niet, dat ik als beheerder zelfs van mensen die mij geblokkeerd hebben, toch alles kan zien of indien nodig verwijderen in die groep. Het is toch nu toe niet nodig geweest, alsof ze voelen dat het in Wayti niet hoort of gewenst is. Ik heb het nooit hoeven te melden in elk geval. Dus ze mag mij blokkeren hoor, dat bespaarde mij in elk geval de moeite om haar te ontvrienden, wat ik na de anti Christ wel van plan was.

Een tijdje terug liep ze al te verkondigen dat ze een persoon uit de boeken van Jozef is, ik lag dubbel. Niet aardig maar dat gebeurde spontaan. Zo belangrijk is ze echt niet, en haar gedrag in deze crisis wijst daar al gelijk op. Oh wat zal die boven op d’r snoetje kijken, en spijt hebben. Oh ja, want dát was wat ze tegen me zei! Ze zei; ‘ik kom jou boven nog wel tegen, en dan hebben we het er nog eens over!’ En ja, daar kon ik het juist alleen maar mee eens zijn! Lijkt me geweldig zei ik alleen maar, niet de reactie die ze erop verwacht had denk ik. Maar ik had hetzelfde net tegen haar willen zeggen namelijk! Ik spreek haar boven wel, kan bijna niet wachten! Oh dat lijkt me in sommige gevallen toch leuk!