1. jun, 2020

Vier jaar en 3 dagen zonder Sunshine

Zo dan, het is alweer juni. Ik had al kilo’s kwijt kunnen zijn, maar corona gooide ook daar een streep door. Ik was heel veel afgevallen en ik dacht, nu moet ik het maar gaan proberen om weer een normaal eetritme te krijgen. Dat liep alleen niet zoals ik hoopte. Nou ja, ik kom er wel hoor, ik kan hier al jaren tegen vechten maar toch ga ik winnen. Wat ik de afgelopen weken heb geprobeerd, normaal eten dus, lijkt niet te werken. Ik blijf maar bijkomen omdat mijn lijf niet gewend is dat er normaal en 3 x per dag gegeten wordt. Dat was iets waar ik doorheen zou moeten, dat wist ik maar nu het blijft duren, is het voor mij echt niet leuk meer. Ik geef het nog een week en dan denk ik dat ik toch maar gewoon weer aan de shakes ga. Ik heb een rare haat liefde verhouding met eten. Ik wou dat ik al in de sferen boven was, dan hoefde dat gedoe gewoon niet. Ik weet niet wat dat is maar dat is al mijn hele leven.

Mijn moeder moest vechten, vertelde ze me hoor, om me de fles te geven. Ik wilde niet eten, toen al niet. En ze heeft toen de gaten in de speen steeds groter gemaakt maar ik hield mijn tandeloze tandvlees strak op elkaar en de pap liep zo mijn nek in. Mijn moeder in grote wanhoop achterlatend. Dus tja, het is niet iets dat zomaar van de laatste jaren is. Het zal een reden hebben maar daar kom ik nu niet achter. Ik wou alleen dat het niet zo was. Het liefst zou ik gewoon op noten en fruit leven. Alleen weet ik niet goed hoe ik dat moet doen. Dus worstel ik maar door en jojo als een gek mijn leven door. Maar zwaar zijn vind ik niet prettig en dat ben ik nu wel. Ook al sport ik erbij het maakt niet uit. Mijn lichaam is nog steeds in hongerwinterstandje en slaat alles op wat ik in mijn mond steek. Wat ik al zei, ik geef het nog een weekje.

Ik zit hier te schrijven met Simon en Garfunkel op de achtergrond. Wat een heerlijke muziek is dat toch! Het kwam omdat daarnet op tv een special was van Nick en Simon, die naar de States waren gereisd om een reportage van ze te maken. Het is hun inspiratie geweest en eigenlijk is de manier waarop Nick en Simon bij elkaar kwamen, op school, precies hetzelfde. Leuk om te zien dat ze in het huis waren, waar Garfunkel is opgegroeid en die daar nog een hele doos met spullen heeft achtergelaten. En ze zongen dan zelf wat liedjes van ze, en dat zat zo in mijn hoofd, dat ik ze maar op heb gezet.

Eigenlijk was ik zelf erg verbaasd hoeveel liedjes ik wel niet van ze ken. Maar ook verbaasde over prachtige liedjes die ik nog nooit gehoord had! Zoals bijvoorbeeld ‘For Emily, whenever I find her’ daar kreeg ik kippenvel van! Nog nooit gehoord, maar zovelen weer wel en allemaal, echt allemaal meer dan prachtig! En ja, Nick en Simon kunnen ze ook prachtig zingen allemaal maar tegen Simon and Garfunkel kunnen ze toch niet op hoor. Maar, ik moet het ze nageven, ze klinken ook geweldig. Het was wel grappig om ze met hun Volendamse accent te horen praten trouwens, dat was weer eens wat anders.

Ik heb een enorme playlist gevonden en die opgezet, mijn zondag klinkt als Simon & Garfunkel en ik vind het heerlijk. Ik word er of helemaal vrolijk van, of emotioneel maar op een goeie manier. Ik was een beetje vergeten hoe lekker ik die muziek vind! Zo zie je maar, hoe een programma op tv je opeens een heel ander geluid weer geeft dan anders. Heerlijk! Ik word alleen steeds afgeleid omdat ik mee ga zingen of wil dansen. Dat moet ik ff onder controle houden want ik heb echt genoeg te doen. Als het niet lukt zal ik ze helaas voor een tijdje het zwijgen op moeten leggen. Dan zet ik ze daarna wel weer op. Echt even lekker zo, met die prachtige muziek van die twee! En ik kan me steeds weer laten verrassen met nummers die ik nog niet ken! En die zijn ook allemaal goed!

Van de katten heb ik ook weer een paar leuke foto’s kunnen nemen en ik heb ook gelijk foto’s gemaakt van mijn flessen. Die al op de apotheek stonden ook, want dat was ik vergeten. Die kan ik straks op mijn site gaan zetten. Oh echt hoor, ik heb veel te veel te doen. Die foto’s moeten ook allemaal weer bijgesneden worden en zo. En ik heb een hele berg leuke kattenfoto’s voor op de pagina Casa el Catos Locos. Ach zoveel te doen en zo weinig tijd. Hoe krijg ik het toch voor elkaar altijd! Alsof ik me zelfs in de vakanties of rustige periodes nog onder stres moet zetten. Zal ongetwijfeld aan mezelf liggen.

Zoals in plaats van een nieuwe bank te kopen, ik er toch al 4 keer in ben geslaagd om mijn bank te bekleden! Gewoon omdat ie zo lekker zit! Het is een grote hoekbank, die je indien gewenst ook uit elkaar kan halen. Maar het beste is hij toch gewoon als hoek. Ik kan er op slapen en dat doe ik ook. Toen ik hier net woonde en mijn bed en alles nog in België waren, moest ik zelfs wel maar als je de rug kussens weghaalt, dan is het net zo breed als een 1 persoons bed hoor. De bank kreeg ik toen ik met mijn broer even tijdelijk in een huisje van een aangetrouwde oom van hem mocht wonen. Dat was in 2005 toen. 

Mijn broer woonde er ook bij en omdat we niets hadden om op te zitten, er stond 1 fauteuil, kwam een collega de oude bank van zijn moeder brengen, die anders naar het milieupark gebracht zou worden als afval. Oh het was dan ook een spuuglelijk ding. Donkerblauw crème, of moest dat wit zijn, geblokt en vol met vlekken. Maar oh wat zat dat ding heerlijk! Al zaten we wel op plaids door die vlekken natuurlijk. Later ging mijn broer, helaas, toch terug naar zijn toenmalige echtgenote om het nog eens te proberen.

Ik was slim en ik vroeg of ik die bank mocht houden en dat mocht. Mooi, dacht ik, en ging die dinsdag naar de grote markt in de stad waar ze een hele straat vol met stoffenkramen hebben. Ik had nog nooit een bank bekleed dus ik nam een rekbare stof, een soort poedelvacht, waar je niet veel op zou zien. En voor de kussens nam ik jungledierenvachtenstof, of zoiets. Alles had ik toen met panter en tijger en dat soort dingen. Dus dat paste er goed bij. Ik bekleedde de bank alsof ik nooit anders gedaan had.

Die rug kussens heb ik wel vaker in andere stoffen gemaakt ook. Uiteindelijk veranderde mijn smaak en dus ook de bank. Eerst werd hij van zwarte stof, moeilijker om te bekleden ook, daarna van een soort zwarte lederlook, hoge moeilijkheidsgraad en in 2017, mijn moeder heeft hem nog gezien, heb ik hem in deze zacht grijze rib bekleed, waar hij nu nog in steekt. De beste stof voor met katten, want de haren zie je er niet op en ze blijven er ook niet in steken! Dus aanradertje voor kattenbezitters. Maar om te bekleden moet je wel rekening houden met de strepen van de ribbels. Tja, in een vorig leven ben ik waarschijnlijk stoffeerder geweest? 

Maar hemeltje lief, wat een werk elke keer en niet goedkoop ook hoor. Want je hebt lappen stof nodig en ook materialen. Nietjes, van die sierspijkers om af te werken, ritssluitingen voor de kussens want ja, je moet ze ook kunnen wassen die slopen. Al met al zit je zo op de prijs van een bankje bij Seats en Sofa’s. Ik heb me dan ook voorgenomen, zodra deze bank niet meer kan, en ik heb zo’n idee dat dit in het nieuwe huis zal zijn, ik hem dan echt niet meer ga bekleden maar een nieuwe ga kopen. Die moet wel net zo lekker liggen en zitten als deze en dat zal een moeilijke klus worden, om zoiets te vinden! Al zal het zeker weten gebeuren, dat weet ik wel zeker! Maar voorlopig doe ik het er nog maar even mee!