7. jun, 2020

Vier jaar en 9 dagen zonder Sunshine

Vorige week, 31 mei, kwam er een oproepje in mijn Rulof groep, en daar stond het volgende in: Mijn J.R. vriend nu 86 jaar gaat ineens hard achteruit en gaat langzaam zijn kaarsje uit… Nog heel helder van geest is hij , opmerkelijk zelfs. Jl. woensdag is hij in een verpleegtehuis opgenomen en door het corona virus erg alleen, …"maar Jozef Rulof en de "De Universiteit van Christus” beheersen nu alleen nog zijn huidige periode en zijn volledige ‘ overgave’ nu… tot zijn eindje komt… … Dit héél in het kort vertelt.

Gabriel, ik vertel even heel summier wat over zijn leven, want heeft hij een bijzondere bijdrage geleverd voor de Stichting en De Boeken. Zo kwam hij na de dood van Jozef veel bij Anna en kocht hij bij haar zijn boeken, de 1e vertelde hij was: "Jeus van Moeder Chrisje” en hielp hij haar wel met zijn auto pakketten boeken weg te brengen die verstuurd moesten worden, in de Esdoornstraat in Den Haag. Na zijn pensionering werkte hij vrijwillig voor de Stichting GWG en heeft er zich voor ingezet, o.a. ‘dat de originele teksten in de boeken bleven, tevens dat hele hoofdstukken die men wilde verwijderen wél in de hernieuwde drukken kwamen’!

Wij discussieerden veel over de boeken maar gaat het kaarsje nu toch wel heel langzaam uit nu....!... en zetten wij het toch voort tot.....??? Mijn vraag is nu: Wie wil hem een kaartje sturen en hij de verbondenheid kan 'voelen’ met zijn Jozef Rulof vrienden, want had hij het vaak over de boeken-lezers. Hij had geen computer, niets van dat alles, kwam niet op Facebook en sociaal media., hij leefde de laatste jaren van zijn leven nogal teruggetrokken....'alleen met ZIJN BOEKEN‘! Het zal hem heel zeker veel steun geven…! Mijn hartelijke dank!

En daarna kwamen zijn adresgegevens, tenminste, van het verpleegtehuis. En iets raakte me en maakte dat ik direct ging inloggen in Greetz en daar speciaal voor deze Gabriel een kaartje te maken. Omdat ik zoiets had van, ik moet opschieten, anders is het te laat. Nou is zoiets nooit te laat, want ook erna kan hij dat zien en voelen maar goed, toch is het leuker om er wel op tijd mee te zijn. Dus fabriekte ik een hele Rulof kaart, zoals je op de foto kan zien. Het schilderij dat “het Christuslicht’ genoemd is, op de voorkant en in de binnenkant een foto van Jozef, met één van de mooie gedichten uit 1 van de boeken en een groet, gewoon van mij.

Ik schreef hem; Hallo Gabriel, je kent me niet maar ik ben ook een Rulof lezer en ik wilde je even laten weten, dat er aan je wordt gedacht! Straks op reis naar een pracht bestemming! En tot die tijd, zijn we door de boeken verbonden omdat ik, en anderen ook, aan je zullen denken. Veel sterkte en een goede reis gewenst. Veel liefs en tot een ontmoeting boven, bij Meester André Dectar! Ik verstuurde het direct. Het gedicht Liefde is het hoogste goed, dat kent praktisch iedere Rulof lezer wel, dat stond op de linker bladzijde. Ik stuurde hem direct op, en kwam er pas later achter, dat het Pinksteren was. Dat was ik even vergeten!

Ik hoopte dan maar dat mijn kaart direct dinsdag de 2e juni dan maar zou aankomen. Ik wist gewoon dat het niet lang meer zou duren. En daar zat ik met mijn moeder toen ook gigantisch naast maar toch, zo voelde het gewoon. En inderdaad kwam er donderdag een berichtje op de site te staan met: Mag ik jullie die een kaart naar Gabriel gestuurd hebben heel hartelijk bedanken. Het was een groot succes ! Hij was zo ontroerd en verrast zoveel kaarten te ontvangen en kwam het áán hoor, vooral zijn versterkte gevoel dat het teweeg bracht, zijn verbondenheid met jullie Jozef Rulof boeken-lezers. Ook de afdeling waar hij was werd erdoor verrast en las hij wel hardop teksten voor, die jullie schreven, waardoor er zelfs patiënten waren die ook geraakt werden door de geest en de boodschappen van de meesters en Jozef Rulof. Echt een succes hoor!

En die nacht, de 4e juni, is hij dus over gegaan, naar de andere kant. Achter de sluier, of zoals Jozef het noemt, ‘achter de kist’. Daar hij zoveel moois voor de stichting en de boeken gedaan heeft, weet ik al zeker dat hij in het licht komt. En ik weet ook, dat ik hem een keer zal ontmoeten. Ik heb geen idee waarom of zo, maar ik voelde me echt geraakt door de oproep en een soort van verbonden met iemand die zijn laatste dagen op aarde aan het doorbrengen was. Ik weet wat eenzaamheid is, en ik wilde gewoon iets doen. En geloof me, ik doe zoiets nooit snel. Daarvoor ben ik toch teveel op mezelf. Alleen dit wilde ik echt wel doen en ik werd weer net zo hard geraakt door het berichtje dat hij er zo door was geraakt. Want ik was maar 1 van de velen hoor!

Zo mooi vond ik het. Verdrietig dat de man is overgegaan, nou echt niet! Die zit goed hoor, daar. Of, stel dat hij terug moet komen hier, en hij zou direct door gaan, dan zit hij nog goed. Dan vertoeft hij heerlijk in de wereld van de wedergeboorte. En daar zit je wel een tijdje. Maar ook daar kan je dit leven beschouwen en overdenken, tot het tijd wordt om weer naar de aarde getrokken te worden, voor het moment van incarnatie in een nieuw stoflichaam, voor een nieuw leven. Daarvoor zak je dan weg en weet je even van niets meer. Dan moet je even totaal tot rust komen want op het moment dat je geboren wordt, dan vergeet je alles wat je ervoor al beleefd hebt.

Ik vond dat eerst erg jammer maar nu weet ik wel beter! We gaan van het donker naar het licht, letterlijk én figuurlijk. En in een aardig aantal levens, zijn we niet van die lieverdjes geweest. En ik heb het nu al zwaar met dingen van dit leven. Vooral de dingen die ik zelf fout deed, maar ook het leed geleden komt nog wel eens boven. En stel je voor, dat je dat voor al die levens dan ook nog eens in je rugzakje moet proppen. Nou geloof me, er is geen rugzak in het hele universum, die daar groot genoeg voor is. Bovendien, geen rug zo sterk om dat te kunnen dragen. Dus het niets meer weten, is een genade.

Toch blijven er dingen hangen. Denk maar eens aan Mozart, die al voor hij kon lopen en praten muziek maakte. Dat komt, omdat hij zich dat in vorige levens heeft eigen gemaakt, en die eigenschap, dat gevoel voor muziek, is een soort van bewust gebleven. Is meegekomen, meegelift naar het nieuwe leven. Net zoals ik al Engels sprak toen ik nog heel klein was en ook eerder verder kon tellen in het Engels dan in het Nederlands. Dat begreep niemand want mijn moeder had geen talenknobbel maar een talendeuk. Dus tja. Al riep ik ook al vanaf mijn 6e dat reïncarnatie bestaat en dat vond mijn moeder maar raar. Ze zei dan ook dat ik daar mijn mond maar over moest houden. Wat zouden de mensen wel niet denken…

Nou ja, misschien is daar mijn weerzin begonnen om op die manier te leven. Het  ‘wat zullen de anderen denken?’, iets dat bij mijn moeder erg meespeelde. Nou bij mij niet hoor! Moet je me niet, ook goed, even goede vrienden, of eh, juist niet. Nee, zelfs om mijn moeder geen verdriet, want ze zit geweldig! Geen pijn meer, niet oud meer, heerlijk! Dat verdriet is puur egoïsme van mij, omdat ik haar zo mis. Niet om waar ze is, daar wil ik zelf graag heen namelijk. Nou ja, ik zal vragen of ze Gabriel de groetjes wil doen van me, mocht ze hem tegen het astrale lijf lopen! En anders kom ik hem vast wel een keertje tegen. Toch apart, nooit gezien, nooit van gehoord en toch een soort van band. Leg het maar uit!