9. jun, 2020

Vier jaar en 11 dagen zonder Sunshine

Toen ik vrijdag thuis kwam, stond de lantarenpaal er gewoon nog. Toen ik zaterdag naar buiten ging, zag ik hem helemaal plat op de grond liggen. En ik heb echt niets gehoord of zo! Nou ja zeg. Ik moest wel gelijk denken aan die keer, toen ik nog zo ziek was. Dat ik mezelf van de bank af had gesleept, en wat gaan eten met een aantal. Ik was al weken de deur niet uit geweest en mijn autootje had al die tijd dus op dezelfde plek gestaan. Het was in de november of zo, nadat mijn moeder was over gegaan. Toen ik terugkwam, was mijn plekje bezet en ik was nog aan het mopperen. En toen hoorde ik later enorm remmen en een keiharde knal! Het autootje dat op ‘mijn’ plekkie stond, was total loss omdat ze er tegenaan geknald waren.

Ik weet nog dat ik minstens 5 minuten met open mond stond te staren, hierboven achter het raam. Staren naar dat autootje waar praktisch de hele voorkant van in puin lag. Op het plekje waar ik al een paar weken stond. Ik had niet eens de puf gehad om weg te gaan maar ik had het toch gedaan en dat scheelde me een auto! Al is mijn leven zwaar, dat moet zo zijn. Dat is pure oorzaak en gevolg die ik, misschien een beetje te snel, aan het wegwerken ben. Maar je kan niet zeggen dat ik niet geholpen wordt met wat wel mogelijk is! Ik had heerlijk gegeten en met lieve mensen om me heen, al was ik echt gelijk weer een week uit de running van de inspanning. Bovendien was mijn auto van dat plekje gekomen! Dat vergeet ik nooit meer!

Als die lantarenpaal de andere kant op eruit was gereden, dan had hij zo op mijn Lilaatje gevallen! Dus wederom een beetje mazzel! Alleen dat ik helemaal niets gehoord heb?! Of het moet gebeurd zijn terwijl ik er niet was? Ik durf het even niet te zeggen en het maakt gelukkig ook niet uit! Lila blijft voorlopig bij mij, want ik ben dol op mijn kleine toetje! Dat heb ik afgesproken met haar. Ja, ik heb nooit gezegd dat ik normaal ben toch? Moet kunnen hoor! Ik heb nog geen trui nodig met veel te lange mouwen die ze op je rug vastmaken. Dat eet ook zo onhandig.

Ik zit tussendoor maar steeds stukjes blog te schrijven. Ik heb nu zelfs zo weinig tijd, dat ik echt op het moment moet schrijven. Ik schrijf zo mijn mails naar John ook, in gedeeltes. Alleen soms, als ik ze terug lees, dan lijken ze nogal eens een beetje chaotisch. Maar goed, dat kan ik dus van deze blogs ook vinden. Het is alleen niet anders. Met de mails is het anders. Want we bespreken de Rulof boeken met elkaar. En ik heb iets met die boeken, ik ken de stof gewoon van binnen. En dat merk ik aan de vragen erover, waar ik dan direct antwoord op heb. Ik heb alleen het probleem, dat ik nooit weet waar het precies staat.

Dat is voor John niet zo erg, want hij leest en stelt naar aanleiding daarvan zijn vragen. Daarom weet ik dan ook gelijk waar dat staat. En dat hoeft niet eens, ik hoef dat boek niet te lezen om hem te kunnen uitleggen hoe of wat. Dat zit al in mijn hoofd. Maar zoals gisteren, vroeg iemand me iets, en ze vroeg ook gelijk waar dat dan wel niet stond. Ja, en dan sta ik met een mond vol tanden. Ik onthoud ook juist die dingen die overal in de boeken ‘tussen neus en lippen’ gezegd worden. Mijn hoofd telt ze automatisch op alleen ja, waar staat dat precies dan? Nou, gecombineerd in een aantal boeken, in mijn hoofd zit het dan aan elkaar gebreid. Ik doe dat niet bewust maar het gebeurt gewoon. Daardoor kan ik ook meestal nooit zeggen waar het precies staat. Helaas, er zijn ergere dingen.

Ik zal nooit lopen roepen dat iets uit de boeken komt, als ik dat niet zeker weet natuurlijk. En bovendien weet ik echt niet alles. Maar wat ik wel weet, dat weet ik ook gewoon. Misschien dat ik het ooit wel weet waar het precies staat. Want deze boeken, die blijf ik lezen natuurlijk. Gewoon omdat het toch elke keer weer nieuw lijkt. Het zijn geen Harry Potter boeken maar je krijgt te lezen wat je aan kunt, en hoe meer je groeit geestelijk, hoe meer je ook verandert. En dan lees je zelfs wat je al gelezen hebt, toch weer anders. Daar ligt het aan.

Gisteren liet ik Skylar weer zo schrikken. Nou ja, dat kwam door hemzelf hoor. Hij is een beetje lomp en sprong op mijn voet. Alleen wel met zijn nagels in mijn tenen! En best wel diep, als ik zeggen mag. Dus er vloog, totaal onwillekeurig, een gil uit mijn mond waardoor hij er als een gek vandoor ging en de hele avond een beetje bang voor me bleef. Nou is dat echt een beetje overdreven hoor! Ik heb hem nog nooit pijn gedaan maar ja, ik heb wel streng moeten optreden steeds toen hij aan het opgroeien was. En daar blijft hij aan vasthouden, al probeer ik met alles wat in me is, dit eruit te krijgen.

Hij is ook zo groot en lomp, ik moest toen wel optreden. Vorige keer, toen Petra B opeens op bezoek kwam, zag zij het ook direct. Ze zei; ‘ik weet wel niets van katten maar eh, is die niet een beetje heel erg groot?’ En ja, dat is hij ook natuurlijk! En vooral als hij zijn nagels in je lijf zet, nooit expres hoor, dan betreur je dat weer een klein beetje. Hij is echt schitterend hoor, ik zou hem niet anders willen! Al mijn cits zijn eigenlijk wel een klein beetje perfect, maar dat komt gewoon doordat ik er onvoorwaardelijk van hou. Ik pik niet alles van ze, dat moet ook niet, maar mijn liefde blijft even groot, wat ze ook doen.

Ik zat nog wel even na te jammeren hoor, en ik bloedde ook als een rund. En Skylar kwam af en toe even om de hoek van de bank kijken. De reden ook dat ik door bleef jammeren. Zo kon hij zien, dat het los van hem stond namelijk. En niet veel later kwam hij weer een kroel halen. Zo had ik dat toch mooi even opgelost. En het jammeren was ook wel ff lekker want mijn hemel, wat deed dat zeer zeg! Ik heb toch al gevoelige tenen op het moment, nagels te kort geknipt. Dus dit was echt zo’n scherpe pijn, waar je van kan flauw vallen. Alleen ik ben niet zo kleinzerig. Als ik spontaan gil, geloof me dan maar, dan is het erg. Maar die arme, grote, lompe lieverd kon er ook niets aan doen.

Doordat hij zo groot is, heeft het ook het monopolie over de speeltjes die er gekocht zijn. Want hij laat niemand anders toe. Gisteren had ik hem toch even te pakken hoor. Wat heb ik gelachen. Moonlight wilde ook spelen en ik zette 2 speeltjes aan. Oh je zag het dilemma over zijn koppie flitsen! Want zodra hij met die ene ging spelen, ging Moontje met die andere spelen. Ging hij dat speeltje dan weer voor zich opeisen, dan ging Moontje naar die andere. Oh maar dat vond hij toch vreselijk! Ik moest er om lachen hoor, ja sorry! Moet hij maar leren delen! Daar heb ik nu de juiste methode voor ontdekt!