10. jun, 2020

Vier jaar en 12 dagen zonder Sunshine

Bij de herinneringen kwam er van de week iets voorbij en dat wist ik nog als de dag van gisteren! Want buiten dat ik nog volop in het trauma zat dat Sunshine weg was, was ik erg bezorgd om Moonlight omdat die leek weg te kwijnen. Aurora was er nog niet, die zat nog in Athene, Griekenland. Het enige dat Moonlight uit zijn bijna kat-atonische houding kon krijgen, was een grote bromvlieg, en die vangt hij nog steeds alsof hij een Ninja is! Met sprongen van wel 1,5 meter hoog plukt hij ze zo uit de lucht. Wat hij ook deed, was zijn buit aan mij geven, maar dan door ze in mijn schoenen te gooien, nadat hij ze dood had gespeeld.

Menig keer heb ik walgend mijn  tenen gestoten aan een aantal vliegen-lijken! Bah! Op de een of andere manier, weten de vliegen dit, want er zijn nog meer Ninja’s bijgekomen. Ik had van de tijd dat Sunshine nog thuis was, ook al foto’s geplaatst, want soms, als ik thuis kwam, dan lag hier de hele vloer bezaaid met dooie vliegen. Echt niet normaal. Nu komt er nog wel eens heel af en toe eentje binnen maar die lijken zich als een dolle hier weer buiten te werken. Zijn ze daar niet snel genoeg in, dan eindigen ze toch echt hier het kleine en korte leventje voor ze. Alsof ze het weten, echt!

De herinnering die ik voorbij zag komen, was eigenlijk best hilarisch! Want ik had van mijn broer zo’n camera mogen lenen. Deze hing in avond altijd boven het trapgat, want ik zette eten in de gang. Soms stond dat er ’s morgens nog onaangeroerd, soms was het opgegeten. Zo kon ik er misschien wel achter komen, of het echt Sunshine was, die dit op at. Uiteindelijk heb ik niet veel anders gezien dan de gympen van mijn buurjongen en zijn vrienden, want die zag ik in de nacht in en uit lopen. Ja, raar zooitje daar maar goed, ik heb er geen last van verder. Maar Sunshine heb ik nooit gezien.

In de vroege ochtend, haalde ik de camera weer binnen. Dit keer had ik hem nog niet afgesloten, en ik had hem even op het kastje in de gang neer gezet. Zo ongeveer tegenover mijn kledingkamer. En toen kwam er opeens een hele grote bij binnen en helaas, die willen ze ook vangen! En Moonlight toen ook. Ik wilde 2 dingen doen, én Moonlight behoeden voor een steek, en vooral eentje in zijn bekkie, waardoor hij zou kunnen stikken. Ook wilde ik de bij redden. Moonlight had prioriteit, dat dan weer wel. De bij hing opeens aan zijn wang met de angel erin en ik sloeg die eraf, redelijk in paniek.

Daardoor raakte Moonlight ook in paniek en die ging er vandoor. Ik wist niet of hij ooit al gestoken was, of allergisch of wat dan ook. Ik wilde hem gewoon even in een reismandje doen, om te zien of er niets ernstigs zou gaan gebeuren en zo ja, dan kon hij direct door naar de dierenarts. Die heb ik nog even gebeld voor advies en hoe te handelen later ook. Nu moest ik alleen nog Moonlight zien te vangen, nadat ik het reismandje tevoorschijn had gehaald. Moonlight laat zich alleen niet zo snel vangen. Zodra hij een reismand ziet, is hij op zijn hoede en Moonlight is razendsnel en enorm intelligent. En dan begrijp je het wel, dan start je operatie Moonlight.

Op een gegeven moment ben ik hem maar gewoon achterna gaan rennen, in de hoop hem een keer klem te kunnen zetten ergens. Wat een dollemans run was dat zeg! En die rare camera, die foto’s neemt, via een bewegingsdetector, had alles geregistreerd. Toen ik dat later zag, die foto’s kwamen rechtstreeks op mijn gsm, kon ik niet meer bijkomen. Moonlight is uiteindelijk toch in het reismandje gekomen. Je moet me alleen niet vragen hoe, ik heb géén idee! Er blijk later ook helemaal niets met hem te zijn, gelukkig. Later heeft hij nog een keer een steek in zijn pootje gehad, die toen echt 3 x zo dik werd.

Ik wist eerst niet wat het was. Alles op het balkon was omgegooid, dus ik denk dat hij naarstig jacht heeft gemaakt op een bij of wesp. Maar ook de stoelen lagen om. Daarom dacht ik eerst, dat hij die misschien op zijn pootje had gekregen. Weer dierenarts bellen om raad, ik moest hem in de gaten houden. Als die enorme zwelling kwam, van een kneuzing, moest ik hem direct brengen, als zijn pootje koud werd. En Moonlight stelde het nou niet echt op prijs, dat ik elke keer aan zijn pijnlijke poot kwam voelen. Die ging er steeds hupsend op 3 poten vandoor.

Gelukkig kreeg hij geen koude poot, en bleek het later ook niet van een kneuzing te zijn. De volgende ochtend was zijn poot namelijk weer normaal. Echt hoor, katten, je moet er iets voor over hebben en vooral een sterk hart hebben ook. Niet te doen! Maar na dit incident is Moonlight wel iets voorzichtiger geworden. Apart genoeg, lijkt hij door te hebben met een bij, wesp of vlieg te maken te hebben. Met die eerste twee is hij absoluut een heel stuk voorzichtiger. Alsof hij weet, hee, die pakken me terug.

Als ik thuis ben, hoor ik het verschil in gezoem en herken ik bij of wesp, dan vlieg ik naar mijn hulpstok voor hoge dingen! En zodra ze dat zien, gaan ze er alle vier vandoor. Alsof ik ze regelmatig mep met dat ding. Misschien pikken ze mijn paniek wel op. Ik rust ook niet voordat de met een angel uitgeruste vijand het huis uit is. Bijen spaar ik altijd, als dat kan. Wespen moeten echt maken dat ze wegkomen. Alleen soms, weet ik niet zeker wie wat is, vooral niet als je naar van die foto’s van verschillende bijen zit te kijken. Als ze braaf stil zouden gaan zitten, vooral naast elkaar, zou ik er nog wel uitkomen. Nu niet, hoe vaak ik het ook bestudeer. Alleen die lekkere dikke bijtjes, die herken ik wel, en de hommels natuurlijk.

Nou ja, hopelijk blijven ze allemaal buiten dit jaar. Het zal wel niet, vliegen komen toch regelmatig even binnen, al redden ze het meestal niet lang. En sinds Rainbow die hele plank met boodschappen en van alles naar beneden heeft gesprongen, zijn ze in de keuken gelukkig ook een stuk voorzichtiger. Dat was wel nodig want elke keer lagen mijn orchideeën over de vloer. Zodra die zijn uitgebloeid gaan ze altijd voor het keukenraam. Het lijkt daar een geweldige plek te zijn voor ze, om weer tot bloei te komen. Sommige heb ik al jaren! En nu heb ik bij de Action weer echt leuke bloempotjes meegenomen, echt iets voor mij! Al staan de meesten nu in de kamer, vol bloemen of vol met knoppen! Ik zeg dan ook elke keer, hoe mooi ik ze vind, en dat is het geheim van de smid denk ik zo!