13. jun, 2020

Vier jaar en 15 dagen zonder Sunshine

Ik kwam van de week een stukje tekst tegen, bij één van mijn FB vrienden, en ik lag totaal dubbel. Niet alleen omdat het stukje erg grappig was, maar ook omdat ik nog geen dag eerder praktisch hetzelfde zat te wauwelen tegen mezelf. Ja, ik praat tegen de katten maar daar heb ik geen intelligente gesprekken mee. Gelukkig mail ik redelijk vaak en heb ik wel intelligente gesprekken met John. Voor de rest ben ik toch vaak op mezelf aangewezen. Ik ben al blij toe dat we, voor zover ik weet, geen Big brother huizen hebben met camera’s en microfoontjes overal. Ik zou zo mee moeten naar Delta, aanloop 6. Zo grapten we vroeger altijd in het vervoer want bij het psychiatrisch ziekenhuis Delta, bij iedereen in Rotterdam wel bekend, heb je ik weet niet hoeveel ingangen. Een nachtmerrie voor taxichauffeurs en ziekenvervoer.

Dus ja, ik zat dat zo bij mezelf een beetje te bespreken. Ik ben nogal eigenwijs, ik kan zo in discussie raken met mij hoor. Maar hier was ik het toch over eens, die regeltjes voor de zogeheten nieuwe samenleving zijn niet alleen raar. Er klopt ook geen zak van! Ik had zelf al aardig wat scenario’s bedacht, toen ik over het verhaaltje struikelde, waar al mijn eigen overpeinzingen zomaar op een rijtje stonden. En toen dacht ik, daar ga ik niet moeilijk over doen, kopiëren en plakken maar! Ik had het zelf gewoon niet beter kunnen zeggen namelijk! Want ik las het volgende:

Je gaat naar de kapper en je kapper heet Bjørn. Bjørn zit heerlijk twee uur aan je haar te frummelen, staat tegen je aan. Jullie lachen en praten en noch Bjørn noch jij dragen een mondkapje of handschoenen. Bjørn masseert je hoofdhuid nog even bij het wassen en fohnt het lekker in model. Heel blij stap je naar buiten. Dan zit je iets later op een terrasje met Piet. Piet en jij latten. Maar je mag gewoon - met z'n tweeën maximaal - dicht op elkaar zitten. Dan komt Bjørn opeens aanlopen. Jullie kennen elkaar goed dus je wilt hem een drankje aanbieden. Echter, Bjørn moet op 1,5 meter afstand blijven zitten opeens, anders dikke vette boete als er een BOA langs zou lopen. Piet staat op en gaat alvast naar huis. Nu mag Bjørn weer naast je zitten en aan je haar zitten. Je kind komt eraan en ook zij is klant bij Bjørn. Nu moet je dochter echter op 1,5 m gaan zitten, want anders boete als de BOA nog steeds rond de terrassen hangt.

Pas wanneer Bjørn weer opstapt, mag je kind naast je zitten. Je vraagt de bediening om even een foto van jullie samen te maken met je telefoon. Dat mag helaas niet, hij mag je telefoon niet aanraken, zegt hij, terwijl hij je je glas overhandigt. Je neemt een slok en knikt. Dan besluit je naar de film te gaan. Daar zit Bjørn. Je ploft naast hem, maar dat mag niet. Je ziet een trailer van een film en Bjørn draait zich en roept door de zaal: zullen we daar samen heen gaan? De volgende avond heb je samen kaartjes besteld en voila, Bjørn en jij mogen opeens naast elkaar zitten.

Maar daar is Piet! Die wilde de film last minute toch ook wel zien. Hij wil aan de andere kant naast je zitten. Dat mag niet. Hij mag wel naast je slapen, maar omdat je al met Bjørn zit, nu niet naast je zitten. Bjørn wil na afloop naar huis, maar de fiets is gestolen. Je besluit hem met je auto naar huis te brengen. Piet wil ook meerijden. Dat wordt een probleem. Jullie zijn geen huishouden, dus feitelijk mag hij niet eens in je auto zitten en Piet ook niet. Je overweegt nog even of je ze in de kofferbak zult gooien, maar besluit ze toch te vervoeren. Bjørn kan namelijk de bus niet nemen, want heeft geen mondkapje bij zich.

Jullie rijden een oud dametje aan. Nellie valt en je stopt (uiteraard). Bjørn springt uit de auto maar dan bedenken jullie je dat Nellie niet tot jullie huishouden hoort. Eh. This just opens up a whole new can of worms! Nou ja, ze staat gelukkig zelf op. Jullie zwaaien Nellie opgelucht uit. De volgende dag zit Nellie bij Bjørn voor een watergolfje. En Piet en jij boeken daarna een tripje naar Italië. In de trein naar Schiphol komen jullie Bjørn tegen. Maar bij elkaar zitten mag niet. Gelukkig zitten jullie wel in hetzelfde vliegtuig. Gewoon naast elkaar! In de bussen en treinen mag het niet natuurlijk, maar in een vliegtuig wel. Ja, want daar hebben ze hele goede ventilatie. Al moet je wel uitkijken dat er niemand over je heen niest natuurlijk.

Ach ik kan er nog veel langer over doorgaan maar daar verander je het niet mee. Het is ontzettend zielig allemaal, voor de ouderen, voor de gehandicapten. En geloof me, er zijn nog veel meer ‘onzichtbare’ groepen, die je niet hoort en dus ook niets van weet. De sekswerkers komen in opstand, of is het bij hen een ‘opstandje’? Nou ja, slecht grapje! En ik lag in een deuk toen ik gisteren zag, dat ze in een of andere seksboerderij, nu tientallen poppen hebben aangeschaft. Van die levensechte. Mannen kunnen hun voorkeur doorbellen, zelfs het soort kleding, kleur ogen, haar en slank of mollig, grote of kleine borsten. Je kon het zo gek niet noemen.

Nou heb ik erover zitten denken om ze te bellen, gewoon om te vragen wat dat kost. Want ik ben dan weer zo praktisch, dat ik dan zit te bedenken dat als daar mannen intrappen, ze wel heel erg dom zijn. Die poppen, dat ben ik op gaan zoeken, kosten zo tussen de 700 en zo ongeveer 2000 euro. Dus eigenlijk kan je zo al rekenen, als dat je bevalt, dan heb je zo’n pop er zo uit. Bovendien heb je er dan alleen zelf gebruik van gemaakt. Dat zeiden ze nog op tv, ja makkelijk schoon te maken, de vagina is uitneembaar. Dan schiet ik spontaan in de lach hoor. Het idee alleen al, dat ze hem niet echt goed hebben schoongemaakt. Oh jasses!

Nou ja, in elk geval, ik vermaak me wel met zulk nieuws. Kermisklanten kwamen ook in het nieuws, die willen ook weer aan de slag. Ik kan me heel goed voorstellen, dat ze niet snappen waarom de Efteling of Six Flags wel open mogen, maar zij niet. En dan de horeca, die na nog geen week open al af willen van het verantwoordelijk zijn voor de 1,5 meter van de klanten. Iets wat ik ook super logisch vind! Als ik om iemands nek ga hangen op een terras, dan krijgt de cafébaas de bon?

Sorry hoor, dat kan toch allemaal niet. Maar ja, zoals ik de afgelopen maanden al doorkom, ik bemoei me er niet mee. Het kwam meer door de lol die ik in mijn uppie heb om al het gedoe en toen kwam de rest vanzelf eruit. Maar ik kijk ernaar, ik verwonder me erover, ik haal mijn schouders erover op en ik ga gewoon door met mijn leven. Iedereen zoekt het maar lekker zelf uit, want echt iets betekenen kan je toch niet. Net zoals met alles altijd, je moet er even doorheen en dan is het straks vanzelf weer over. Let maar op.