16. jun, 2020

Vier jaar en 18 dagen (4+1+8=13) Maar wel de laatste dag zonder Sunshine!!!!

Ik had al blogs klaar staan. Alleen denk ik niet dat ik die zo kon plaatsen, na de bom die ik op Facebook had gegooid. SUNSHINE IS GEVONDEN EN IK GA HEM MORGEN HALEN!!! En dan opeens beginnen met, ik zat zo lekker te werken voor school. Nee, dat gaat hem niet worden! Dan word ik zelf ook gek! Want iedereen vraagt hoe en wat en waar en waarom en misschien ook waardoor en waarvoor. En eerlijk gezegd weet ik dat ook allemaal niet. Maar wat ik wel weet kan ik wel vertellen. En ik zat dus echt lekker te werken voor school. Want school was net afgelopen eigenlijk. Al moet ik eerlijk bekennen, dat ik geen idee meer heb hoe laat de mevrouw belde, toen ze belde.

Ik zag een nummer dat ik niet kende, en gelukkig maar. Ik was moe van de les en als het een privé nummer was, had ik waarschijnlijk niet eens opgepakt. Alhoewel, ik moet ook Woonstad nog steeds hebben, dus misschien had ik wel opgepakt. En vergeef me als ik een beetje in de war klink of alles door elkaar gooi. Dat komt omdat ik in de war ben en alles door elkaar gooi. Ik ben totaal flabbergasted en ik heb zo’n flauw vermoeden dat dit nog wel eventjes zal duren! Want eh, ook al heb ik het altijd al geweten, ik kan bijna niet geloven dat het nu eindelijk zover is!

Ik wist het altijd al ja, en dat heb ik ook altijd gezegd. Weet je wat eigenlijk zo lullig is? Dat anderen altijd bezig zijn om je hoop de grond in te trappen. Nee hoor, dat kan niet, nee hoor, die is allang dood. Dat overleven ze niet, zoveel jaar. Nou je ziet het! En ja, ik wist het! Ik heb nooit de hoop opgegeven, nooit! Daarom kon ik ook niet stoppen met mijn blogs schrijven, omdat ik het lijntje met hem open wilde houden! En je ziet het, die moeite is beloond nu! Dit is de kentering van alle ellende in mijn leven. Ik weet het, er zal nog heel erg veel gaan gebeuren, maar nu alleen nog maar positieve dingen. Of jullie dat allemaal te weten komen? Tja, ik hoef nu geen blogs meer te schrijven toch? HIJ IS THUIS!!!!

Ik zal eerst maar vertellen hoe dat ging natuurlijk. Moonlight is aan het rennen en gillen, zou hij het door hebben? Nou ja, sorry hoor, ik kan me nergens op concentreren en typen lukt ook niet, moet alles steeds verbeteren! Enniewee, de telefoon ging dus en ik nam op. Duh! Hallo, spreek ik met mevrouw Niemeijer? Ehm… Jawel! Ik heb hier uw kat Sunshine in de opvang…. Het is maar goed dat ik met mijn grote gat op een stoel zat, anders was ik toch echt gevallen denk ik. Zelfs zittend voelde ik mijn knieën slap worden! Ik begon te huilen eigenlijk en zat wat te wauwelen en de lieve dame begreep het gelukkig wel.

Ik weet echt niet meer exact hoe het gesprek gegaan is, en ze heeft me tot 3x toe geprobeerd af te kappen omdat ze nog ontzettend veel te doen had. Arme mens, mij krijg je niet zo snel stil hoor. Wat ik heb los weten te peuteren in flarden, is het volgende. Want zoals de dame zelf al zei, ze wisten het zelf niet zo goed, want het was nogal een warrig verhaal! Hij zit nu in Vlaardingen in de opvang, dus ik dacht ook dat hij daar gevonden was. Niet dus. Nee, hij zat helemaal in Crooswijk, op de Rusthoflaan. Hij kwam daar, samen met een blijkbaar bevriende rooie kat, eten halen bij een oud vrouwtje. Al een hele tijd blijkbaar. Maar omdat ze er zo goed uitzagen en zo lief waren, dacht de dame, die horen vast bij iemand.

Dus de lieve dame, heeft de dierenbescherming gebeld en die zijn de 2 katten op gaan halen! En dan zoeken ze naar een chip, die Sunshine uiteraard heeft en waaronder hij vermeld staat als VERMIST. En zo is het gekomen… Ik was, en ben en zal het voorlopig nog wel blijven ook, totaal flabbergasted!!! Echt hoor, het enige dat ik kon doen was het zo op facebook kwakken! NIEMAND ZAL DIT GELOVEN!!! MORGEN GA IK SUNSHINE OPHALEN!!! Het duurde heel even maar toen begonnen de reacties al te komen. Mijn schoonzus belde en vroeg of ik wilde herhalen wat er op facebook stond. Mijn broer had het nog niet gelezen namelijk. Ik riep het uit en begon weer te huilen en volgens mij huilden zij mee!

“Hoe lang is hij nou weg Rie?’, zei mijn broer. Ik keek even naar de datum, de 16e juni, de 29e mei 2016 weggelopen en dus dat is ehmmm, lastig rekenen hoor met je brein als een ingezakt taartje, 4 jaar en 18 dagen!~Even later zegt hij; ‘Rie, denk even na, 4 jaar en 18 dagen, tel eens bij elkaar op! Ik dacht nog, die is gek, ik ga nou toch niet al die dagen totaal zitten uitrekenen. Hij zegt, ‘hoeveel is 4+1+8???’ Nou zelfs dat kon mijn hoofd bijna niet aan, maar uiteindelijk bracht ik er, een beetje ademloos uit “13!!!” Zo dan! Mama??!! (voor de nieuwe meelezers, die opeens bij bosjes opdagen; over de 13 van mijn moeder, kan je blogs lezen in de tijd van begin augustus 2017 tot ver na haar overgaan na de andere kant. De 13 is namelijk mijn moeders manier van communiceren vanuit het hiernamaals!!!)  Ja, zegt mijn broer, van je mama, omdat je zo’n mooi rapport steeds hebt!” Hahaha! Lummel! Maar wel weer bizar natuurlijk! En wederom zo’n mooi bewijs, dat de mensen die over zijn gegaan, blijven communiceren, als je maar weet hoe!

En over bewijs gesproken, jullie kennen allemaal mijn Paranormaal Therapeute toch nog wel? Die me zo door alle ellende heeft heen geholpen? Petra Wintershoven heet ze, en de link naar haar site zit hier ook op de site, op de links-pagina, zij had alles bij het rechte eind! Niet dat IK daaraan twijfelde hoor, maar nu is er zelfs bewijs van. Ergens hier op deze site, staat het hele verhaal nog zelfs. Dat ik weer eens op een speurtocht ging, om hem te vinden. En toen zei ze tegen me, “Ria, je moet ook uitkijken naar een rooie kat. Dat is zijn maatje en die is niet zo mensenschuw, die komt wel naar mensen toe. Daar trekt hij dag en nacht mee op.” Ik wist al snel dat Petra goed zat, want die stuurde me naar dingen in mijn buurt toe, die ik zelf niet eens wist dat ze er waren.

En zij komt hier niet vandaan hoor, die woont heerlijk in Hillegom en kent niets van Rotterdam. Maar hoe hij daar terecht is gekomen, Crooswijk, geen idee! Dat van dat oude dametje had ze me ook al lang geleden gezegd. Hij was ergens waar hij verzorgd werd, maar daar mocht hij ook lekker weg wanneer hij maar wilde. Hij was dus wel bij iemand in huis. En aangezien Sunshine niet kan praten, zal ik het nu wel nooit precies weten. Ik zal moeten wachten tot ik over ben gegaan, dan kan ik de boel eens even terug kijken. Ik heb altijd al vertrouwen gehad in Petra, daar had ik geen bewijs voor nodig hoor. Maar oh wat is het leuk om dat te kunnen laten zien aan anderen. Ik heb het echt altijd gevoeld, die komt weer thuis! Ik dacht alleen na een week of vier, niet een jaar of vier... En gek genoeg, ik zet hem vanmiddag nog, met die mugshot foto van hem, op de pagina van een Facebook vriendin! Het bewijs doe ik bij de foto’s!

Caroline, van de Sappho pagina hier op de site ook, maakte me er net op attent, dat ik hem eerst langs de dierenarts moet brengen, want hij moet nagekeken worden, op allerlei ziektes. Gewoon alleen al om de anderen veilig te houden natuurlijk! Goed idee en zou ik niet aan gedacht hebben! Ze heeft het ook gelijk op hun Facebookpagina gezet, zie foto’s. Hoe zal dat gaan trouwens, met de anderen? Ik zal het dit keer volgens de ‘regels’ doen. Zowel Caroline als de dierenarts, die ik gelijk na de tip gebeld heb, hebben me dat al toegestuurd, hoe ik dat moet doen. Want ik heb net de vrede zo’n beetje tussen deze vier eindelijk, en dat wil ik zo houden ook tussen die 5!

Weet je wat ik ook eigenlijk zou willen? Dat, als die rode geen baasje heeft, dat ik die ook erbij zou nemen. Alleen, heb ik het financieel niet zo breed op het moment, en voor ik het weer ‘normaal’ heb, zal nog even duren. Met Sunshine erbij wordt al lastig, laat staan met 2! Ook onderling natuurlijk! Al heeft PeeT haar hulp al aangeboden ook, en dat ze de foto's van de katten behandelt als het nodig is, dat scheelt want dat voelt voor mij gelijk al beter. En bovendien, hij komt niet voor niets thuis! Dit voelt echt als de kentering in mijn leven, hoe dat kan ik niet uitleggen. Maar vanaf nu, alleen maar positieve dingen, voor mij en de cits!

Het zal even wennen zijn en  weet ik het wat allemaal. Maar goedkomen zal het zeker, net zoals ik altijd al wist dat Sunshine weer thuis zou komen, zo zeker weet ik dat ook. Ik zeg het wel vaker, maar misschien nu met wat meer overtuiging; GELOOF ME NOU MAAR! Morgen mijn jongen halen, dan is dit dus de laatste dag zonder Sunshine! Hoe geweldig dankbaar ik daarvoor ben, dat kan ik met geen pen of toetsenbord beschrijven! Al heb ik wel mijn quote van vandaag, hier op de site, erop aangepast. Morgenvroeg nog wat dingen kopen voor hem, zoals even een eigen kattenbak, dan ga ik hem ophalen en erna een afspraak bij de dierenkliniek! Bedankt Petra Wintershoven en ook jouw Meester uit het Licht, voor alle steun en geloof en hulp en motivatie en liefde in al die 4 jaren en 18 dagen! En bedankt mam, voor je prachtige bewijzen, waar andere mensen ook weer veel steun uit kunnen halen. Bedankt UNIVERSE, Bedankt WAYTI! WORDT VERVOLGD!!!