17. jun, 2020

I got Sunshine on a cloudy day... Niet meer tellen hoeveel dagen ik hem al mis!!! Bizar...

Ik zei heel stoer tegen mijn schoonzus gisteravond, neeeee hoor, daar heb ik geen last van. Ik ga liggen en ik slaap. Op haar opmerking dat ik vannacht wel niet zo slapen. Zoiets moet je dus nooit zeggen. Dan lig je de hele nacht wakker. Alhoewel, in mijn geval natuurlijk niet gek! Alles alles alles van de afgelopen 4 jaar en 18 dagen, golfde over me heen vannacht. En ja, die 13 van mijn moeder! Een Rulof vriendin, Regina, zei later nog dat 16 juni, dus 16 6 ook 13 is bij elkaar. Ik schoot in de lach want ik las dat dus direct nadat ik dacht bij mezelf, of het wel zou kloppen in verband met schrikkeldagen. Daarom reageerde ik direct ‘ja dat is omdat ze niet wil dat er discussie over mogelijk is. Ja mam, die 2 x 13 doet het m bij mij hoor! Ik dank je uit het diepst van mijn hart, voor dit mooie cadeau!

Ik ben altijd positief gebleven, ik wíst gewoon dat hij thuis zou komen. En hoe vaak de moed me niet in de schoenen is gezakt, toch wist ik dat. Alleen als je dan dat telefoontje echt krijgt, ja, dan voelt het alsof je flauw valt, alsof je wegzakt maar je bent er nog. Die mevrouw zal wel denken, koekkoek! Want ik zat me een partij te wauwelen! Niet te doen! Ik kan met de beste wil van de wereld niet omschrijven hoe ik me voelde, hoe ik me voel! Ik denk dat zelfs Hemingway dit er niet goed genoeg uit zou hebben gekregen. Daar zijn gewoon geen woorden voor, dat is puur gevoel! Euforisch, opgelucht, golven van liefde, het verdriet van de afgelopen jaren met een rotgang door je heen, en nog veel en veel meer.

Tegelijkertijd ook hoor, niet zo eventjes netjes op hun beurt wachtend. Nee, alsof je een moker met alles emoties die de mensheid kent op je knar hebt gekregen en die dan dwars door je heen schieten. Misselijk, maagpijn, hoofdpijn, duizelig waren ook een aantal dingen die voorbij kwamen en elkaar gelukkig wel afwisselden. Nogmaals, ik hou er maar over op want uitleggen gaat me nooit lukken! Alleen als ik, zoals die heeeeeele grote meneer in the green mile, je hand kon vastpakken en het je zou laten voelen. Dat zou de enige manier zijn.

Vanaf ik het op Facebook plaatste werd ik overspoeld door appjes en sms’jes en Messenger berichten, ik werd ook gebeld door een aantal mensen. Kortom, ik kon niet eens meer denken. En ik was me toch moe! Na een bijna slapeloze nacht er dus maar uit gegaan. Goh, die nacht kwam alles maar dan ook echt alles naar boven van de afgelopen 4 jaar en 18 dagen. Die nare mensen die belden toen ik de flyers met mijn telefoonnummer op had gehangen, hoeveel verdriet dat deed maar vooral ook doordat wildvreemden je gewoon expres wilde kwetsen. Onbegrijpelijk! Die eerste enorme onweersbui, toen ik harder zat te huilen dan de regen. Omdat ik wist hoe bang hij wel niet moest zijn. Ik ga het allemaal niet meer opnoemen, want dan ben ik weer jaren bezig.

Eindelijk werd het ochtend en om 6 uur sprong ik op, snel de cits eten geven en dan even boven kijken wat ik doen kan. Ze hebben een eigen kamertje boven, waar de oudere krabpalen naartoe verhuizen. Er stonden er 2 grote, die ene ging dus mooi de slaapkamer in. Ik ga op de bank slapen want dan kan Sunshine daar acclimatiseren. Maar ja, zo’n schuin dak, dat is lekker heet met deze temperaturen. Binnen de kortste keren liep ik met klotsende okseltjes de boel te herinrichten. Nou dat heb ik geweten! Alles gestofzuigd en zoveel mogelijk haarvrij gemaakt, zodat Sunnyboy niet totaal overvallen zou worden door al die verschillende geuren.

Ik kwam drijfnat beneden en sprong snel de douche in. Op naar de winkels tussen al het beantwoorden van berichten en vragen door. Mensen, als ik niet reageer of de telefoon niet oppak, sorry, maar overmacht. Ik hoor eigenlijk 24/7 te studeren maar ja, even andere prioriteiten alleen bij een 3 jarige opleiding in 1 jaar, kan je je dat niet veroorloven! Dus dat wordt inhalen maar dat zien we nog wel. Ik zag dat ik nu echt op moest gaan schieten, want anders zou ik het allemaal niet halen. Snel naar de dieren speciaalzaak, een kattenbak, flinke jongen ook handig voor als ze straks allemaal weer door elkaar lopen, en een reismandje. Die moet ik toch extra hebben, voor als ik straks moet verhuizen hier. Snel door en dat thuisbrengen en in orde maken. Brokjes en water alvast neergezet, gevulde kattenbak neer gezet.

Alles is klaar om mijn jochie te laten wennen weer. Geen idee wat een kat zich kan herinneren na zo’n tijd. Zijn broer Moonlight ging er toen bijna kapot aan, en die zal het zeker weten nog weten. Dat kan bijna niet anders. De rest heeft hem nog nooit eerder gezien! Nou ja, opschieten! Ik zette Truus van Google op en die loodst mij overal heen. Niet altijd dus. Eerst reed ik even een klein stukje spook, maar die vind ik eng dus snel mee gestopt voor ik er zelf eentje ben. Ik zie een bedrijf Jansen waar Google Truus zei dat mijn bestemming zat. Truus heeft het denk ik te warm en ik bel naar de dierenopvang Vlaardingen.

Daar hebben ze een Toos die me blikkerig vertelt dat ze vanaf 13 uur te bereiken zijn. Zo dan, lekker fijn! Het is ondertussen al bijna 12u15, ik ben al te laat en daar houd ik echt niet van! Opeens wordt er gebeld, zo te zien is het het nummer van de opvang. Ik zit inderdaad verkeerd en ze geeft me instructies en dan ben ik er in 2 minuten. Ik zweef achter haar aan want ik voel geen ledematen meer of zo.

Sunshine zit in een hokje met soort van 3 delen en is doodsbang. Toch, als ik hem aai, draait hij zich tegen me aan. Maar je ziet dat hij het allemaal wat eng vindt. Ja meneer de avonturier, dat doe je toch echt zelluf hoor! Niet te doen, wat die allemaal voor stunts heeft uitgehaald om te ontsnappen. Niet wetend dat hij  gewoon niet zomaar meer terug naar boven zou kunnen of durven. Maar oh, mijn hartje klopt in mijn oren of zo. Snel de boel regelen, de ambulance betalen. Nou ja, dan eet ik toch lekker niet in november! Kan mij dat schelen! De zon is voor mij weer gaan schijnen! Mijn zonnetje is thuis! Oké bijna!

Ik rij door met mijn jochie naast me en kan het nog altijd niet bevatten! Hij kijkt me aan alsof hij me herkent af en toe en kijkt dan nadenkend weg. Wat gaat er door dat koppie heen? Waar is hij geweest al die jaren, welke avonturen heeft hij wel niet beleefd. Oh mensenlief wat een idioot gevoel en dat blijft! Gelukkig weet ik de weg naar de kliniek wel, en ik kan vlak voor de deur parkeren. Oh, en nu dringt het tot mijn antiek blond wordende hoofd door, dat ik er helemaal niet voor betaald heb vandaag!!! Oh als dat maar geen boete wordt! Nou ja, lekker kak aan!

De dierenarts is totaal verbaasd over hoe goed hij eruit ziet. Ik laat hem wel ontwormen en ontvlooien, de rest vond ze echt niet nodig. Wel heeft hij best wat tandsteen op zijn achterste keizen. Oh, maar ik gebruik Bucco fresh, omdat Rainbow geen brokjes eet, en de rest krijgt dat ook. Sunshine nu dus ook. Als het dan gaat verweken, kan ik het met een washandje of zo proberen eraf te wrijven. Zo niet, kom ik wel terug, maar nu even niet. Nu even rust en wennen aan de nieuwe situatie.

Uiteraard zal ik morgen hierover verder gaan, maar voor nu heb ik al genoeg op mijn facebook profiel geplaatst en bovendien ga ik viral in het nieuw op Rijnmond, dus eh, ik vind het wel goed zo! Mijn cits even snoepjes geven en een handje meenemen voor Sunshine. Dan ga ik lekker even bij hem liggen, met een bakkie koffie, even de kennismaking hernieuwen en gewoon genieten van het feit, dat ik hem weer hier in huis rond zie lopen. Het raakt me keer op keer en nu begrijp ik echt wat er in de Rulof boeken wordt gezegd, dat puur geluk moeilijker te dragen is dan pijn. Dat kan ik nu wel beamen ja.