18. jun, 2020

Aint no Sunshine when he is gone, dat weet ik nu wel zeker! In mijn hart dan wel, maar daar is het w

Buiten het feit dat 4 jaar en 18 dagen opgeteld 13 is, is 16 6 dat ook natuurlijk, dé datum, onze D day. Dat zag ik van de week een facebook en Rulof vriendin zeggen. Net nadat ik me af zat te vragen of het wel klopte door bijvoorbeeld, schrikkeljaar en zo. Ik reageerde dan ook direct, dat mijn moeder er blijkbaar geen discussie over wilde. Klaar. Die 2e 13 kan je mooi niet onderuit, zal ze hebben gedacht. En dat zal ik dan ook maar niet proberen!

Ondertussen ga ik op mijn ouwe dag viraal, ik sta zowel in het Rijnmond nieuws als in het AD! De links plaats ik onderin maar niet omdat je moet kijken hoor. Iedereen kan zeggen wat hij wil maar ik vind die foto bijna in overtreding voor het verstoren van de openbare orde. Echt, dan zie je er op het allerhoogste punt in je leven, gewoon op jouw eigen laagste punt uit. Maar ook daar gaan we aan werken hoor. Ik ben al even bezig en zoals iedereen nu wel moet begrijpen, ik ben een volhouder! Daar kan geen enkel mens meer aan twijfelen!

Dus dat komt wel goed. Als ik van de week even geen tijd heb om te schrijven, moet je me dat maar niet kwalijk nemen. Er staat 2,5 blog al klaar van voor ik wist dat de Zon voor mij weer zou gaan schijnen en dat vind ik anders zonde van de tijd die ik erin heb gestopt. Oké niets over Sunshine maar in elk geval wat te lezen, toch? Je kan niet alles hebben hoor. Dat haal ik wel weer in of zo. Want ja, er gebeurt nu zoveel, dat is bijna niet bij te houden. Ik ga maar even verder waar ik was gebleven gisteren.

Ik kwam met een tweede rib uit mijn lijf weer de dierenarts uit, en eindelijk, eindelijk kon ik naar huis. Ik wilde hem daar zo graag weer hebben. Het wennen aan de anderen, die hij nog niet kent, de hereniging straks met zijn broer Moonlight. Dat zou ik al allemaal achter de rug willen hebben. Nou heb ik door die jaren wel enigszins geduld gekweekt maar dat zal toch nooit een talent van me worden! Ondertussen voelde ik me ook behoorlijk uitgeput en eerlijk gezegd heb ik gisteren dan ook niet gegeten, gewoon vergeten! Het zal daar dan ook wel een klein beetje door komen.

Ik deed de sleutel in het slot en normaal komen er dan minstens 3 cits aanlopen. Vaak zijn dat de heren van de Tuxedo maffia, die me altijd zo onder druk zetten ’s avonds voor de snoepjes. Dit keer kwam alleen Rainbow voorzichtig kijken. Ik riep Skylar, Aurora en Moonlight maar niks hoor. Waar zouden die nu toch weer zitten? Rainbow kwam met zijn bolle buikje aangetrippeld. Nieuwsgierig rook hij aan het reismandje en ik hield stiekem mijn hart vast! Er gebeurde helemaal niets. Wel zag ik Rainbow erg voorzichtig worden, toen hij door had dat er een andere kat in zat. Ik ben maar naar boven gelopen, in de veronderstelling dat ik de andere 2 daar wel zou zien. Nou, dan zaten ze zeker onder het bed in hun kamertje of zo, maar ik zag niks. Nou, dan maar met Sunshine mijn slaapkamer in. Dit wordt voorlopig even zijn onderkomen.

Hij ging heel voorzichtig uit het reismandje en keek schuw om zich heen. Hij liep even rond in de vrij warme kamer en besloot om achter het hoofdeind van mijn bed te gaan zitten. Daar zitten een soort holtes en hij had dat blijkbaar even nodig. Daarom liet ik hem maar even met rust en ging ik naar beneden. Maar niet voordat ik hem uitgebreid geknuffeld en geaaid had want daar komt hij wel voor uit zijn schuilplekje. Met Sunshine’s geur nog aan mijn handen, ging ik naar beneden.

Moonlight lag in zijn hangmand aan de krabpaal en ik stak hem mijn hand toe. ‘Ruik eens’, zei ik tegen hem. Hij begon te snuffelen en zijn pupillen werden van normaal opeens heel groot zodat zijn mooie, gouden ogen bijna zwart leken! Hij werd een soort van Kat-atonisch of zo, want hij bewoog niet meer. Alsof hij wist wat hij rook, zijn zo geliefde broer die opeens weg was en die hij zo miste, maar dat hij dacht, dat KAN gewoon niet. Hij tolde een beetje met zijn koppie en ik denk dat ik dat een beetje kan begrijpen! Rainbow kwam er ook weer aan en die wilde aan mijn hand ruiken ook en begon bijna te kwijlen of zo. Ik zag Aurora op de hoogste plek liggen en ook haar liet ik ruiken. Ze deed net of ze gek was. Dat doet ze wel vaker hoor. Moonlight bleef nog lang als de sfinx in zijn hangmatje liggen. Een soort van geschokt of zo? 

Ik ging achter mijn bureau zitten, vast even proberen iets te schrijven. Niet gelukt trouwens. Rainbow is altijd vlakbij me en ook nu zat hij me vanaf de grond aanbiddend aan te staren. Ik liet hem nog even mijn hand besnuffelen. En toen kwam Skylar er ook aan wandelen. Wil je ook snuffelen Sky? Hij kwam er aan en vlak voor hij binnen mijn bereik was, blies Rainbow toch lelijk tegen hem en deelde een pets uit. Nou ja zeg! Kattenkop! Hij wilde mijn hand voor zichzelf houden. Zou hij dan Sun zijn maatje worden? Ik ben benieuwd.

Ik ging later, toen het viertal stond te eten, met eten naar Sunshine toe. Hij ligt steeds achter het hoofdeinde als ik kom. Totaal verstopt en in het donker. Zodra ik roep komt hij nu helemaal blij aan. Hij weet echt van gekkigheid niet wat hij moet doen. Hij geeft koppies, stort zich ter aarde, wil me vasthouden met zijn pootjes. Zijn kreetjes, waar ik altijd zo gek op was, slaakt hij de hele tijd. Ja, Sunshine beseft in volle omvang dat hij thuis is. En het lijkt alsof we het allebei nog steeds niet echt kunnen geloven. Want ik voel bij hem hetzelfde als dat wat ik zelf voel. Eerst even eten nu.

Hij smikkelde zijn portie met smaak op en wat later ging hij staan te drinken. Tot mijn grote vermaakt, drinkt hij nog steeds zo raar, als toen hij een kitten van 6 weken was. Hij was degene die met zijn poten in het drinkbakje ging staan voordat hij ging drinken. Moonlight, ik noem dat regelmatig in mijn blog, is net zo’n rare drinker. De anderen drinken uit het fonteintje in de woonkamer. Moonlight drinkt uit een grote glazen eh emmer, omdat hij ernaast staat te graven en soms het water er voor de helft uit schept met zijn voorpoten.

Ik zie het Sunshine nu ook weer doen. Even later roep ik hem bij me. Hij is naar de bak geweest ook, het is wel even kroeltijd. Hij stopt zijn voorpootje in mijn hand en de tranen stromen over mijn gezicht. Zo lagen we vroeger altijd te slapen. Hij altijd met zijn pootje in mijn hand en Moonlight lepeltje lepeltje met hem. Hij kijkt me zo vol liefde aan, en lang kijken we in elkaar ogen. Hij weet het, hij weet het echt! Ik moet zeggen dat ik dat eerlijk gezegd niet had verwacht. Hij was nog maar zo’n baby, ook een groot deel van mijn toch al zo grote verdriet, 10 maanden oud toen hij weg liep. En nu ligt hier die stoere vent, die gewoon 4 jaar en 18 dagen zonder mij heeft weten te overleven!

Ik kan er maar niet over uit. Hoe bestaat het. Sunshine draait zich in alle bochten die hij maar kan vinden om tegen me aan te schurken. Hij draait zijn koppie in mijn armen, loopt over me heen, gaat in mijn knieholtes liggen. Ook dat was altijd een favoriet plekje van hem, foto’s zat als bewijs van meer dan 4 jaar geleden hoor. Oh ik kan het niet bevatten en als je zou voelen wat ik voel, dan zou je er onder kunnen bezwijken. Zo groot is mijn gevoel van geluk, van liefde van dankbaarheid ook! Het overspoelt me soms, maar niet bedreigend maar als een warme golf van emoties. De totale tegenstelling van wat ik vier jaar lang gevoeld heb. Want elke dag heb ik aan hem gedacht en elke dag ben ik blijven hopen. En nu het zover is, lijkt dat een verre nachtmerrie die is geëindigd in een prachtig mooie droom. Want het voelt nog niet echt, alsof ik al wakker ben.

Ze zijn ondertussen ook al geweest van TV Rijnmond, morgen, de 19e vanaf 17 uur, elk uur herhaling! Ik ben zelf errrrrrug benieuwd hoe en wat erop komt te staan allemaal.

 hier klikken voor AD artikel

hier klikken voor Rijnmond artikel Sunshine-eindelijk-terecht