20. jun, 2020

Mijn zonnetje gaat steeds mooier schijnen... Wat een liefde en geluk in dit pand!

Toen ik woensdag ging slapen, had ik de wekker op 4u15 gezet. Ik ben veel te laat in slaap gevallen. De telefoon moest ik wel op stil zetten, want de piepjes van meldingen bleven binnen komen, non stop. Veel later dan ik had gehoopt heb ik de slaap gevat en dan is het echt zo 4u15. Aurora kwam al aanhuppelen. Die wacht altijd tot ik naar het toilet ben geweest, voor ze in mijn armen komt slapen. Rainbow kwam koppies geven, die dacht dat hij al eten kreeg. Nee, nee smikkeltje, moet je maar brokjes eten, die staan er altijd. Maar na 3 jaar zit dat er denk ik niet meer in. Ik heb nou eenmaal altijd van die aparte beesten. Soort zoekt soort ja, dat weet ik.

Aurora ging vast liggen wachten. Die zou nog teleurgesteld worden. Na het toiletbezoek ging ik namelijk, mét telefoon met wekker om 6 uur, naar boven. Naar mijn lang gemiste zonnetje toe. Hij was weer achter het hoofdeinde gekropen maar nu kwam hij direct, toen ik hem riep. Helemaal blij ging hij zich weer totaal op me storten. Hij heeft ondertussen ook die hele kamer al gehad, behalve het plafond eigenlijk. Hopelijk komt dat net van Zooplus snel binnen, zodat ik het kan spannen nadat ik het raam heb open gezet. Nu was het goed te doen, maar toch al warm. Als straks de zon op dat schuine dak staat, dan is het weer smoorheet hier. Dan kan een zuchtje wind wonderen doen.

Ik ga op het met plaids afgedekte bed liggen en hij loopt zijn oude vertrouwde geluidjes te maken, die hij altijd maakte om me wakker te maken. Net als toen springt hij op me en kijkt me in mijn gezicht. Al was ik nu al wakker, toch voelde dit weer heel speciaal. Alsof hij me wil laten zien, dat hij zich alles nog herinnert. Mijn vorige dierenarts zei ooit, en toen was hij nog niet zo heel lang vermist, ‘ach, zo’n beest is je binnen een week vergeten’. Misschien ook wel één van de redenen dat ik er ben weg gegaan. Al wás het zo echt geweest, waarom moet je zo’n tik uitdelen??? Dat snap ik nou nooit aan mensen. Verplaats je nou eens in hoe iemand zich kan voelen!

Ik weet namelijk dat Sunshine op de Rusthoflaan rondliep, en mijn broer heeft vrienden wiens ouders daar wonen. Ik heb gevraagd of ze willen rondkijken, of er flyers komen te hangen dat er een kat vermist is. Ja, wel als die flyer dan een foto van Sunshine heeft natuurlijk. Want ik weet hoe je je voelt, als je echt gek bent op je diertjes. En ik wil niet dat iemand zich ooit zo hoeft te voelen. Dus als ze dat zien, dan zal ik die mensen bellen en zeggen dat hij veilig weer thuis is waar hij hoort. Ze krijgen hem niet terug hoor, ben je gek. Ik heb een goed hart maar ik ben niet achterlijk! Maar dan weten ze in elk geval wel waar hij is, wat er met hem is gebeurd. Want juist dat is één van de grootste factoren, waar je echt gek van wordt.

Al zag ik dan weer programma’s over mensen die hun kind kwijt zijn en dan dacht ik, het kan altijd erger. Maar toch, ieder heeft zijn eigen leed en dat is niet met elkaar te vergelijken. En mijn leed was groot en werd met allerlei ander leed overgoten. Ik weet zelf af en toe niet hoe ik hier allemaal doorheen gekomen ben, maar het is me gelukt! In 2014 mijn grote liefde kwijtraken, in 2015 werd mijn nichtje vermoord en ook kon ik zelf maandenlang niet lopen door een operatie en een wond die 2 x toe ontstoken raakte. Dan die week, die laatste week van mei 2016, dat mijn moeder alvleesklierkanker diagnose kreeg, werd een paar dagen later afgetopt met het verdwijnen van Sunshine.

Als ik het zo even droog op een rijtje zet, dan krijg ik het echt al benauwd! En het is nog lang niet alles maar het verdwijnen van Sunshine was door dat alles zo traumatisch. Mijn hele wereld leek heel langzaam af te brokkelen tot er werkelijk niets meer van over was. En toen ik probeerde daar door heel hard werken weer uit te komen, kwam hij opeens weer thuis! Een teken dat alles klopt en dat alles goed is, zoals het is. 

Door de emoties van dit moment, trekken al dat soort dingen aan je geestesoog voorbij. Alsof je een soort van schoon schip aan het maken bent of zo? Alle ellende lijkt eruit te willen. Geen idee maar het blijft maar komen. Oh hoe naar de mensen kunnen zijn, gewoon omdat je flyers ophangt. Die trekken ze er bijna overal weer af, maar die telefoontjes die ik kreeg. Zo vreselijk, dat je je niet kunt voorstellen, dat mensen zo kunnen zijn. Ik kan het nog niet geloven maar het is wel zo. Al die eerste keren van Sun ook, dat 1e noodweer, zo zitten janken om hem, alle dingen zonder hem en vooral ook die 1e verjaardag van mijn duo. Want die vierden ze niet samen. En ik had toen zo gehoopt van wel! Dat hij thuis zou zijn voor die tijd. Maar het bleef maar duren. En nu, nu worden ze op 15 juli 5 jaar en zullen ze dat voor het eerst samen doen! Hoe bizar is dat wel niet?!

En ik weet nog dat ik die oud en nieuw van 2015 op 2016 zo genoten had met mijn 2 jongens, samen op de bank naar het vuurwerk kijken. Heerlijk ontspannen, ondanks alle harde knallen, lekker in mijn knieholte. Later zaten we naast elkaar naar het siervuurwerk te kijken. Zo’n geluk voelde ik toen, zo rijk ook voelde ik me... Oh het was een hele bijzondere avond. En dan die 1e oud en nieuw zonder hem, nu wel met Moontje en Aurora maar waar was mijn jochie? Was hij veilig? Was hij bang, kon hij schuilen voor al die knallen??? De hele avond heb ik toen zitten huilen en 2017 begon slecht en zou er vanaf die 1e dag echt niet beter op worden. Mijn hemel wat een puntje puntje jaar was dat! Oké, niet meer over zeuren, het ligt achter me. Weg ermee! History! Klaar!

Zo voelt het ook echt, wat al die ellende betreft. Jarenlange bergen shit, en ik heb het gedragen. Zijn weglopen was zo’n trauma, maar ik had het een plaatsje gegeven, omdat ik wel verder moest. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Moonlight. Later kwam daar eerst Aurora bij, en een klein jaartje later mijn 2 jongste jongens, Rainbow en Skylar. Misschien wel om me voor te bereiden om later nog iets te kunnen dragen dat eigenlijk nog zwaarder is. Maar dat is een ander verhaal. Nu ik me daarin ook bewezen heb, ik krabbel altijd weer uit de diepste diepten, mocht hij terug komen. Als beloning en als teken dat het voortaan alleen nog maar omhoog zal gaan. Vraag me niet hoe, maar het gaat gebeuren. My only way is UP! Dat zal je nog wel zien! Dat voelt echt zo voor mij. En weet je, dan gebeurt het ook. Het voelde ook altijd al, dat Sunshine thuis zou komen en kijk wat er gebeurt! Hij is mijn beloning voor alle ellende die ik met glans heb weten te dragen! 

Ik kreeg donderdag op stage steeds telefoon en omdat degene weer belde, ik zag hetzelfde nummer, pakte ik toch maar op. Het was TV Rijnmond of ze mochten komen filmen. Ehhhh, nou een klein beetje lastig als ik in de apotheek bezig ben. Ja, dat begreep hij wel. Hij was wel erg aan het lachen want ik heb een tricky voicemail en hij was er volledig in getrapt! Ik moest er ook erg om lachen. Jammer dat ik dat begin nooit kan horen. Ik pak namelijk gewoon op, ‘hallo met Ria’. En dan zegt wie er ook belt, altijd met wie ik dan spreek uiteraard en als het goed is. Dan ga ik weer verder, nog steeds op het bandje, ‘sorry ik kan u haast niet verstaan, kan het ietsje harder?’ En dat doen de mensen dan ook vaak. Dan zeg ik weer, ’sorry hoor, ik hoor u ECHT niet, spreek dan maar even een boodschap in, na de piep!’

Meestal hebben ze hem dan wel door! Meestal hoor. In elk geval, ze komen straks filmen en dan heb ik geen flauw idee wanneer dat uitgezonden zal worden en ook niet waar precies. Maar dat laat ik nog wel weten. Er gebeuren echt bijzondere dingen met Sunshine, hij herinnert zich écht alles! Dat bestaat toch niet, zou ik altijd gezegd hebben maar het is gewoon zo! Daar vertel ik later nog wel over. Als je het interview wilt zien, dan kan dat op TV Rijnmond, vanaf 17 uur, elk uur herhaling! Ik ben zelf ook erg benieuwd hoe het eruit gaat zien! Oh maar deze wordt pas later geplaatst, serieus blonde actie weer! Komt zeker weten goed! Dat blijven mijn stopwoordjes hoor!