21. jun, 2020

Geen zon, toch zon!

Nou, dat was even een anticlimax op Rijnmond tv. Buiten het feit dat ik het afschuwelijk vond om naar mezelf te kijken en te luisteren, zag ik nu ook pas goed hoeveel ik aangekomen was. Ik heb al eens eerder iets zien opnemen voor zo’n ‘artikel’ en toen waren ze ook heel lang aan het filmen voor nog geen 2 minuten! En dat was hier ook het geval. Want waar zijn die leuke shots van Skylar en Rainbow en vooral ook Aurora had hij heel lang staan te filmen. Maar zo gaat dat. Iemand zei, tegen me, wat heb je een leuk huis… Niks van gezien, ik zag alleen die bolle kop. Die blokkeerde het hele beeld!

En dan laten ze me nog met mijn kont omhoog in beeld komen! Als ik dat had geweten hadden ze de pot op gekund hoor! Ik kan er wel om lachen, ook zoals ik onder dat half schuine dak stond gebukt. Die apothekersjas is van nogal stug spul en zo zag het er dus echt niet uit! Maar goed, het is voor Sunshine gedaan, want dat is om te vieren, dat is groots en dat is een echt wonder. Vlak voor je neus maak je een wonder mee. Maar met de hoeveelheid die ze hebben opgenomen en wat je ervan te zien krijgt, dat is altijd hilarisch! Zonde eigenlijk van ieders tijd! Zo zal het altijd wel gaan, neem ik aan. Maar die dikke kop, geef me 2 maanden, en die is weg. Ik voelde al dat ik mijn leven om moest gooien, en ik was maandag daar al mee gestart.

Dus ik lijn niet alleen om deze uitzending hoor, al is dat filmpje wel heel erg handig! Als ik nu een aanval van eet- of snoeplust krijg, dan hoef ik alleen maar even dat filmpje te kijken. Dan eet ik gelijk die dag niks meer! Dag? Week! Ik deed het vooral om anderen, die ook hun kat kwijt zijn, toch hoop te geven. Ik weet namelijk dat het mij ontzettend goed deed, elke keer dat ik erover hoorde bij iemand anders. Hoe langer het had geduurd, vooral als het langer was dan Sunshine bij mij al weg was, hoe meer hoop het me gaf.

Ik had die wel nooit opgegeven, maar zo af en toe het vuurtje brandend houden, dat is altijd beter dan het helemaal uit te laten gaan. En ik was er gewoon ook van overtuigd! In het begin dan over dagen, toen weken, toen maanden, en na dat eerste jaar, durfde ik me niet meer uit te spreken. Ik wist alleen dát hij zou komen, niet of dat dood of levend zou zijn, al hoopte ik dat laatste natuurlijk. Ook niet of ik hem dan hier zou laten, als hij een goed baasje met een grote tuin zou hebben bijvoorbeeld.

Maar nu ik hem weer in mijn armen heb gesloten, sorry, hij is van mij! Hij hoort bij mij en alleen als ik zie dat hij hier doodongelukkig wordt, zou ik proberen iets daaraan te doen uiteraard. Maar dat denk ik niet. Hij is zo vreemd kalm en ongewoon ‘deemoedig’, ik weet niet of dat het juiste woord is. Hij lijkt gewoon alles al te weten! Zoals dat vroeger bij Moonlight ook was. Sunshine begint lekker een beetje los te komen zo af en toe. Vrijdagmiddag, voor ik aan de slag ging in die hitte, om de haken aan te brengen, waaraan het net zou komen, zodra het bezorgd zou zijn. Ik mocht vroeger weg van de apotheek, want ik zei dat het echt nodig was. En echt hoor, een sauna is er frisjes bij. Dat is echt niet goed voor mijn jochie!

Toen hij met die bal speelde, het filmpje dat op Facebook staat, was hij naderhand helemaal nat. Ik vroeg het nog aan iemand, kunnen ze van hun geur afzetten zo nat worden? Zij suggereerde dat hij misschien wel in zijn waterbak weer had gestaan. Dat stelde me eerst gerust maar toen ik net in de kamer kwam, was hij droog en hij had niet gedronken of bij het water geweest. Nu weet ik het ondertussen. Als hij of Moonlight vroeger, erg aan het genieten waren, melk trappend en tegen elkaar liggend, dan ging Moonlight kwijlen en Sunshine een klein beetje. Soms was Sunshine ’s hele rug nat ervan. Ik moest daar altijd om lachen en noemde hem ouwe kwijlesik.

Maar nu ligt Sunshine regelmatig met zijn tong er half uit. Dat was vroeger een puntje alleen. En ook kwijlt hij nu, alsof je de kranen hebt open gezet. Echt niet normaal zeg. En tussen het genieten en het melktrappen en in trance zijn door, krijg ik me toch een liefdevolle blikken toegeworpen! Daar moet ik dan gewoon van huilen, zo intens kijkt hij me dan aan en blijft me ook aankijken. Tot hij dan weer opeens verder gaat met genieten en melktrappen. Wel pijnlijk als ik niet snel genoeg het plaid ertussen kan proppen maar dat heb ik er wel voor over. Oh en ik heb kaarten gehad, van een lieve vriendin, die zelf ook een berg katten en een hondje heeft. En eentje zonder afzender, dat vind ik wel een beetje apart. Al heb ik daardoor wel een vermoeden, dat kaartje is dan ook alleen aan Sunshine gericht en ik kan stikken zeker? Ach, dat zegt weer zoveel over de afzender die ik ook geen stoorzender wil laten worden in mijn diepe geluk dus hou ik er direct over op.

Vanmiddag, vrijdag was dat dus, moest ik in de brievenbus kijken en daar zat dan weer een kaartje in van Ada. Met centjes erin, wat absoluut niet had gehoeven maar waarvan ik zeker eten voor de cits zal kopen. ‘Doe ook iets leuks voor jezelf’, zei ze. Maar ja, dat ís iets leuks voor mij! Als ik de cits kan verwennen, is dat voor mij ook genieten! Ada heeft me regelmatig helpen zoeken en flyeren, en daar ben ik haar nog altijd enorm dankbaar voor. En nog iemand die me altijd gesteund heeft, Mary, die op dezelfde dag dat ik Sunshine ging halen, haar eigen lieverd van 20 jaar oud moest laten gaan. Oh wat vond ik dat erg om te horen. Ik weet hoeveel pijn zoiets doet.

Mary moest in Schiedam werken, vlakbij mijn huis de vrijdagavond, of ze even een pakje af mocht geven. Ja natuurlijk mocht dat! Toen ik in de middag, in de moordende hitte en volle zon, haken in het raamkozijn stond te maken, hoorde ik ook gewoon de bel. Maar deze avond, laat ik haar gewoon voor de deur staan. Toevallig deed er iemand open en kon zij het pakketje voor de deur zetten, boven dan. Oh wat erg!!! Ik heb echt niks gehoord. Ja, had ze me maar een berichtje gestuurd! Want toen ze dat stuurde met het bericht dat het pakje voor de deur stond, reageerde ik wel gelijk natuurlijk. Want mijn telefoon had ik wel bij me. En toen ik, nadat ik Sunshine zijn bak had verschoond, ben ik naar beneden gehold. Een hele doos vol lekkers voor de cits! Jeetje zeg! Dat moet niet gekker worden! Ik heb me natuurlijk driedubbel buigend verontschuldigd omdat ik haar voor de deur heb laten staan en gevraagd of ze snel even een bakkie komt doen! Dat spreken we vast nog wel af binnenkort!

Dus we worden enorm verwend. Niet normaal. Mijn website heeft verdorie meer dan 9.000 bezoekers gehad alleen al vorige week. Ik krijg altijd een mailtje elke vrijdag daarover. Mijn blog wordt alweer behoorlijk lang maar er is nog zoveel te vertellen! Er gebeuren steeds allemaal dingen die ik echt wil vertellen, maar ja. Zoveel tijd heb ik niet, en zo snel kan ik niet schrijven. Ook de vragen die iedereen stelt zo los op Facebook, sorry ik kan ze echt niet allemaal beantwoorden daar. Het komt wel in mijn blogs als ik niks antwoord hoor. Neem me niet kwalijk maar dat is nu echt even teveel te doen in te weinig tijd. Maar mijn ventje verdient dat echt wel, al die aandacht en cadeaus, want die is toch maar weer thuis gekomen. Dat doen er niet veel hem na!