22. jun, 2020

Zonnige berichtjes en bewijzen dat er meer is...

Nadat ik viral ging, door de artikelen in het AD en op Rijnmond, kwam er van alles los. Mensen die je opeens weer een berichtje sturen en zo. Op sommige reageer ik, op anderen niet. Dat ligt er maar net aan wat daar de geschiedenis mee is. Alleen van een oud collegaatje kreeg ik een bericht, en dat vond ik zo’n fantastisch leuke reactie, die moet ik hier gewoon even delen. Ik heb het gewoon gekopieerd.

Komt het: Ha die Ria, Vanmorgen begon ik de dag met mijn dagelijkse dosis nieuws. Inmiddels zit ik bijna 4 maanden in lockdown in India, zonder vooruitzicht om terug te komen. Elke dag hoop ik bij het openen van de nieuws apps om goed nieuws te lezen. Vandaag begon als elke andere dag tot mijn oog viel op een headline in het AD. Iets over een verdrietig baasje, een blog en een teruggevonden kat. Internet is hier heel langzaam en vaak duurt het een paar minuten voordat iets geladen is, maar ik wist (WIST!) Dat dit over jou ging. Ongeduldig wachtte ik  tot de pagina geladen was en ja hoor, daar was je dan. Compleet met volle haardos en Sunshine.

Hoe magisch is dit! Ik herinner me nog dat ik uitkeek naar Sunshine in Kralingen en dat ik zelfs een keer dacht "zou toch wat zijn als ik hem hier in Kralingen tegen zou komen". Bleek dat de kleine reiziger op steenworp afstand zat, hoe bizar! Ik zit hier op dit moment met ongeveer 50 gestrande reizigers vanuit de hele wereld. Van China tot Peru, van Hawaï tot Nieuw-Zeeland. Elke dag hebben we voor alle vrouwen een meeting, waar we kunnen praten met elkaar en delen wat we aan ons hoofd hebben. Vandaag heb ik het verhaal van Sunshine gedeeld, je blog, je hoop, je doorzettingsvermogen en de terugkeer naar huis. Iedereen was het met me eens, het inspireert en geeft hoop dat we, net als Sunshine, uiteindelijk weer allemaal thuis komen. Sunshine is nu internationaal bekend (je mag me bedanken in je volgende boek 😉). Bedankt voor de positieve vibes. Ik wens jou, Sunshine, je familie en de rest van de kattengang veel liefde, licht en goeds toe. Groetjes, Natasja

Dat hele verhaal, deed me wel iets, moet ik eerlijk zeggen. Maar ja, ik ben de laatste dagen over van alles emotioneel of zo hoor. Het lijkt wel of ik in een achtbaan zit. Hoor ik opeens Danny Vera, rollercoaster life heb ik zeker ja! But I do know why! Die boeken komen er ook, alleen niet over de cits of mijn website moest een boek worden. Ik heb wat andere verhalen al klaar in mijn hoofd. Even verder over de rest; Natuurlijk vragen de mensen zich ook af, hoe zit het nou met die rooie kat waarmee Sunshine was gevangen. Dat ga ik dan ook maar even vertellen. Die zat onder Sunshine in  zo’n zelfde hokje, maar ik kon hem niet zien. Ik vroeg de vrouw of het echt maatjes waren, omdat ze samen waren gevonden en of hij al een baasje had. Nee, maar alles is een beetje vaag. Ze wist ook niet wie die mevrouw was en dus kan ik die ook niet bedanken.  

In elk geval, ze zijn samen in dezelfde straat opgehaald. Of het maatjes zijn, is de vraag nog maar. En toen liet ik het ook maar zo, dat was dus wel een boodschap, niet wat ik zelf op Facebook plaatste. Dat was gewoon wishful thinking. Ik weet heus het verschil wel maar door mijn enthousiasme en omdat ik van elk dier houd, op een paar uitzonderingen na, wilde ik het mezelf alweer een stuk moeilijker maken. En dat moet ik niet doen, nu niet meer.

Ik ga het laatste half jaar alleen maar op mijn gevoel af en dus nu ook. Hij kwam niet voor niets niet tevoorschijn en ik zou al een hele klus krijgen met Sunshine en zijn re-integratie in het nu drukke kattengezin. Bovendien, financieel wordt dat ook nu zo al een grotere last, laat staan met nog eentje. Ja, er roepen veel mensen nu, in hun enthousiasme, dan doneer ik daar wel voor. Maar dat is nu. Over 10 jaar zit ik er, hopelijk dan nog mee en dan is iedereen financieel al lang afgehaakt hoor! Dat vind ik niet raar hoor, maar ik weet dat dus gewoon en dan heb ik er nu natuurlijk veel te kort iets aan.

Ja, oké mijn leven gaat alleen maar opwaarts nu en dat financiële deel zal zich ook totaal herstellen maar ik weet nog niet wanneer dat zo zal zijn. Dus, sorry lieve Rooie, maar ik zal voor jou ook een goed tehuis vragen. Ik hou het bij dat wat bij mij hoort nu eventjes. En dat Sunshine bij mij hoort, dat is wel duidelijk! Ik heb dat altijd al geweten. Ik had alleen echt nooit verwacht, hoe hij zich alles maar dan ook echt alles nog herinnert. Hoe hij met zijn koppie altijd op mijn scheen of kuit lag. Ik weet niet waarom, raar plekje, maar dat deed hij altijd en dat doet hij nu weer. Ook zijn pootje dan in mijn handen duwen. Al naar gelang zijn positie, krijg ik een voor- of een achterpootje in mijn hand gedrukt. Net zoals meer dan 4 jaar geleden. Heel apart om mee te maken, en echt, dat had ik zo niet durven dromen zelfs.

Nog een goed voorbeeld, als bewijs dat hij echt nog alles weet; ik had ooit voor mijn schuine dakraam in de slaapkamer nieuwe gordijnen gemaakt. En door dat schuine, was dat best een lastige klus. Ook hoe ik ze op zou hangen maar ik ben niet voor niets creatief en kwam met een oplossing. Ja, het stond prachtig. Je moet alleen geen 8 maanden oude kittens hebben! Ik heb zo’n prachtig klinkende windgong, die een soort elfjes muziek maakt, vind ik dan, als hij beweegt.

Die hing als pronkstuk tussen de gordijnen in, als ze dicht waren. Alles hing en ik ging die avond heerlijk slapen. Om tegen de ochtend met een rotklap die hele rails bijna boven op mijn kop te krijgen. Gelukkig lag ik rechts en niet links. Ik schrok me wezenloos en Sunshine en Moonlight ook! Die windchime maakte een moorden kabaal op deze manier. Dat zo’n klein dingetje zoveel herrie kon maken zeg. De katten schoten sneller als pijlen uit de boog weg! Toen ik later de boel kwam herstellen kwamen ze heel voorzichtig even kijken wat ze hadden aangericht. Maar dat geluid waren ze nu als de dood voor.

Later bleek dit heel erg goed te werken, als ik ze, als ik moest gaan werken, uit mijn slaapkamer te krijgen. Als de dood waren ze voor het eerste geluidje al, dat er van dat ding af kwam. Dus dan deed ik even mijn vinger ertegen aan, en al tingelde het dan zachtjes, dan vlogen ze de kamer zowat uit. Kon ik die mooi dichtdoen voor ik weg ging. Ik ging de foto zoeken als bewijs, die is genomen op de 13e, 13 april 2016. Even een groet van mijn moeder. Ook bizar is dat er toen hetzelfde dekbed op lag, als nu! En om het allemaal nog gekker te maken, op diezelfde dag nam ik een foto van een dubbele regenboog, hier boven de torens van het Marconiplein! Rainbow en Skylar gaven alvast een seintje zeker? Om even nu te laten als echt bewijs aan mij, joh, alles ligt al vast. Dat wist ik al, en krijg het zo bevestigd. Wat was mijn boom voor de deur toen nog klein! Die steekt nu al ver boven dat raam uit!

Sunshine was jarenlang verdwenen natuurlijk, maar van Moontje kon ik het met grote regelmaat vaststellen, het gordijnendrama was hij nooit vergeten. Een zuchtje langs die windgong en Moonlight vloog in paniek de slaapkamer af. Dat is tot nu toe zo gebleven. Toen ik gisteren dat net ging maken, in die moordende hitte, stootte ik uiteraard ook tegen de windgong aan, die hangt er nog steeds. Of hing nu.

Sunshine vliegt me toch met een noodgang naar zijn schuilplekje achter het hoofdeinde! Mijn mond viel open, hij wéét het nog! Hij wéét het verdorie écht nog! Hoe bestaat het toch?! Al had ik dat wel gemerkt aan zijn gedrag naar mij toe en zo maar toch. Dit is gewoon rechtstreeks bewijs ervan! Het is niet eens dat ik het nodig heb! Ik weet dat toch wel. Het is alsof het cadeautjes zijn, om aan anderen te laten zien, mochten die het nog niet weten. Maak je ook maar geen zorgen, dat alles al vast ligt hoor. Hoe of wat er ook vast ligt in onze levens, het komt uiteindelijk altijd helemaal goed. Of dat nu in dit leven is of in een volgend, of, als je niet meer terug hoeft, verder in het Universum, dat maakt niet uit. Goed komen zal het!