23. jun, 2020

Roem en liefde, geef mij dat laatste maar!

Nou ik ben beroemd hoor, Tilly, je hebt helemaal gelijk gekregen! Toen ik zaterdag boodschappen ging halen, zwaaiden er mensen naar me. Ik zwaaide en glimlachte terug, zo vriendelijk ben ik altijd wel. Maar toen de 5e het deed, had ik zoiets van ‘wat raar!’. Tot ik in de Lidl de buurman van een stukje verderop tegen kwam. ‘Heeee, buurvrouw’, roept hij keihard door de winkel. ‘Ik heb je gisteren op tv gezien, over je kat! Istie helemaal terug komen lopen? Hoe kwam hij binnen dan? Jij woont toch hoog?’ En zo had hij er nog wel meer natuurlijk. Afijn omdat hij vooraan stond en ik achterin de rij, moest het vrij luid, tenminste, ik probeerde dat zoveel mogelijk te beperken maar hij joelde echt door. Ik moest er wel om lachen! Er is niks ter wereld, dat mijn goed gevoel van dit moment naar beneden kan halen. Geloof me maar.

Zelfs niet toen ik net mijn teen zo hard stootte, dat het zwart werd voor mijn ogen. Heel even dacht ik te stikken, omdat ik zo hard mijn adem inzoog van de pijn. Ik ben meestal totaal stil als ik erge pijn heb. Ik ben ook eventjes met mijn ogen dicht blijven staan. Toen ik duizelig werd, liet ik heel langzaam de lucht weer uit mijn longen. Ondertussen is het teentje minstens 3 keer zo dik en donker paars. Ik kon eerst nog mijn slippers aan, maar die heb ik nu ook maar even uit gelaten. Hopelijk is het weer een beetje normaal voor ik donderdag weer naar de apotheek moet!

Het is zo apart en bijzonder wat ik meemaak met Sunshine! Ik kan het bijna niet uitleggen. Alsof hij die tijd boven in de sferen heeft mogen doorbrengen, zo wijs doet hij, zo sereen is hij, zo kalm is hij geworden. Het was een grote boef hoor, maar ja, wel een kitten natuurlijk. Hij gedroeg zich eigenlijk een beetje, zoals Skylar nu. Ook al was hij een stuk kleiner dan Moonlight, hij overheerste de boel. Net zoals Skylar nu Rainbow steeds laat blazen, kreeg Sunshine dit bij Moonlight voor elkaar. En Moontje is de liefste kat ter wereld, nou ja, 1 van de 5 natuurlijk.

Maar ik merk aan zoveel dingen, dat hij thuis nooit of te nimmer is vergeten. Hij gedraagt zich ook zo, dat zag ik ook toen ik hem zaterdagmorgen rond kon laten lopen op de gangen en trap. Hij liep statig door naar de badkamer, waar hij altijd een grote plastic doos kreeg om met water te gooien. Die rare manier van drinken hanteren de broers allebei, vandaar heb ik alles naar de badkamer moeten verhuizen. En omdat Moonlight nog steeds zo drinkt, staat zijn drinkbak daar nog steeds. Hij liep er heen om te zien of die bak er nog steeds stond, zo leek het wel. Hij keek ook totaal zonder vrees naar de anderen, die hem door het glas van de huiskamerdeur, met argusogen zaten te volgen.

Aurora lijkt heel erg geïnteresseerd maar heel erg op de achtergrond, al komt dat meer omdat Skylar zich zo op de voorgrond houdt. Die krabbelde haast door de deur heen om eruit te komen. Wat zou er dan gebeuren, vraag ik me af? Moonlight zit op de kast naast de deur, lekker hoog, daar houdt hij van. Hoog is veilig, is zijn insteek. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, liep Sunshine in het rond. Lag er een speeltje, dan werd daar even flink zijn geur ingewreven. Alsof hij wilde zeggen; ‘zo, wen er maar aan!’

Hij is ook degene die me leidt in hoe ik het moet doen. Ik ga nu volledig op mijn gevoel af, ik voel hem of zoiets. Vrijdag liet hij me zien, dat hij eigenlijk mee wilde, de slaapkamer uit. Maar dat durf ik niet zomaar even te doen. Ik wil dit niet verzieken door er voor allemaal een traumatische ervaring van te maken, die nooit meer goed zal komen. Alleen omdat ik ongeduldig ben. Goh, hee, heb ik tóch iets geleerd! Wauw, wat een openbaring! En zoals ik vroeger moeilijk moest doen bij het thuiskomen of weg gaan, of bij pakjes aanpakken, zo makkelijk gaat het nu. Vroeger was hij altijd bezig om weg te glippen. Gek werd ik daarvan toen.

Nu hoef ik de tas, die buiten aan de slaapkamerdeur hangt, helemaal niet te gebruiken. Sinds vrijdagmiddag ligt hij prinsheerlijk op het bed, als binnen kom. Niets proberen, gewoon relaxt, wachten op wat ik kom doen. Heb ik stokjes bij me, katten snoep stokjes zijn dat, daar is hij nog steeds gek op, heb ik al gemerkt. Of misschien wel dat lekkere eten! Hij ligt er al klaar voor en ik hoef me niet te stressen of hij weg schiet of niet. Nee hoor, helemaal niet. Dus toen hij dat liet zien, door met me mee te willen gaan, bedacht ik me, dat ik daar wel iets mee moest doen. Want hij eist of vraagt helemaal niets. Hij is echt en alleen maar veel aan het eten en slapen, en aan het genieten zodra hij me in het oog krijgt.

Hij doet niets liever dan tegen me aan liggen. Of een stukje verder maar dan wel met pootjes tegen me aan, of een staart op mijn arm. Hij moet me voelen, alsof hij het zelf ook nog steeds niet gelooft en ik heb exact hetzelfde! Ik genoot altijd zo van zijn zwarte voetzooltjes, ik zeg altijd voetsies. Ik heb zo’n vaag vermoeden, dat we allebei even dankbaar zijn, dat we weer bij elkaar zijn. Hij heeft al die tijd naar huis verlangd. Iets wat Petra Wintershoven me ook steeds vertelde, als ik bij haar was. Want Sunshine hoort gewoon bij mij, zo heeft het al gevoeld, die eerste keer dat ik dat koppie zag springen en gillen naar me, samen met zijn broer, waar ik exact hetzelfde bij voel. Ik ben totaal niet bezitterig maar ze zijn van mij, in die zin, dat ze bij me horen, nooit als bezit! En wat bij je hoort, komt bij je terug. Altijd! Gewoon loslaten en wachten tot de tijd rijp is om elkaar weer te zien. Zo werkt dat nou eenmaal.

Af en toe word ik nog zo overweldigd door dit intense gevoel van geluk, dat het me totaal raakt. Dan moet ik huilen, maar nu zijn het tranen van geluk. Ik besef nu ook pas, dat die emoties enorm dicht bij elkaar liggen. Of ik nu huil van groot verdriet of van groot geluk, het voelt hetzelfde. En omdat ik beiden redelijk vlak achter elkaar heb ervaren, kan ik dat ook goed vergelijken. Oké, verder. Ik maar denken, hoe ga ik dat doen, hem eruit laten? Opeens bedacht ik, dat ik gewoon de bakken in de huiskamer moet zetten. Ja, niet fijn voor een neuroot die niet tegen rommel kan, maar who cares verder. Het is voor een goed doel en ik ben toch de enige mens hier. En ik heb goed spul, je ruikt niks! Eerst even gecheckt of de huiskamerdeur nog echt in het slot valt. Met een paar keer hard trekken, lukt dat wel. Nu nog even wachten op een geschikt moment, dat ze alle 4 in de huiskamer of balkon zijn.

Opeens zag ik dat moment gebeuren. Geloof me, als je zoiets wilt met katten, dan gebeurt het meestal juist niet. Dus snel snel snel, naar de deur en ik trok hem met een ruk achter me dicht. Even goed voelen, ja hij is dicht! Zo kon ik naar boven Sunshine eruit laten. Ik deed de deur open en afijn, het 1e filmpje ervan, staat op mijn Facebook pagina. Wijs en kalm loopt hij door de ruimte die hij nu opeens heeft. Ik heb me vreselijk vermaakt om het viertal aan de andere kant van de deur. Moonlight is echt nog steeds in een soort shock. Hij wil ook niets liever dan bij me zijn. Zelfs als ik achter mijn bureautje zit, dan ligt hij vlakbij, of zit hij naast me. Hij is in de war, dat is me wel duidelijk.

Hij is door zo’n hel gegaan, toen zijn broer vermist raakte. Hij werd bijna ziek daardoor en als Aurora niet uit Athene was gekomen, en hij zo goed en lief voor haar moest zijn, zodat ze uit haar trauma kon komen, had hij het zelf misschien niet gered. Hij voelde haarfijn aan wat zij nodig had, en omdat hij nodig was, kwam hij  er doorheen. Hij had wel altijd bepaalde buien, dan liep hij te rennen en te brullen, niet mauwen maar brullen. Een soort oergeluid. En dan wist ik het, hij mist Sunshine té veel nu.

En tot vorige week, heeft hij die buien nog gehad. Niet meer zo vaak als in het begin maar hij had ze wel. Dus Moon is nu in shock, ik weet het zeker! Hij gromde zo, omdat al die pijn en verdriet bij hem naar boven kwam. Ik denk dat eens dat weg is, en de herinnering aan de diepe liefde, die hij voor Sunshine voelde, weer boven komt, dat dan het hek van de dam is. Dan is hij niet meer bij hem weg te slaan! Want liefde is het grootste goed, en niet alleen voor de mens maar ook voor het dier. En wat liefde is, dat zal nooit zomaar verdwijnen. Dus komt het straks vanzelf ook wel weer boven bij Moonlight. Let maar op!