24. jun, 2020

Kwijlen kan zo lekker zijn...

Het mooie was zaterdag, toen ik die 1e try out over Sunshine beneden filmde, dat op een gegeven moment Sunshine op de trap ging liggen. Ik zat maar een beetje op de stoel die in mijn kleedkamer staat, ik wist ook niet goed wat te doen nu. Ik wilde ook geen stoorzender zijn. Al kon ik moeilijk zo de hele dag op de gang blijven zitten. Daarom liet ik Sunshine het maar bepalen. En dat had hij blijkbaar door. Hij begon opeens keihard te mauwen. Oh? Ik ging kijken en hij sprong op van een traptrede en liep naar boven. Omkijkend waar ik bleef. Oké, ik kom al. Hij liep parmantig de slaapkamer op, en ging demonstratief op het bed liggen en ging zich uitgebreid wassen. Ik heb het begrepen meneer de directeur, ik zal u nu weer even opsluiten, en de anderen weer even van uw geursporen laten genieten. Ik kom u later weer bezoeken met lekkers.

Hij keek me even aan, en zelfs voor ik de deur dicht trok, zat hij zich alweer te wassen. Nou dat is duidelijk. Hij bepaalt. En ik? Ik ben uiteraard hoog getraind kattenpersoneel, ik weet mijn plaats en wat me te doen staat. Ik laat het hem zo maar doen. Er gebeurt straks wel weer iets of zo, als het verder kan dan dit. En tot die tijd, zal ik het eventjes zo blijven doen. Tenminste, wel omdat mijn eerste baas dit van me vraag natuurlijk. Die is weer terug dus tja, die heeft het voor het zeggen. Hij had me het meest getraind, voor hij weg ging. En hij heeft er lang geen gebruik meer van kunnen maken, zulk goed personeel. Niet meer dan fair om hem te laten leiden.

Hij heeft een zweem van wijsheid en kalmte om zich heen, die zelfs mij goed doet. Ik begrijp er helemaal niets van. Hij vindt het prima, om hele dag in die slaapkamer te zitten. En hij vindt het prima, dat ik zo af en toe even langs wip en een paar uurtjes bij hem ben. Meestal liggen wel tegen elkaar aan, te genieten van het feit dat we weer bij elkaar zijn. Hij net zo goed als ik, dat merk ik aan alles. Wat bijzonder is het, om dit mee te maken! Dat is nog een groter cadeau als het feit dat hij weer thuis is. Er gebeuren allemaal van die bijzondere dingen. Zoals die met de windgong. Maar ook, als ik even opkijk, zie ik een bij een post over Sunshine staan, 13 anderen en 10 opmerkingen. Ma is lekker bezig weer, met al haar tekenen van boven. Ook zo bijzonder allemaal. Volgens mij wil ze wel dat ik zeker weet, dat zij er iets mee te maken heeft. Ik had haar dat namelijk gevraagd; ‘mam als dat kan, wil je hem dan terug naar huis brengen, als dat mogelijk is.’ En toen zijn waarschijnlijk de wielen al gaan draaien.

Die wijsheid van Sunshine is wat het kattencluster hier een soort van evenwicht zal brengen. Ik denk dat hij zoveel heeft meegemaakt, zoveel heeft geleerd, dat hij allerlei verschillende kattenkarakters kan hebben. Met Moonlight komt de oude diepe band weer terug, zulke diepe liefde vergaat nooit. Met Aurora gaat hij ooit lekker flirten en daar gaat de diva van genieten. Met Rainbow wordt hij maatjes en voor Skylar zal het ook ten goede zijn, al weet ik nu nog niet op welke manier. Maar dat zal zichzelf wel wijzen. Ook hier kan ik alleen maar roepen, nu wetend dat ik gelijk heb daarin, alles komt goed. Al sal reg kom, om het in het Zuid Afrikaans ook nog maar eens te zeggen.

Maar even terugkomend op wat ik van de week al zei, dat soort van kwijlen wat de gebroeders doen. Van Sunshine was het zo’n vloedgolf opeens. Maar ja, hij is dan ook wel een beetje in de 7e hemel. En ik weet nog, dat Moonlight het ook heel erg had, als hij heel erg aan het genieten was. Ook zomaar als hij ergens lag. Dat laatste heeft hij al lang niet meer. Alleen als hij naast me ligt te genieten en ik hem borstel dan kan hij soms een beetje gaan kwijlen. Hij pakt die borstel trouwens zelf, ik heb genoeg mensen als getuige, die dat hebben gezien. Meneer heeft ook zijn personeel goed getraind maar soms pak ik niet snel genoeg zijn borstel en dan pakt hij die toch zeker zelf!

Maar alleen dan kwijlt hij nog, als hij enorm ligt te genieten. En niet meer zo met de kranen open, als toen Sunshine er nog was. Ze zijn dan in een soort van genietende trance, en dat werkt bij deze familieleden blijkbaar op hun speekselklieren? Ik heb het bij Sunshine kunnen fotograferen. En later, toen Sunshine beneden had rondgelopen, en weer terug was op de slaapkamer, viel mijn oog opeens op iets bijzonders. Moonlight lag weer te kwijlen! Zie  je wel, het is aan het bovenkomen of zo? Hij lag naast me, en ik had niet eens de borstel gepakt en hij deed ook geen poging om die te halen. Hij is in diepe gedachten steeds, nu ook weer. En opeens zie ik een grote druppel verschijnen, die aan zijn kinnetje bleef hangen! Oh ja hoor, ik heb straks weer 2 kwijlesikkies!

Toch ook weer bijzonder, alsof ik naar een film zit te kijken, zo onwerkelijk voelt alles nog. Gewoon omdat het echt zo bijzonder is allemaal. Wat me ook opviel bij Sunshine, is dat hij wat kale plekken heeft. Op zijn voorpootje ook een hele grote plek die kaal is. En die plek dan onderaan zijn staart, die zo uitgedund is. Zou dat komen omdat hij zich zo enorm vaak wast? Ik weet nog wel dat Aurora dat ook deed maar dat dit een teken van onzekerheid is bij de kat. Bij haar kon ik dat toen inderdaad begrijpen. Maar dit is bij Sunshine zeker niet zo. Op die plek van zijn voorpootje, kan je er een duidelijke krabbel onder zien zitten. Misschien heeft hij zo wel voorkomen, dat die wond zou gaan ontsteken of zo? Ja, weet ik veel, ik weet ook niet alles.

Hij komt soms een beetje losser, uit het ‘perfecte kat’ plaatje. Ik kan gewoon niet geloven hoe makkelijk hij is! Dat was hij niet toen hij nog thuis was. Altijd proberen weg te glippen, altijd baldadig en uitdagend. Nu kom ik boven, gaat hij het liefst tegen me aanliggen. Als ik tegen hem praat, gaat hij in de lucht melk liggen trappen, zo lief. Hij geniet duidelijk van het feit dat hij er weer is. Maar eens zal het ‘normale’ leven weer moeten beginnen. Dat kan voor mij niet snel genoeg zijn. Had hij maar een jaar eerder gekomen, voordat ik die opleiding begon. Dat je dan elke dag thuis kunt zijn en ruim de tijd hebt. Ik weet het nu af en toe al even niet meer, hoe ik het allemaal voor elkaar moet boksen.

Aan de andere kant, ik heb voor hetere vuren gestaan, ik kan dit ook tot een goed einde brengen! Toch geeft het veel inspanning en ook door alle emoties voel ik me totaal gedraineerd of zoiets. Heel erg moe ben ik. Misschien komt dat ook wel omdat er een enorme last van je schouders is gevallen, en dat je nu pas merkt hoeveel dit van je gevergd heeft. Uiteindelijk zal het me energie moeten brengen en niet kosten. Maar ik denk dat ik pas zover kom, als de bende van 5 elkaar op zijn allerminst tolereert met alle deuren open. Dan laat ik ze ook allemaal maar in de slaapkamer, dan maar een harig bed. Kan mij het schelen!