25. jun, 2020

Re-integreren, voor kat en mens zo makkelijk nog niet...

(geschreven op zondag de 21e juni) Wat ik ook wel apart vind, is dat Sunshine vroeger een ‘hoge kat’ was. Nu heb ik hem nog nergens op zien klimmen. Ja, half op de krabpaal, maar niet in het bovenste mandje, dat juist altijd zijn plekkie was. Die krabpaal was net binnen, vlak voordat hij wegliep. Allemaal van dat soort dingen gaan door je heen. Alsof je de helft van je tijd in het heden, en de andere helft in het verleden bent. Concentratie heb ik bijna niet. Ik ging douchen zaterdag, ja wel vaker hoor maar toen gebeurde er niets bijzonders. Afijn, douchen dus, en ik pakte een schoon ponnetje mee. Toen ik uit de douche kwam, was het ponnetje weg. Tot de volgende ochtend heb ik ernaar gezocht, en toen pakte ik de was uit de machine, om in de droger te stoppen, ja hoor, zat mijn witte ponnetje gewoon bij de donkere was. Gelukkig niet grauw geworden of zo! Vandaar dat ik het niet kon vinden!

Zulke dingen gebeuren nu aan de lopende band. Ik krijg ook niets echt helemaal voor elkaar. Hoog tijd dus, dat het hier weer normaal gaat gaan. Ik ging de 2e keer Sunshine uit de slaapkamer laten, met de rest in de huiskamer. Sunshine begint een beetje los te komen. Hij probeert mijn hand te pakken, iets wat hij ook altijd deed toen hij klein was. Ik zat altijd onder de wondjes door hem. Ik ging het stukje bij zijn kattenbak vegen, ze maken er altijd zo’n rotzooitje van, al die katten! Sunshine is daarop geen uitzondering. Hij sprong zo hard boven op het bezempje van stoffer en blik op steel, dat ik me een ongeluk schrok. Maar tegelijkertijd kreeg ik er weer zo’n ontzettend warm gevoel van!

Al vanaf ik ze had, kon ik niets normaal opvegen, anders hing Sunshine wel aan de stoffer of de swiffer! Onmogelijk was dat altijd. En onvermijdelijk ook, omdat ik dat elke dag wel moest doen. Hij is dus echt totaal niks vergeten, zelfs niet zijn grote perpetuele prooi, de stoffer. Hij wil nu ook spelen blijkbaar. Natuurlijk een heel goed teken! Hij bleef maar boven, en dat heeft weinig zin, als ze aan elkaar moeten wennen. Ik heb beide documenten nog eens goed door zitten lezen. Die van Ilse Lokker, die is gediplomeerd gedragstherapeute voor katten. Ze is hier ooit geweest toen ze nog studeerde, voor Aurora, om te zien of we iets konden doen aan het mij bijten en aanvallen elke keer als ze zich fijn voelde. En ik had ook zo’n formulier van de dierenarts gekregen. Beiden kwamen redelijk goed overeen, met wat kleine variaties maar op zich, best wel standaard dingen.

Waar ik het een beetje benauwd van kreeg, was dat ik zag dat dit ‘tolerantiebeleid’ enorm kan schelen in de duur. Van enkele dagen tot enkele weken of zelfs enkele maanden. Seriously?! Nou, zit ik daar even op te wachten in die hete zomer! NOT! Zou het nou niet zo heet worden, is het niet zo erg. Ik kan proberen, de dagen de 4 in de huiskamer te laten en hem de vrije toegang op de gang en zo te geven. Maar ja, als ik moet plassen, open moet doen met hem erbij? Dat wordt dan de hele dag door stressen. Bovendien, dan zit ik steeds in de kamer en laat ik hem alleen op de gang? Wat een gedoe allemaal. Oh ik heb er voor over hoor, hou me ten goede! Als ze mij zouden vragen, ik geef je een miljoen voor Sunshine, dan kregen ze hem echt niet! Waarom maak ik me daar nu al zo druk om? Dat zal ik vertellen.

Omdat ik zondag dus weer aan het proberen was, ging ik toch maar filmen. Je weet maar nooit wat er gebeuren gaat. Op het filmpje kan je hetzelfde zien als op zaterdag, dus reuze interessant is het niet. Ik heb het toch maar geplaatst op Facebook, voor de liefhebbers zal ik maar zeggen. Sunshine lekker relaxt op de speeltjes zijn geur afzetten, en de ander 4 totaal alert en met grote ogen in de huiskamer. Al worden ze wel iets nieuwsgieriger. Sunshine is even op het toilet geweest. Hij ging direct rond de pot, deed hij altijd. En keek heel even peinzend naar het fonteintje. Ik tikte met mijn hand erop, ‘kom maar’. Maar hij dacht, bekijk jij het nog even. Gelijk heeft hij. Ik zat op het stoeltje weer en Sunshine ging naar boven. Moonlight had in elk geval wel opgesprongen tegen het raam.

Ik ook naar boven, was hij alle krabpalen die ik aan de muren heb bevestigd, omdat ze anders mijn behang er compleet afhaalden, aan het uitproberen. Even tussendoor, ze halen nog steeds het behang eraf hoor. Katten hè. Maar goed, hij had dus niet de behoefte om naar beneden te gaan. Ik heb even met hem gespeeld, met een touw met een muisje eraan. Nee, geen echte. En ik had zoiets van, nou, dan ga ik maar even in de slaapkamer zitten of zo. Soms wil hij gewoon zijn gang gaan. Uiteindelijk ging hij weer de trap af, ik hem weer achterna. En op dat moment, lag mijn gsm dus nog op het bed, achteraf denk je ooooooooh zo STOM!!! Het is niet anders…

Want opeens gaf Sunshine een flinke mauw, hij sprong op tegen het raam en zag 3 paar grote ogen naar hem terug staren. Wat had ik trouwens gedaan, ik had Sun zijn bak schoon gemaakt, en de keutels kiep ik altijd in het toilet met het blik van de stoffer en blik, zo’n lange dat ik niet hoef te bukken met dingen opvegen. Ik vind dat lekker handig, eentje heb ik boven staan en daar doe ik Sun zijn bak mee, en dat ding, kon ik zo bij de kier onder de huiskamerdeur zetten. Ze zaten het daar op te snuiven als ware het zware cocaïne verslaafden. Al zijn ze van de Tuxedo Maffia, verslaafd zijn ze alleen aan de Cosma snacks. Moonlight trok het niet meer en die zag ik even niet.

Toen hij die drie koppies had gezien, ging hij nog veel harder mauwen. Hij keek me een beetje radeloos aan. In het formulier van Ilse, had ik bepaalde signalen gelezen, maar ondanks het mauwen en die blik naar mij, zaten die er niet bij. Ik tilde hem even op. Normaal gaat hij zich dan zo afzetten, dat deed hij al als kitten en ook dat doet hij nog steeds, dat ik hem niet kan vasthouden en ik hem naar de grond terug laat springen. Nu bleef hij zomaar zitten en ik liet hem zo, vanaf de veilige plek in mijn armen, in de huiskamer kijken. Hij begon zelfs in mijn armen hard te mauwen. Tja, wat moet ik daar nou uit opmaken. Ja, oké, dat het sowieso nog te vroeg is om die deur open te doen.

Ergens in die handout staat ook, dat je de ruimtes af moet wisselen. Daar heb je dan een derde ruimte voor nodig. Dat is misschien wel te doen met 1 of 2 katten die je al hebt maar met 4? Sorry hoor, ik weet niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Dat wil zeggen, eerst Sunshine bijvoorbeeld in de kattenkamer sluiten. Dan de andere 4 naar de slaapkamer lokken. Maar dat is maar ene kamer, en Aurora en Skylar tolereren elkaar redelijk nu, maar zo dicht bij elkaar opsluiten?

Nah, ik weet niet of dat zo handig is. En ze lopen toch al op eieren. Als ik opeens nies, dan springen er minstens 2 een halve meter in de lucht. Ik bedoel maar. Daar moet ik nog even over gaan nadenken, of ik dat voor elkaar kan krijgen. Voor nu, ga ik maar even stofzuigen. Komt wel goed, duurt alleen even langer dan ik had gehoopt, met de komende hitte op het oog. We gaan het nog wel zien, wat er gaat gebeuren. Ik denk dat ik deze stap nog even een aantal keren zal moeten herhalen! Ik durf ook niet goed, misschien straks ook nog niet! Want weet je, wat als er een gevecht uitbreekt? Daar moet je met je tere velletje echt niet tussen proberen te zitten. Buiten dat, dan is het ook voorgoed verpest, om het zo maar te zeggen. Wat moet je eigenlijk doen als ze gaan vechten? Nou, wie weet krijg ik hier wat antwoorden op van die of gene? Iemand?