26. jun, 2020

Who's the boss?

Toen ik vorige zondag het voor een 2e keer wilde proberen, had ik het geluk dat ik opeens alle 4 de cits beneden in de huiskamer had. Ik greep mijn kans en deed de deur dicht. Ik keek even door het raam en mijn actie had 4 verbaasde blikken tevoorschijn getoverd. ‘Even naar Sunshine hoor’, riep ik ze toe. Ik had wat speeltjes ook bij me voor hem. Ook het laserspeeltje, dat zal hij geweldig vinden! Dat kan ik dan mooi aanzetten bijvoorbeeld, als ik weer de deur uit ga, dan kan hij even flink spelen. Want dat lijkt hij nu veel meer te willen doen ondertussen. Ja, niet gek, dat uitrusten en bijkomen kan niet altijd duren.

Blijkbaar was het zien van die drie vreemden die morgen, toch wat teveel geweest want hij lag weer achter het bed. Heel erg voorzichtig kwam hij tevoorschijn. Alsof ik ze alle 4 opeens zo bij hem in de kamer zou gooien of zo. Maar toen hij doorhad, dat dit niet zo was, kwam hij enthousiast koppies geven en me weer van die liefdevolle blikken toewerpen. Ik liet de deur wagenwijd open maar daar keek hij niet eens naar. Alsof ik hem weer dichtgedaan had, deed hij. Nou ja!

We hebben even gekroeld en gespeeld. Hij is zo lief hè, echt bizar. Ik was natuurlijk knettergek op hem toen hij wegliep, en ik wist dat hij lief was maar zo lief? Of ben ik dat vergeten? Kan ik me haast niet voorstellen! Ik vroeg of hij even naar beneden wilde. Hij lijkt me dus letterlijk te verstaan, want hij kijkt me aan en hup, gaat naar de gang. Bij de deur kijkt hij even om. Ja ja, ik ben ook 4 jaar ouder hoor! Maar hij blijft achter de krantenbak zitten, zodat hij dus niet die glazen deur kan zien. Daar heeft hij geen trek in, hoe ik ook probeer de boel te stimuleren. Ondertussen weten de andere 4 al wel wat er gaat gebeuren en dus neemt hun belangstelling toch een klein beetje af. Moonlight is echt zichtbaar in de war hoor, dat merk ik aan alles. Maar die blijft nu in zijn hangmat liggen. Zo kan hij wel de hele gang doorkijken.

Eigenlijk heeft alleen Aurora pech, want eindelijk blokkeren Rainbow of Skylar haar niet en kan ze eindelijk door de kier onder de deur komen snuffen. Ja, helaas diva, hij wil niet komen. Op een gegeven moment zeg ik; ‘ja zeg, als je daar blijft zitten, kan je net zo goed naar boven gaan.’ Alsof hij dat een goed idee vindt, gaat hij dus direct de trap weer op en als ik ook boven aankom, dan ligt hij al op het bed. Met een blik van, kom nou maar hier even kroelen, ik heb al een overdosis vreemde katten gehad vandaag. Wel 3! Wat heb jij verdorie uitgevoerd mens, dat het hele huis opeens vol zit? Had ik je daar toestemming voor gegeven?! Nou, ja, dan had je maar niet weg moeten gaan hoor. Uiteraard verzin ik dit er even bij maar het had zo kunnen gaan. Poging 2 van operatie Sunshine, was dus een sof.

Ook al komt er niks van school, het is me heel eventjes teveel allemaal, had ik toch een leuk 3 gesprek over de presentatie voor volgende week. En zo was het toch nog enigszins nuttig. Ik hoop echt, dat ik morgen wat voor school voor elkaar krijg. In elk geval staat mijn Engels nu op ‘geslaagd’ in plaats van ‘niet behaald’ dus dat ik ook weer geregeld. Dit blok loopt ook al weer bijna ten einde en ik heb nog niet echt kunnen leren ervoor. Toch wil ik ook nu een goed cijfer halen, maar of me dat gaat lukken? Er spoelt echt zoveel over me heen, dat ik er bijna in verdrink. Maar ja, dat zal ook nog wel herstellen, hoop ik toch.

Nadat ik had opgehangen, of nou ja, het gesprek had verbroken, ben ik voor de cits gaan zorgen. Ik kijk nog altijd met een zwellend hart van allerlei gevoelens naar het aantal van de bakjes. Vijf, 5! zijn het er! Zo bijzonder voelt dat. Als iemand me vroeg, de afgelopen 4 jaar, dan telde ik hem er altijd bij dus vanaf mei 2017, toen de 2 jongsten erbij kwamen, zei ik altijd;  ‘5, maar er is er eentje vermist.’ En nu kan ik dat weglaten! Zeggen dat er eentje na 4 jaar vermist te zijn, terug is gekomen, levert me net iets teveel van het goede gespreksstof op. Maar wat is het prachtig en onwennig om die 5 bakjes neer te mogen zetten. Ook een nieuwe verdeling is niet makkelijk. Maar ook dat zal nog wel komen. Oh shit! Nu moet ik ook nog weer zo’n dure timerbak kopen! Ik kan echt gewoon niet meer weg, tot ik de 5e heb. Nou ja, dat komt wel weer een keer hoor. Ik wil nu niet eens weg!

Natuurlijk ging ik gelijk een bakje eten naar Sunnyboy brengen. En mooi, ze zaten voor een keer allemaal in de huiskamer te eten, dat gebeurt ook niet altijd. Ik knalde gelijk de deur goed dicht. Dan kon ik het weer een keer proberen vandaag, met mijn globetrotter. Poging 3 van operatie Sunshine nam zijn aanvang. Hij lag heerlijk tussen de 2 kussens in, zo vangt hij precies een zacht briesje door het raam. Slimme jongen, die Sunshine! Ik film dit eventjes, maar hij blijft heerlijk liggen. Hij vindt het wel goed zo. Hij is echt veel en veel slimmer nog, dan ik me kan bedenken. Ik ben maar personeel en dat weet hij! Hij ging uiteindelijk toch wat rondlopen, maar dan wel boven, op het gangetje en in het kattenkamertje.

Hij kwam weer op bed, spelen. En weer gaat hij naar beneden, als ik hem vraag of hij daar niet even wil gaan kijken. Heel apart dit! Maar dan wordt het nog erger! Hij rent naar de deur en kijkt naar mij. Ik weet nu al, dat betekent ‘komen!’ En als goed personeel, ga je dan direct natuurlijk. Ik neem gelijk mijn gsm mee, zo erg is het nou ook weer niet met me! Al is het eigenlijk gewoon mazzel hoor. Hij loopt halverwege de trap en kijkt waar ik blijf. Ja ja, ik kohhom! Hij rent naar beneden en als hij beneden is, ben ik halverwege. Hij ziet dat en hij vliegt weer naar boven, ik ben bij het onderste bochtje, als ik zijn staart zie verdwijnen.

Ehmmm, pardon? Ik ga toch maar even terug naar boven. Ligt hij tussen de kussens weer, en zodra ik binnen kom, begint hij zich ontspannen te wassen. Hij neuriet er nog net niet bij. Met open mond kijk ik naar hem, terwijl wat er zich net afspeelde weer even voor mijn geestesoog voorbij trekt. Heb je me nou gewoon gelokt zo en me laten zien, dat ik gewoon maar weer naar beneden moet?! Seriously?! Als het me begint te dagen, dat het toch echt zo ging, kom ik bijna niet meer bij van het lachen! Het moet niet gekker worden met die zonnemans! Het duurt even, voor ik ben bijgekomen van het lachen . Terwijl ik hem aai en zeg, dat ik straks weer even kom met de Cosma snackies, ga ik dus maar. I am dismissed. Ik ken mijn plaats wel. Als ik de deur sluit hoor ik hem bijna zuchten. Zo, rust.

De cits snappen er niks van. Elke keer als de deur dicht ging, zagen of roken ze minstens de andere kat, waarvan 75% van het cluster van 4, vind ik een leuk woord cluster, hem nog niet kent. Nu moeten ze voor een beetje luchtje, naar de trap of naar boven. Want op de gang pakt hij wel even alle krabpalen. Hij vindt die prettig krabbelen of zo? Ik grinnik nog steeds, als ik er even aan denk, hoe ik echt als personeel behandeld ben, en hoe slim hij wel niet is. En, net als vroeger, best wel hilarisch! Heerlijk!