29. jun, 2020

Over koningen, helden, diva's en angsthazen...

Omdat het zo heet gaat worden, komende 25e en 26e juni, en ik op stage ben dan, hou ik het zo, dat de 4 in de huiskamer inclusief balkon zitten. En ik hoop dat ik Sunshine dan de rest kan geven. Want meneertje heeft een eigen wil, waar je U tegen zegt! Dat wist ik uiteraard al, anders had hij nooit weggekomen! Dat eigenwijze en die sterke wil, zijn volgens mij de 2 dingen die hem behoed hebben voor veel dingen. En zijn enorme intelligentie. Hij bepaalt hoe de re-integratie gaat en heeft daarbij totaal maling aan hoe dat voor mij uitkomt. Hoe ik het ook draai, als hij een deur in of uit wil, als ik dat niet wil, dan wint hij. Ik schrijf dit de 24e juni, dus bijna een week geleden. De hemel alleen weet waar we nu zitten.

Vanmorgen kwam hij al gelijk mee naar beneden. Ik wilde hem op de gang houden op dat moment, dat lukte zowaar. Even de cits rustig laten eten, is geen overbodige luxe volgens mij. Dan zien we daarna wel even hoe of wat. Skylar is al als de dood, even ontbijten zonder bang te zijn, moet kunnen. Maar daar had hij maling aan want toen ik met zijn bakje eten de gang op kwam, glipte hij naar binnen. Verdorie! Toen dacht ik, ja dag, ik mag dan wel personeel zijn maar op sommige punten moet ik ingrijpen. Ik pakte hem op en met bakje en al heb ik hem even op de gang gezet. Zo, even rust hoor. Ik ben verdorie bek af!

Ik heb een grote plastic bak met water in de badkamer gezet. Plek zat nu ik hier in de huiskamer met 3 kattenbakken zit. Hopelijk gaat dit niet al te lang duren, want ik heb binnenkort examen. Ik heb nog nooit zo hard uitgezien naar de 20e juli, dan ben ik even 3 weken thuis en niet om me suf te leren maar gewoon om uit te rusten. Oh wat een grandioze rust zal ik nemen! Dat wil je niet weten! Nog even doorbijten, dat kan ik wel, dat ben ik wel gewend. Met die gebroken nachten om mijn aandacht ook tijdens het slapen te verdelen, zowel Sunshine als Aurora slapen in mijn armen, ben ik ook nog eens doodop! Maar, dat hebben we er wel voor over. Of, tenminste, ik wel.

Moontje was tot gisteren een beetje depressief, maar gooide er later een haarbal uit. Daar heeft hij ook altijd bizar last van. Het was maar een kleintje omdat ik hem altijd borstel als hij naast me ligt, denk ik toch. Toch bleef hij wat timide. Tot daarnet eigenlijk, toen zag ik de ouwe Moontje weer. Ze liggen nu natuurlijk ook alle 4 beneden en dat zijn ze niet gewend. Niet alleen Sunshine zijn leven staat op zijn kop, wéér. Ook voor mijn 4 anderen schatjes is het even behelpen en aanpassen. En dan zal ik nog maar zwijgen over mezelf. Ook met school en zo. Ik heb veel aan mijn klasgenootje José, die sleept me er wel doorheen. Anders had ik het niet geweten hoor! Dat scheelt gelukkig.

Toen ik mijn haar ging doen, kwam Sunshine kijken en hij ging zitten mauwen bij de huiskamerdeur. Ja joh, even wachten want ik laat je niet in je uppie zonder toezicht tussen de 3 van de Tuxedo Maffia en hun dame. Je weet nooit wat ik kan voorkomen als ik er wel bij ben. Even later liet ik hem toch maar binnen. Moonlight en Aurora vlogen de gang op, de held en zijn diva... Skylar ligt op zijn zelf verkozen verbanningsplek op het balkon. Dat kan nu ook, want het is zalig weer. En het zal nog warmer worden ook, dus hij weet zijn momenten wel te kiezen. Ik denk dat hij vast wel binnen zou komen, als het gevroren zou hebben. Al is hij wel oprecht angstig. Ook niet gek, hij heeft samen met Rainbow, nog nooit echt iets meegemaakt. Hij was de heer en meester over alles en iedereen. Hij is de grootste en de sterkste en kon daarom alles maken, pikken en de baas spelen. En nu is er opeens een echte dreiging zijn koninkrijk binnen komen wandelen. Hij is onder zijn troon gekropen van ellende en hij wil er niet meer onderuit. Een soort struisvogelpolitiek die ik in mijn familie gewend ben maar waar ik een hekel aan heb. Kom er nou voor uit, accepteer de dingen zo ze zijn en doe je ogen niet dicht. Maar ja, hij mag dat, hij is maar een kat.

Sunshine liep door de keuken, Skylar had heb gezien. Hij bleef als een sfinx liggen, alleen zijn ogen bewogen om die indringer in de gaten te houden. Sun stapte nog even het balkon op, sprong op de stoelen ook nog. Skylar bleef liggen, blies niet zoals gisteren maar enorm op zijn hoede was hij wel! Ik vond het een enorme vooruitgang eigenlijk, in verhouding met hoe hij gisteren deed. We zijn er nog lang niet, dat ze heerlijk met zijn allen om me heen gedrapeerd liggen maar elk stapje vooruit, zien we als winst. Ik spreek maar in meervoud en doe net alsof zij dat ook willen. En dat is ook zo, alleen nu nog niet. Wat niet is kan altijd komen, zijn thuiskomen alleen al bevestigt dat!

Er zit ook een ekster die het leuk vindt om de cits te plagen. Het hele balkon is natuurlijk afgesloten, en dat weet dat slimme beestje dus die voelt zich behoorlijk veilig. Daar zit wat in natuurlijk. Alsof mijn cits het al niet zwaar genoeg hebben. Nu begrijp ik waarom ze elke keer zo raar doen! Het is gewoon een kleine zwart witte pestkop, over koekje van eigen deeg gesproken! Vandaag, voor mij de 24e dus kan je nagaan hoever ik al voor loop met schrijven, is hij hier een week en wat een week was dit zeg. Ik loop bijna op mijn tandvlees maar ik ben nog steeds dolgelukkig. Mijn hart maakt nog steeds een ongelovig sprongetje als ik hem zie. Zeker omdat hij alles nog lijkt te weten! Hij geeft zelf ook aan wat hij wil en hoe. Als een van de cits lelijk doet, vraagt hij om bijval. Ik had hem alleen niet op moeten pakken, vorige keer, toen het bijna een confrontatie werd met Aurora. Als de anderen om hem heen lopen, is hij zo op zijn hoede, dat hij ook tegen mij lelijk doet. Ik begrijp dat wel hoor.

Trouwens, ze zijn zelf ook zo. Rainbow is een held en komt hem af en toe van dichtbij bekijken en dan blaast hij heel lelijk. Ik moet er bijna om glimlachen! Alleen toen liep Moonlight toevallig ook langs en die kreeg datzelfde geblaas voor zijn kiezen. Dus ik begrijp heel goed hoe het werkt. Want wat later boven, doet hij weer even lief tegen me. Ik moet hem dan ook laten gaan maar ja, ik wil ze niet aan het vechten hebben natuurlijk, dan is het eind zoek. Skylar zijn wereld is ingestort en al vind ik het echt wel een beetje zielig, het is wel goed voor hem. Het is denk ik, precies wat hij nodig heeft om zijn opgeblazen ego wat te laten ontluchten.

Zowel Skylar als Rainbow zijn bizar verwend, gevonden met 1 dag oud en nooit ergens bang van hoeven te zijn. Dat is ook waarom Skylar zich gedroeg als de koning van zijn wereld. En nu is er opeens iets dat hem angst aanjaagt. Dat kent hij niet en dat maakt hem net dat tikje nederiger, dat hij nodig had. Toen al zijn haren omhoog gingen staan, was hij wel van indrukwekkende proporties hoor, maar dat gaan we hem niet zeggen. Ik moet nog even deze 2 dagen van stage doorkomen en dan zaterdag even alles goed schoonmaken overal, luchtjes neutraal zeg maar. En dan, dan zet ik gewoon alles open en laat ik het open. Het zal zichzelf wel gaan wijzen.

Sunshine heeft ook in de gaten, dat hij bij confrontaties beter even naar boven kan gaan. Als ze hem dan met rust laten, dan kan ik het gewoon zo laten. Eindelijk, het is bijna 18 uur, etenstijd, is Skylar van het balkon af gekomen. Waar honger, of trek, al niet goed voor is. Ik wil Sunshine eigenlijk voor de komende 2 dagen liever niet in de huiskamer zien, en hun niet op de gang. Het is zo stresserend om ze dan weer allemaal te krijgen waar ik ze hebben wil. Of dat gaat lukken, ik weet het niet. Maar zaterdag ga ik alles omdraaien, als alles zo blijft als nu. Als het dan ook een klein beetje minder heet mag zijn, dan ben ik al blij toe! Dus dat wordt spannend! We gaan het wel zien! Ik kan dan wel denken dat ik de boel in handen heb, maar Sunshine is degene die de operatie leidt. Daar ben ik dan ook wel goed getraind kattenpersoneel voor.