30. jun, 2020

Boze katten, waterkatten, terugkerende katten...

De donderdag de 25e  was het wel heel erg rustig op de apotheek. Omdat ik zo vreselijk moe was en bezorgd was hoe het thuis eraan toe zou gaan, al zat er een deur tussen, mocht ik ook nu eerder naar huis. Bovendien was Sunshine boos op mij, en ik zat daar ook mee. Ook had ik direct toen ik thuis was de apotheker geappt, om te vragen of ik vandaag, vrijdag dus, thuis mocht blijven ook. Om dezelfde redenen, en bovendien stonden we met 1 man meer dan normaal, en daar kan ik dan slecht tegen, als ik op mijn ‘werk’ niets te doen heb en thuis alles. Maar gelukkig vond ze het goed en het is nu nog geen zeven uur in de ochtend. De temperatuur is op dit moment heerlijk, alsof je in een precies goed bad zit. Nou ja, ik hou niet eens van in bad gaan. Ik ben een douche mens, kort maar krachtig en klaar.

Toen ik gisteren naar stage moest, liep ik al op eieren. Want ik had te weinig tijd om ze bij elkaar te laten. Maar daar was Mr. Sunshine het niet mee eens. Ik had weer, zoals elke nacht vanaf hij er is, vanaf 4 uur bij hem geslapen en ik had het zo gedaan, dat ik eerst met van alles bezig kon zijn buiten de huiskamer, daarna glipte ik snel de huiskamer in, ging daar aan de slag, ik ging eten maken voor de cits ook. Natuurlijk ging ik Sunshine zijn portie brengen. Nog net niet op zo’n schaal met een witte doek over mijn arm. Snel weer naar beneden en dan daar verder doen wat ik moet doen.

Toen het tijd was om weg te gaan, lag Mr. Sunshine languit gedrapeerd vlak voor de huiskamerdeur. Daar was ik al bang voor. Want sinds hij er weer is, gebeurt er weer van alles wat ik niet meer gewend was. Hij heeft overal maling aan, net als vroeger. Er heeft alweer een plant van mijn vensterbank gelegen, natuurlijk. Die staan nu even gezamenlijk op de gasplaat, want als er vliegen zitten, dan speelt Sunshine, trouw aan hoe hij 4 jaar geleden was, voor acrobaat en hij vangt ze allemaal. Hij springt echt overal op, of dat nou wel of niet kan, want als dat niet kan, dan stort alles gewoon in en ja, dan springt hij weg en kan ik ruimen. Diep zucht. Oh ja, mijn rampenfondsje noemde ik hem altijd. Ik was dat niet vergeten, alleen was het een beetje naar de achtergrond gezakt.

Hij wordt baldadig ook. Staat met 2 poten boven op mijn vloer zijn waterbak leeg te scheppen en dan kijkt hij me recht aan ook. Hij deed woensdag weer als vanouds gek, hard rond rennen en rare sprongen maken. Kattenpersoneel herkent dat wel als het ‘gekkenuurtje’ dat alle katten lijken te hebben. Ik zie zo weer dat baldadige snoetje van toen. Hij is er weer hoor. Nu nog de rest laten wennen en dat lijkt me zo makkelijk nog niet. Bovendien word ik er totaal gek van en ben ik bek en bek af, door al het gedoe. Alsof ik het niet al druk genoeg had, is er nu een soort van dubbele lading bij gekomen. Alleen moet het gewoon maar. Als ik mocht kiezen tussen dit of geen Sunshine dan lijkt me dat een duidelijk antwoord opleveren. Ik kies ten alle tijden voor Sunshine natuurlijk. Toch, makkelijk is anders., maar ja, that’s my life.

Hij is ook helemaal wild van de speelgoedbak die er staat. Meestal als ik ga stofzuigen, dan gooi ik alles wat ze eruit hebben gehaald daar weer in. En voor Sun is het Walhalla! Hij stort zich er elke keer op, als hij beneden is. En omdat ik het zo beu ben, en omdat we met een bijna hittegolf zitten, heb ik besloten dat ik de deuren gewoon open zet. Overal, van boven tot beneden. Ik geef ze allemaal volledige toegang en dan zoeken ze het maar uit. Want op die manier naar buiten moeten gaan, is geen doen. Hij wilde dus naar binnen springen en ik schrok me wild want dan zou ik nooit op tijd komen. Dus ik schreeuwde heel hard NEE!!! Terwijl ik hem met de grote tas, die ik altijd meeneem, net kon tegenhouden. Toen hij alsnog wilde springen, gilde ik het heel hard en dat deed het hem.

Hij vloog weg, de kledingkamer in! Hup via het raamkozijn en mijn kledingrek, vloog hij zo die plastic kledingdozen op. Daar kom ik zonder ladder niet bij. Ik voelde me natuurlijk heel rot, dat ik zo moest gillen maar ik wist niet wat anders te doen. Ik riep hem en zei sorry, maar hij draaide zijn koppie weg. En oh ja, hij heeft nogal een erg expressief gezicht en ik zag verdriet en boosheid elkaar afwisselen. Nu voel ik me al helemaal schuldig maar ik kon echt niet anders. Ik moet zorgen dat ik straks die 5 monden kan blijven voeden en daar moet ik wat voor over hebben. Het is zoals het is, en hij wilde, zoals altijd, het onmogelijke. En zo ging ik naar stage en gelukkig mocht ik eerder weg.

Hij lag nog op exact dezelfde plek. Nee, zou hij echt al die tijd daar zijn blijven liggen? Ik loop naar boven en zie daar dat hij iets gesloopt heeft, wat er die ochtend nog niet lag. Mooi, hij neemt de boel dus in de maling. Ook dat ben ik gewend van hem, alleen al 4 jaar niet meer. Het is weer even wennen allemaal. Mijn hart gaat ook uit naar de andere vier. Skylar die nu al twee dagen op het balkon ligt. Rainbow die met grote ogen door het huis sluipt en hoofdzakelijk in de woonkamer blijft als alles open staat. Aurora is Aurora, die heeft ook het straatleven gekend en zij wisselt angst af met misplaatste bravoure. Moonlight is in de war maar ook wel dominant. Ik kan me alleen niet voorstellen, dat die diepe liefde die de 2 broers voor elkaar hadden, verloren is gegaan. Het lijkt er alleen wel op.

Uiteindelijk liet Sunshine zich van zijn hoge plek af lokken door ‘stokkie?’ te roepen. Dat lust meneer wel. En toen nam ik het besluit om vanaf vandaag alles maar open te laten. Ze zullen ermee moeten leren leven en als het maar alleen ‘tolereren’ is, ben ik al blij. Ik ga hier echt geen weken mee door kunnen gaan. En dit ging op zich best goed. Alleen is hij niet gewend aan hoe het hier toegaat en toen het ‘snoepietijd’ was, kreeg hij zo een flinke confrontatie met Aurora. Skylar zat met grote ogen op het balkon. Ik kon zijn strijd zien op zijn lieve koppie. Hij wilde zijn snoepmomentje natuurlijk maar durfde niet naar binnen! Uiteindelijk sloop hij tot de overgang van keuken naar huiskamer.

Rainbow stond, compleet met dikke staart en totaal rechtopstaande haren overal, op de bank zijn snoepies te eten. Moonlight kwam niet en ik gaf Aurora haar handje vol op de vloer naast me, zoals altijd. Ja, en dat rook Sunshine en door hem is ooit die dure snoepie gekte begonnen. Die vloog dus op de snoepjes af, die ik haar had gegeven en dat werd gillen. Ik kon erger voorkomen door hem zijn eigen handjevol te geven op de vloer. Hij is gelukkig niet zo’n gulzigaard als Rainbow. Zo’n handje vol is voor hem genoeg. Geef ik hem meer, heb ik van de week al gemerkt, dan laat hij dat gewoon liggen.

Terwijl ze nu allemaal, behalve Moonlight en Skylar, aan de snoep zaten, ging ik die arme Skylar zijn bakje vol brengen. Hij keek me dankbaar aan en ik suste hem een beetje. Ik vroeg of Moonlight, die er ook ondertussen bij was gekomen, dan maar een stokkie moest en dat leek hij wel te willen. Moonlight en Sunshine deden dat ooit samen altijd, dan kregen ze een stokkie dat ik door het huis gooide en zij gingen vangen. Moonlight is dat al die jaren blijven doen, en Sunshine weet het zelfs ook nog. Toen ik Moonlight zijn stokkie gooide, werd die dan ook gepakt door Sunshine, die blijkbaar zijn snoep al op had. Zucht. Nog maar een stokje de lucht door dan.

Erna kwam het nog tot 2 net zulke confrontaties met Aurora. Zij ging dus pontificaal in de deuropening liggen. Wetend dat hij er dan niet door kan. Trutje is het toch. Dus toen hij er toch gewoon uit wilde, ging zij al gillen voor er ook maar iets gebeurde. Daar heeft ze een houtje van, blijkbaar een soort verdedigingsmechanisme. Er hangt daarna een soort spanning en zo zijn we de nacht in gegaan. En dat was later te merken ook. Een grote aanvaring tussen Sunshine en Moonlight. Echt schreeuwen was het en ik gilde ook en gelukkig vlogen ze uit elkaar op de trap. De rest vertel ik morgen wel weer.