2. jul, 2020

Al sal reg kom... Altijd!

Het ging in de vroege ochtend nog zo goed, vorige vrijdag, na de nachtelijke confrontatie. Maar dat duurde niet lang. Alhoewel hij eerst zich even uit heeft geleefde. Man, wat is hij gek op die box met speelgoed. Hij is er bijna niet weg te slaan, of hij gaat naar de 2 laatste speeltjes, waar Skylar ook zo gek op is. Hij heeft lopen voetballen met tennisballen die erin zaten. Hij heeft volgens mij elk kattengras kussentje gehad en elk speeltje gegooid. Hij heeft mij gestalkt toen ik aan het vegen was. Ik durf nog even niet te stofzuigen, al is dat erg nodig. Maar normaal vluchten ze naar balkon of boven en ik weet niet wat hij dan doet. En door het stofzuigen hoor ik dan niks. Dus tja, dan maar even met de nep swiffer, die net zo goed swiffert als de echte. Hele kuddes haar heb ik van de vloer gehaald. Zaterdag de boel goed doen, als het geen 30 graden meer is en het lekker regent of zo.

Hij werd met een mengeling van verbazing en bewondering bekeken door Rainbow, toen hij zo bezig was. Die kan er nog wel wat van leren, hoe je moet spelen. Helaas komt Skylar niet uit zijn verkozen isolement. Die ligt alleen maar van binnen te jammeren over dat die vreemdeling met zijn speeltjes speelt. Hij kan het niet aan om het te zien, denk ik dan maar. Sunshine is altijd al enorm actief geweest. Hij nam Moonlight dan ook altijd op sleeptouw en niet andersom. Dus als hij het initiatief niet nam, dan gebeurde er niks. Dat viel ook wel weg in het begin toen hij weg ging. Toen is Moonlight obsessief geworden met die hengels. Dit is eraf gegaan toen de twee jongsten heel fel mee gingen spelen. Toen ging voor Moonlight de lol er snel af.

Later vond hij een nieuwe obsessie, die hij nog steeds heeft. Borstelen. Als ik dit woord uitspreek, dan vliegt hij naar de tafel en haalt zelf zijn borstel van het plankje. Die mag ik dan pakken en hem mee borstelen. Zeg ik het woord niet, dan doet hij het zelf toch wel. Maar dan alleen wanneer hij er opeens aan denkt. Meestal zodra ik op de bank ga zitten, zo van, “oh ja, zitten? Dan borstelen!” Wat ik dan ook braaf doe natuurlijk. Heel langzaam, ging hier het spelen eraf. Voor Skylar erg lastig, want die zit juist vol energie en wil graag spelen. En normaal deed ik dat ook veel met ze, alleen nu heb ik gigantisch tijdgebrek. Best zielig eigenlijk en zou ik tijd moeten maken. Maar ik ben ook maar mens hoor.

Als ik kijk naar hoe ze spelen, zouden Sunshine en Skylar de beste maatjes horen te zijn. Die zouden zich gigantisch met elkaar kunnen amuseren en volop kunnen spelen samen. Wat niet is, kan nog komen, denk ik dan maar. Aurora is best een beetje nasty lady. Ze gaat precies in de weg liggen waar ze weet dat hij er toch langs zal moeten een keer. Zo is ze wel. Ze naait de boel wel meer op, iets wat ik niet zo leuk vind maar ja, zo is ze nou eenmaal. En ik hou toch wel van haar, het is een aparte maar ik ben gek op haar. Ik ben er een paar keer heen gelopen en dat weet ze donders goed, dat ik haar door heb en staat ze op en gaat ergens anders heen. Ik kan toch echt niet de hele dag politieagentje spelen, daarom kwam er toch even een confrontatie. Rot meid is het toch.

Omdat ik er iets van zei en haar van die plek wilde hebben, ze deed even arrogant ook tegen mij, deed ik mijn voet richting haar kont. Nooit om haar te schoppen hoor, niet eens om aan te raken, gewoon om op te laten schuiven. Zo doe ik dat ook als ik er langs moet bijvoorbeeld. Maar ze schrokken er allebei van en vlogen elk met een bloedgang een kant op. Hij naar boven en zij de kamer in. Ik heb echt mazzel dat ik zo’n sterk hart heb hoor! Het zat regelmatig tussen mijn oren toen hij nog thuis woonde en nu hij weer thuis is, is dat ook weer zo. Ik ga hem even troosten, dan mauwt hij heel boos tegen mij, even zijn ei kwijt, zo lijkt het toch. Eenmaal beneden mopper ik tegen haar.

Het is gewoon echt zo, hij doet ze niks. Hij valt niet aan, hij zoekt het niet op. Buiten die ene keer tegen Moonlight dan, maar die liep denk ik té dichtbij langs. Verder zie ik hem praktisch zichzelf een soort van opzij zetten. Hij houdt zich gewoon gedeisd. Alsof hij weet hoe hij het moet doen om hier straks ook totaal op zijn gemak te kunnen zijn. Trouwens, iets wat Aurora nou ook niet echt heeft, die altijd wordt gepest door Skylar. Ja, ander verhaal. Hij wil gewoon rondlopen waar hij wil en spelen met wat hij wil.

Lekker eten volop aanwezig en op gepaste tijden opgediend. Wat wil hij nog meer, buiten zich veilig voelen en lol maken. Alleen de rest vindt het maar niets en laten hem dat merken. En dat is jammer, want zouden ze dat niet doen, zouden ze hem gewoon zijn gang laten gaan, zonder gek te doen of uit angst te chargeren, dan is er echt geen vuiltje aan de lucht. Helaas heeft hij dat wel door, maar zij nog even niet. Ook hier, wat niet is, zal nog komen. Al sal reg kom, met ’n bietjie geduld, Zuid Afrikaans klinkt zo lekker.

Hij brengt wel erg veel leven in de tent, en dat zijn de luiaards hier niet gewend. Het is echt jammer dat Skylar zo bang is, want dit zou de tijd van zijn leven kunnen worden. Eindelijk een kat die aan hem gewaagd is! Hopelijk komt dit er ooit nog van, zonder dat ze dan met zijn tweetjes mijn huis afbreken! Ik moet gewoon echt een huisje met een tuin! Klaar! Iets anders zit er niet op voor de cits. En dan met genoeg geld over om die tuin totaal katveilig te maken, twee kanten op. Ze kunnen er niet in, en ze kunnen er niet uit. Maar wel met genoeg ruimte om te doen en laten wat ze leuk vinden. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is.

Maar eerst graag de vrede hier, de kilo’s er bij mij af, ook iets waar ik nu aan werk. Dan diploma en baan en dan verhuizen naar mijn droomhuisje. Dat gaat gebeuren en dat gaat zo worden als ik het in mijn hoofd heb en waarschijnlijk zal het nog mooier zijn dan ik me nu kan voorstellen. Als je me niet gelooft, dan moet je er maar eens over nadenken, dat ik al die jaren heb lopen roepen dat ik WIST dat Sunshine weer thuis zou komen. Ik heb er bewijzen genoeg van, op de site. Bij elk nieuw jaar dat verscheen, vroeg ik me af, zal dit het jaar zijn dat hij weer terug komt? Daar ben ik altijd in blijven geloven, en je ziet het, dat werpt toch echt zijn vruchten af.

Zo geloof ik ook, of eigenlijk is het net als met de leer van de Meesters, die in de boeken staat van Jozef Rulof, ik geloof niet, ik WEET. Ik weet dat het zo zal gaan. Ik wil altijd alles direct, zoals dat ze het allemaal met elkaar kunnen vinden en ben dan teleurgesteld als dat niet zo is. En dan ga ik me direct weer zorgen maken. Wordt Sunshine zo niet dood ongelukkig, of de anderen? Doe ik die nu niet tekort? En opeens dacht ik gisteren, weet je wat, ze doen het er maar mee. Het leven is nou eenmaal zo. Het zijn niet de trauma’s in je leven, en ik heb er al zo ontelbaar veel gehad, maar het is wel hoe je ermee omgaat dat laat zien wie en wat je bent. Het is hoe je verder gaat, juist ondanks die trauma’s.

Want als je er goed over nadenkt, als je instort, als het niet meer gaat, als je stuk gaat, dan is dat de weg naar verandering. Zonder het stuk gaan, zonder het instorten, zou alles bij hetzelfde blijven. Misschien wel lekker rustig en veilig maar je leert er zo weinig van. Je hebt de drama’s en de trauma’s nodig. En als je doorbijt en er doorheen komt, dan zie je pas wat een zegening ze eigenlijk zijn! En als ik dan naar mijn eigen leven kijk, dan kan ik oprecht zeggen; ‘hemeltjelief, wat ben ik een ontzettend gezegend mens en wat heb ik bewezen dat ik sta voor wat ik denk en wat ik voel en dat ik altijd en overal weer uit kom. Want ik, ik ben een vechter en een overlever, ik kom er wel! Altijd!’ Nu die cits nog…