4. jul, 2020

Praat jezelf altijd omhoog, nooit omlaag...

Na het debacle van die eerste nacht met alles open, deed ik het de nacht erna toch maar weer even anders. Hij was, waarschijnlijk door de hitte, al de hele dag aan het slapen boven. Heel af en toe beneden, alleen voor het eten eventjes. Zo grappig is het, dat hij dat precies nog zo doet als vroeger. Tegen het kastje aanspringen en ik wist weer gelijk, goed het bakje vasthouden, hij springt het zo uit je handen. En het was maar goed dat ik dat nog herinnerde, anders had de smurrie van nat kattenvoer door de keuken gelegen.  

Toen ik die avond de slaap voelde opkomen, keek ik even om me heen. Oké, Sunshine was net naar boven gegaan en de andere 4 lagen hier. Of tenminste, Skylar ligt zo vaak als mogelijk op het balkon. Hij is niet meer zo totaal in paniek meer, als hij Sunshine ziet, maar hij is wel bang nog. En hij is daardoor behoorlijk zacht tegen de rest. Dat is een gunstige ontwikkeling, maar dat hele dagen buiten liggen, blijf ik toch stiekem een beetje zielig vinden. Omdat de omstandigheden gunstig waren, nam ik opeens een besluit. Ik pakte telefoon en cola, en deed de deur achter me dicht. Ik ging naar boven.

Toen ik omkeek, zag ik ze allemaal, behalve Skylar, raar kijken. Ze zijn zo gefixeerd op de toestand in het huis, dat ze niet eens in de gaten hadden, dat het aan het onweren was. Iets waar ze normaal allemaal voor wegkruipen. Heel grappig eigenlijk. Het is maar net wat zwaarder weegt blijkbaar. Boven was het heel erg warm. Ik was de ramen in het begin van het onweer al allemaal wat dichter gaan doen. Sunshine vindt het heerlijk als we samen op bed liggen. Hij doet dan zowat pogingen om in me te kruipen. Draaien en tegen me aan, ondertussen moet ik goed het plaid ertussen houden, want hij trapt zich rot! Het doet iets met hem, compleet met een kwijlesikkie.

Wat later ging hij heerlijk slapen naast me, met een diepe zucht. Ja, ik heb wel alles open gezet, maar misschien moet ik toch steeds even tijd voor hem maken boven. Alleen samen met hem, even us-time of zo. Dat verdient hij ook wel. Die vier jaar halen we niet in, maar hij mag wel wat extra aandacht. Jammer dat je dat de anderen niet kunt uitleggen. Ik heb heerlijk geslapen, tot het tegen half 5 opeens keihard ging regenen en er spetters tussen het kiertje van het raam doorkwamen. Ja, daar word je wel wakker van. En toen dacht ik, oké, dan nu ook naar beneden. Het is licht, geen gesluip meer stiekem zodat ik niks zie.

En ik liet gelijk de deur weer open. Hij kwam er trouwens al aangevlogen, zo van, je laat mij daar niet opgesloten zitten hoor! Hij is wel wat onrustig, loopt wat te mauwen soms. Ik weet natuurlijk absoluut niet, wat zijn leven hiervoor was. Hij is op straat opgepakt. Zijn vacht was ruw en vies en met van die plekjes, als op zijn poot. Al was die wel heel erg groot. Ondertussen glanst hij weer en is zacht. Dat ging wel heel erg snel. Dat heeft toen bij Aurora ongeveer een half jaar geduurd. Maar, dat is ook weer zo, zij heeft een dubbele vacht. Helaas. Dat kan ook schelen. Moonlight en Sunshine zijn half Bengaal, en hebben een enkele vacht, zonder ondervacht. Dat is wel zo prettig want dat scheelt een berg haar.

Hoe zou hij zijn dagen hebben doorgebracht? Ik ken mijn verdriet, ik ken Moonlight zijn verdriet, maar wat heeft Sunshine eigenlijk gevoeld en ervaren? Zeker die eerste tijd moet hij doodbang zijn geweest! Heeft hij ons al die jaren gemist? Het lijkt er wel op want hij heeft alles maar dan ook alles onthouden. Hij laat me zo continu zien hoeveel hij van me houdt, dat kan dus alleen maar zo zijn, als hij alles levend heeft gehouden in zijn kattenkoppie. Als hij er steeds en met grote regelmaat aan terug heeft gedacht. Net als Moonlight en ik eigenlijk. Ik zou er wat voor over hebben om dat te mogen weten. Helaas, dat zal voor nu niet gaan.

Ik weet niet of hij al die vier jaar op straat heeft doorgebracht. Hij zag er daarvoor wel heel erg goed uit. Dat zei de dierenarts ook al. Maar hij zag er ook niet uit als een kat die een thuis heeft. Dus misschien heb ik nooit meer iets van hem vernomen, omdat hij door iemand in huis was gehaald en is hij daar ook ontsnapt en zo thuisgekomen. Ik ben die onbekende dame best dankbaar en zou haar best graag willen bedanken. Dat komt ooit wel goed. Zij heeft er goed aan gedaan om te bellen en ze op te laten halen. Ja, hij was zeker weten van iemand! Toch hoop ik niet, dat er iemand door zo’n verdriet gaat als ik. Maar dat hij al een tijdje op straat liep, vond ik toch wel duidelijk te zien.

Dan moest hij toch wel zorgen dat hij te eten had. Bedelen bij oude dametjes zal niet altijd het gewenste effect hebben gehad. Hij is gek op eten, dat was hij al als kleine kitten. Toen terroriseerde hij me gewoon, als ik met het eten bezig was. Gillen! Ik heb er nog filmpjes van, die staan op de site geloof ik. Hilarisch zijn die, net als de foto die ik ervan heb. En opeens valt die zorg nu weg, maar zo lekker veilig en verzorgd zijn, dat is in verhouding natuurlijk best wel saai. ‘Maar ja joh’, zeg ik dan zo tegen hem, jij wordt er ook niet jonger op al gedraag je je nog als een kitten. Wat als je straks kwaaltjes en zo krijgt, dat je niet meer zelf je eten kan vangen? Dan zit je hier toch beter!’

Hij ligt me dan aan te kijken of hij me woordelijk verstaat en dan mauwt hij even. Het is me alleen niet duidelijk of hij het met me eens is. Al gaat het ondertussen hier in huis wel ietsje beter. De te snijden spanning is weg. Ik voel dat altijd behoorlijk goed, en zij zullen dat ook zo ervaren. Aurora blijft het steeds opzoeken en gaat dan gillen als hij alleen maar op 2 meter langs loopt. Ze gaat heel sneaky op plekken liggen, waar hij wel langs moet. Zo lijkt ze het uit te dagen, dat heb ik wel vaker van haar gezien hoor. Ik sta dan op een schuif haar opzij, dan gaat ze meestal een beetje beledigd weg. Rainbow sist niet meer gelijk, als hij hem ziet en Moonlight lijkt er ook een soort van vrede mee te hebben ondertussen.

Hij zoekt hem niet op en hij valt hem niet aan. Zo van, hij doet maar. Van degene waar ik de meeste ellende van had verwacht, Skylar, vind ik het nu juist zielig dat hij zo bang is, dat hij zijn ruimte ervoor op heeft gegeven. Nu, ik schrijf dit exact een week geleden, is het best fris maar hij ligt op balkon. Ik ben hem net gaan aaien, en hij voelt koud aan. Maar naar binnen wil hij niet. Ik moet niet zo aanstellen, hij heeft een dikke bontjas en zal de koelte na de afgelopen dagen waarschijnlijk net zo waarderen als ik. Al zal hij ooit toch de ruimtes hier in huis met Sunshine moeten delen. Dat kán gewoon niet anders.

Door het wegvallen van die spanning, maar het nog geen vriendjes hebben gemaakt, denk ik dat Sunshine zoiets heeft van, ‘is dit alles?’ En als hij een heel spannend leven had hiervoor, wat ik jammer genoeg niet kan weten, dan kan ik me daar iets bij voorstellen. Skylar en Rainbow weten niet beter, die zijn in mijn leven gekomen, toen ik zelf heel ziek aan het worden was. Dus die hebben een gezapig leven geaccepteerd als vliegt Skylar daardoor wel eens uit de bocht. Die heeft ook meer nodig, en juist dat kan hij straks vinden bij Sunshine, als hij die angst los kan laten tenminste. Die angst die hem in een paar dagen tijd stukken zachter en vriendelijker heeft gemaakt.

Ik heb Sun om geduld gevraagd, straks hebben we een huis met een tuin, of een huis met een groot balkon. Dat gaat dan ‘catproof’ gemaakt worden, tuin of balkon, Sunshine proof is waarschijnlijk beter, en dan kunnen ze los. Hopelijk gaat het zo gebeuren, de tijd zal het leren. Ik had het al gezegd, eerst moeten ze hem tolereren, ik heb het gevoel dat we die fase bijna bereikt hebben. Daarna komt het accepteren. Het waarderen zal wat langer gaan duren maar ik heb er alle vertrouwen in, dat ook dit zal gaan komen. Want echt, het is een geweldige kat! Dat zeg ik echt niet omdat ik bevooroordeeld ben, het is echt zo. En daar komen de anderen ook nog wel achter!