5. jul, 2020

Ook globetrotters komen eens thuis, zo kansen zullen keren...

In een artikel van catster.com, die krijg ik altijd via de mail, ging het, toeval bestaat niet, over het introduceren van een nieuwe kat. Zo werkt dat altijd bij mij, ik krijg wat ik nodig heb. Ik had natuurlijk al de handouts van de dierenarts en Ilse, de kattengedragstherapeute, maar alle extra informatie is welkom. Hier stond weer iets in, wat ik eigenlijk ook wilde weten. Namelijk, wat kan je verwachten eigenlijk? Dat kom je nergens tegen. Er staat boven ‘beperk je verwachtingen’, als kopje. Want in het algemeen, kan het wel van 8 tot 12 maanden duren, voordat katten vrienden worden. Kijk, dat vind ik nou prettige informatie, dát wil ik weten!

Sommige katten zullen hechte vriendschappen vormen, anderen zullen nooit nader tot elkaar komen. Maar ze kunnen ten alle tijden leren om elkaar te tolereren. Wat ik zelf ook al zag als die eerste belangrijke stap. Vrienden hoeft niet gelijk, kán niet gelijk ook, al zijn er altijd wel van die uitzonderingen, zoals bij een vriendin van mij. Volgens mij, als zij er een krokodil tussen haar vijf katten en hondje gooit, doet die ook lief mee. Maar bij mij is het nooit zo smooth sailing, om het zo maar te noemen. Bij mij woeden er altijd stormen en vergaat het schip net niet. Alleen, net zoals ik overtuigd was dat Sunshine ooit thuis zou komen, ben ik het nu ook over het feit dat ze elkaar op zijn minst zullen gaan tolereren. De rest volgt vanzelf. Sunshine is niet voor niets thuis gekomen!

Verder in het artikel geven ze nog wat algemeen bekende adviezen. Al zeggen zij ook dat je ze als eerste ook in een reismand kan laten zien. Dat durfde ik zelf niet aan, omdat ik niet wist of ik daar goed aan zou doen. Ook hebben ze het over, als je ze dan bij elkaar laat gaan, dat het dan normaal is als je wat blazen, rechtopstaande haren en staren kunt verwachten. Iets wat ik in de andere folders niet heb gelezen en iets wat me juist net even die geruststelling geeft van, dit is normaal. Dit gebeurt bijna altijd bij eerste ontmoetingen. Ook dat je ze de ruimte moet geven en ieder hun eigen spullen.

Nou dat kan hier gelukkig wel, en dat heb ik ook zo gedaan, gewoon al uit instinct. Ze moeten ook hun eigen krabpaal en bedje en zo’n beetje alles apart hebben. Ook dit is gebeurd. Het tolereren heeft zijn aanvang genomen. De nachten zal ik nog even gescheiden proberen te houden en ook als ik lang weg ga, zal ik ze scheiden. Dat lijkt me het verstandigst want dan kan ik niet ingrijpen indien nodig. Dan geven ze nog de tip om de omgeving comfortabel en relaxt te houden, zodat er minder agressie wordt opgewekt.

Dat je geduldig moet zijn en dat je ze het nooit zelf uit moet laten vechten, want ze kunnen elkaar serieus verwonden. Het zal langzaam gaan en je kan het niet versnellen. En dat hoeft voor mij ook niet, als ze elkaar maar tolereren. Het is nog niet bij elke kat en voor de volle 100% maar er is een goed begin gemaakt nu. En daar ben ik al heel blij mee. Het artikel, in het Engels, vind je hier 

Ook al loop ik op mijn tandvlees, ik geniet er wel van hoor, dat Sunshine weer terug is. Ik vond hem toen al zo bijzonder, maar ik was echt vergeten hoe bijzonder wel niet. Alles probeert hij uit, alles moet hij ondervinden. Hij laat weten wat hij wil en hij weet dat goed duidelijk te maken ook. Hij is enorm speels en ziet nergens gevaar in. Ik weet ook zeker, en dat heb ik altijd al zo geweten/gevoeld, dat hij helemaal niet zomaar weg wilde lopen van hier! Zijn grote liefde voor mij, na 4 jaar, zegt wel genoeg. Hij kan geen genoeg van me krijgen, en blijft ook steeds naar me kijken. Nee, hij moest en zou gewoon naar buiten. Punt uit, klaar.

Hij is net de eeuwige puber, want zo is hij nu nog. Hij overzag toen niet, dat hij niet meer zomaar thuis zou kunnen komen. Daar had hij nog niet over nagedacht. Dat is de grote reden van zijn vermist raken. En zijn onbekendheid met wat er allemaal op straat te vinden is. Die ene keer dat hij gezien werd, bevroren van angst. Als dat mens me toen direct had gebeld, had ik hem al gelijk thuis gehad. Helaas, zo mocht het niet lopen. Hij wilde gewoon even naar buiten en vond wel hoe eruit maar niet hoe er weer in.

Hij is er namelijk wel slim genoeg voor, en als hij iets in zijn koppie heeft, dan heeft hij het zeker niet in zijn kont. Zo is hij nu nog. Het lijkt er wel op dat hij al die tijd geen speelgoed heeft gehad want hij is er helemaal dol op! Maakt niet uit wat, hij smijt er mee en bijt erin en gaat er gek mee doen. Heel fanatiek en heftig soms en dan kijkt hij me opeens aan, zo van, ‘had je wat?’ Heerlijk om te zien. Maar zijn van alles in zijn hoofd halen, is niet altijd makkelijk om mee om te gaan. Ik weet ook dat ik dat toen ook vond. Je hebt je handen vol met hem alleen al. En hij heeft het hele huishouden op zijn kop gezet, niet alleen toen hij verdween hoor!

Al begint het, nu is het de 27e tijdens dit schrijven, allemaal een heel klein beetje te normaliseren. We zijn er nog niet. Rainbow begint al meer zijn ‘normale’ routine terug te pakken. Hij ging net zuchtend voor me zitten, en ik gaf hem even een kroel. Met zijn oogjes dicht zat hij tegen me aan. Skylar ligt al voor de 3e dag buiten en net zelfs in de regen. Als Rainbow zijn koppie tegen mijn schouder legt en we even een momentje hebben, zeg ik tegen hem, dat het wel weer zal gaan wennen. Dat hij er ook aan moet denken, dat er zonder Sunshine geen Rainbow is. Hij kijkt me aan en zucht nog eens. Ik weet niet of de boodschap aankwam, maar het is echt letterlijk zo. Ach, over niet al te lange tijd, zullen ze er vast anders over denken!

Ik ben erg moe en toch zit ik vol met energie. Als ik er even over nadenk, dan is het ook niet gek allemaal. Ik slaap gebroken, omdat ik de boel in de gaten hou. Of zoals vannacht, van plaats wissel. Sunshine vindt het heerlijk om met mij op bed te liggen, poot in hand. Hij komt me er nu ook voor halen, ook zo schattig. Ook ben ik rond half 5 of 5 uur op. Om 6 uur en niet eerder, ga ik voor hun eten zorgen. Anders wordt het echt te vroeg. Dan doe ik wat aan mijn schoolwerk, als ik voor de goede orde nog niet kan stofzuigen. Of ik maak dingen schoon, zodat het geen herrie maakt. Ik loop de bakken na, ik ruim op. En dan is het pas 10 uur of zo, als ik denk dat het al tegen de avond loop. Echt heel apart, maar toch wel lekker.

Dan verveel ik me uiteraard nooit, genoeg te doen. Is het niet in huis, dan is het voor school en anders heb ik een berg artwerk wat ik wil doen of maken. Het is gegaan zoals het moest gaan. Zelfs de mails van de Universe die ik elke werkdag ontvang, hebben het erover. In de mail van de 25e staat zelfs letterlijk ‘you are my Sunshine’ en dat liedje zing ik al vanaf hij zo’n 6 weken oud was, tegen Sunshine. Leg het maar uit. Synchroniciteit galore hier in huize Niemeijer. In de andere zegt Zij, dat het werkt, dat alles uit gaat komen. Toen ik dat las, dacht ik ‘ja, dat weet ik’. Dat bedoel ik niet arrogant, het is wat ik voel.

Ja, ik vind het even lastig nu, maar jeetje zeg, de oorzaak van al dat gedoe is toch wel een echt wonder! Dan mag ik daar niet over zaniken natuurlijk. Al mag ik best zeggen dat het vermoeiend is, en iedereen weet sowieso al hoe druk ik het had voordat dit op mijn pad kwam. Maar wat een mirakel is er op mijn pad gekomen. Ik kan er nog steeds niet over uit! En oh wat is hij speciaal! Totaal anders dan welke kat dan ook, alhoewel, Casper was zo en daar is hij dan ook de reïncarnatie van. Ik had hem direct herkend en ik kreeg van Petra toen een berichtje, dat ze mocht zeggen dat hij een reïncarnatie was van één van mijn vroegere katten. Ik antwoordde direct dat ik hem al herkend had. En ondanks dat hij me laat rennen en vliegen en outside the box laat denken, net als hij trouwens, ik ben waanzinnig dankbaar dat hij er weer is. De rest zal ook nog wel volgen, daar ben ik van overtuigd, dat moet wel bij deze charmante globetrotter!