6. jul, 2020

Wennen moeten we allemaal, zelfs ik

Af en toe weet ik het even niet meer. Gisteravond, zaterdag de 27e juni was dat, was heerlijk voor mij en Sunshine dan. Hij was onrustig en uiteindelijk klopte ik op de bank naast me en hij begreep de hint, kwam eraan rennen en plofte naast me neer. De rest van de avond heeft hij bij me gelegen, zoals hij altijd bij me lag vroeger. Alleen ontbrak er nog iets, en dat was Moonlight met zijn pootjes om hem heen. Ik hoop echt dat dit nog een keer zal gebeuren. Ik heb hiervan zitten genieten. Het was best fris maar Skylar verkiest het om buiten te blijven liggen. En dat breekt mijn hart dan weer.

Ja, het is een enfant terrible voor de rest geweest steeds en hij moet nu een toontje lager zingen. Dat is op zich niet erg. Wel dat hij zo bang is, of ongelukkig genoeg om zijn warme comfortabele plek in huis om te ruilen voor een winderig en nat plekje op het balkon, onder het tafeltje dat niet dicht is en dus de regen ook doorlaat. Ik heb van alles geprobeerd om hem binnen te krijgen maar hij vertikt het. Ik heb zelfs dat hele tafeltje opgepakt en vlak voor de open keukendeur gezet, dat hij in elk geval uit de wind en de regen kon liggen maar wel het voor hem veilige plekje tot zijn beschikking had. Nu ging hij op dat plekje op het balkon zitten, dan maar zonder tafeltje. Ik moest het opgeven, ik wist het ook niet meer verder.

Daarom nam ik het besluit om, net als de dag ervoor, de deur weer dicht te doen toen ze allemaal in de huiskamer waren, en Sunshine op de gang. Nog snel even een extra bak naar binnen en toen ben ik gaan slapen boven, met Sunshine. En om half vier naar beneden, andersom dus. Zo hadden ze even de tijd om bij te komen en niet continu op hun tenen te lopen en/of bang te zijn. En zo kon Skylar naar binnen komen, zodra hij door had dat Sunshine er niet meer was. Ik moet heel eerlijk zeggen, hoe blij ik ook met Sunshine zijn terugkeer ben, dat dit best wel moeilijk is. Zeker voor de andere katten.

Ik voel me dan ook mega schuldig. Wat doe ik ze aan? Bovendien is Sunshine ook erg ongedurig. Hij verveelt zich waarschijnlijk dood. Ja, ik begrijp dat wel, na een spannend leven op de straat en de noodzakelijkheid om voor je eigen eten te zorgen. Dan ben je gedreven en die gedrevenheid had hij al voor hij wegliep en die heeft hij nu alleen nog maar versterkt de afgelopen jaren. Dat zie je in de overgave waarmee hij speelt ook. Hij gaat overal volledig voor. Alleen, nu lijkt er weinig om voor te gaan. En ik weet er even geen raad mee.

Ik voel me alleen maar schuldig, want het lijkt of ik ze nu allemaal ongelukkig maak. Ik voel me dan ook volledig tussen meerdere vuren zitten. Rainbow komt depressief over en ligt alleen maar op die ene plank van de grote krabpaal. Moonlight is zichtbaar aangedaan en in de war. Skylar dan in zijn nu opeens koude buitenverblijf. Toen het zo warm was, vond ik het zo heel erg nog niet. Nu wel. Aurora vindt de indringer ook niet zo prettig en heeft haar eigen dramatische rol in het geheel. Dat kan ze wel, dramatisch doen en gillen, de diva. Wisten ze maar wat ik wist. Ik kán Sunshine toch niet weg doen? Maar ik kán toch ook niet de vier anderen zo ongelukkig maken? Of ben ik nu weer te dramatisch aan het doen? Want dat kan ik wel hebben, weet ik.

Waarschijnlijk omdat bij mij zoveel drama’s voorbij zijn getrokken, kan ik de rest niet meer in een normaal perspectief zien of zoiets. Het is een groot wonder dat hij terug is en dat kan niet zomaar voor niets zijn. Ook die grote liefde tussen hem en Moon lijkt totaal vergeten. Ik geloof eigenlijk niet dat zo’n diepe liefde, die Moonlight voor zijn stoere bad ass broer had, zomaar kan verdwijnen. Ik zie niet alleen drama hoor. Alleen als je al zo’n 20 aanvaring hebt moeten scheidsrechteren op een ochtendje, dan wordt je daar lichtelijk depressief van. En ik ben dat niet zo snel hoor!

Sunshine blijft wel erg bijzonder en hij doet ook bijzondere dingen. Helaas ook dingen als zonder vrees ergens op klimmen, al storten de dingen om hem heen naar beneden. Hij doet wat hem uitkomt. Plantjes sneuvelen, ik heb alweer alles anders moeten zetten om te voorkomen dat ik elke keer aarde loop te ruimen en plantjes onherstelbaar beschadigd raken. Hij roept me, als Aurora hem weer niet erdoor wil laten. Als ik er dan aankom, dan laat ze dat varen en kan hij door. Dat heeft hij in elk geval al in de gaten. Slimmerd hoor, universitair niveau als het een mens zou zijn. Niet dat je daar dan naartoe moet, maar je zou het kunnen. Hij zou zo beurzen krijgen voor de hoogste opleidingen in de wereld, weet ik zeker! Hij zou het alleen niet doen…

Hij roept me als ze lelijk doen al komt iedereen weer een beetje bij het normale, zelfs Skylar was even binnen maar zodra Sun er is, is hij buiten. Toch is dat ook vooruitgang, komt wel goed. Aurora zit veel boven, hij gaat er soms kijken en als t mis gaat roept ie me echt, zo apart… Het is een ander soort mauw dan als hij zich verveelt of zo. Skylar lijkt af en toe toch het lef te krijgen om binnen rond te lopen. Hij lijkt er een radar voor te hebben, als Sunshine even rustig is. Want dat is hij niet zo vaak, hij is erg onrustig, moet nog erg wennen. Logisch maar wel lastig. Al slaapt hij gelukkig wel de gemiddelde 16 uur die een kat slaapt op een dag.

Die andere 8 uur houdt hij mij en de rest ongenadig hard bezig. Rainbow laat hem gaan en gaat hem gewoon zoveel mogelijk uit de weg. Eigenlijk zouden ze dat zo allemaal moeten doen en zou er niets aan de hand zijn. Alleen als hij plots dichtbij is, dan sist Rainbow zo hard dat het me verbaast dat zoiets kan. Het helpt trouwens wel, want ook Sunshine heeft dan zoiets van laat maar. Aurora blijft Aurora en die is al sowieso jaloers als er ook maar 1 van de anderen bij me is. Nu pakt een vreemdeling mij van haar af. She is not amused en dat laat ze merken ook.

Moonlight ligt tegenwoordig liever in het kraaiennest, zoals ik de hoogste plek van zijn favoriete maar kleinere krabpaal noem. Alleen is het ding iets minder stabiel dan de dure grote. Dat prijsverschil is er niet voor niets. En springt hij er dan zomaar opeens op, dan staat die hele paal gevaarlijk te wiebelen en dat duurt dan wel even. Zie ik hem net met zijn voorpoten tegen het kraaiennest staan, ja vergeet ik weer te filmen of nou ja ik was te laat. Je ziet hem denken, als ik spring krijg je dat gewiebel en dat is niet prettig. Hij werkt zijn voorpoten, door zich totaal uit te rekken, toe naar de andere kant van het platformpje. Ik kijk ademloos toe wat hij gaat doen. Heel langzaam en voorzichtig is hij bezig zijn ene achterpoot erop te krijgen.

Dit lukt niet gelijk en die schiet er een paar keer af. Tot hij ook daarmee grip heeft en zo kan hij de andere poot erbij trekken en voorzichtig gaat hij liggen. Ik vermaak me enorm met dit soort dingen. Er waren hier al weinig saaie momenten, eigenlijk helemaal niet. Maar nu is het aan de lopende band. Ik zie opeens dat het balkon leeg is, maar waar Skylar is, geen idee. Oh, die liep binnen, poe poe wat een lef! Hij ligt nu weer buiten, maar het begint te komen. Hij is mij een beetje té bang, en een kat in het nauw… Maar goed, geen beren op de weg zien, ik heb er geen plaats voor, ik heb al veel te veel katten op de weg…