7. jul, 2020

Gedachten worden echt en schrijven helpt

Vaak, als ik iets even van me af heb geschreven, draait de boel opeens om. Die zondag, de 28e, was ik zo doodmoe van het schipperen, en opeens lag alles in een soort van ‘coma’. Ik zat nog van alles te doen, toen me dat opeens opviel. Wat een rust! Heerlijk! Ik heb gelijk heb nieuwste magazine van de Rulof stichting erbij gepakt en ben op de bank gaan zitten. Dat ging prima. Later kwam Sunshine weer even bij me liggen en werd er weer eventjes vervelend gedaan onderling. Zelfs met het magazine, had ik wat ik op dit moment ook met alle boeken van Rulof heb. Mijn ogen vallen dicht. Voor mij is dat, dat heb ik ondertussen wel geleerd, een teken, dat het nu geen tijd is voor de boeken. Dat had ik toen ik op mijn ziekst was ook. En toen ik met de opleiding begon, had ik het weer.

En deze keer duurt het nog voort, maar ja, ik ben dan ook nog niet klaar met leren. Je moet voor deze boeken echt de tijd nemen, of ervoor gaan zitten. Ik vind het juist zo heerlijk om erin te lezen maar ze slepen me dan ook helemaal mee en dan gaan er hele middagen of avonden voorbij, zonder dat ik kan stoppen met lezen. En op de een of andere manier, als het op dat moment niet voor jou nodig is, of je dat nu wilt of niet, lukt het niet om te lezen. Ook nu, net als met de vorige keer dat dit gebeurde, mis ik het juist om erin te lezen. Daarom kan ik zowat wel stellen, aan mij ligt dat niet. Het mag niet of zo. En als je het dan toch doet, dan overvalt je een diepe slaap. Nu ook weer en dat vind ik heel apart om mee te maken. En zoals ik van ze geleerd heb, alles heeft een reden.

Ik ben dan ook, nadat Sunshine bovenop de eettafel was gaan liggen, in een diepe slaap gevallen. Ik heb wel 2,5 uur echt liggen slapen. Toen werd ik wakker omdat ik naar het toilet moest. Aurora lag naast me, daarnaast, na de hoe van de bank, lag Rainbow te knorren. Rainbow is trouwens echt een klein bolletje held hoor! Die sprong zo op de tafel, toen Sunshine er lag, en deed net alsof hij aan iets wou ruiken. Het is alsof hij zichzelf een soort van uitdaagt of zo. Hij doet het maar wel. Heel anders dan zijn enorm veel grotere en ook veel sterkere broer. Die als een angsthaas al een dag of 3 buiten doorbrengt.

Gelukkig schijnt in de zondagmiddag even het zonnetje want door de straffe wind, is het best fris. En hij ligt op een ‘dom’ plekkie door te waaien. Als hij in het huisje gaat, dat nu op de grond staat, ligt hij heerlijk beschut maar daar voelt hij zich blijkbaar niet beschermd genoeg. Dat slaat helemaal nergens op. Sunshine heeft 9 van de 10 keer geen interesse om de anderen iets te doen. Die wil alleen maar zijn gang kunnen gaan. Al gaat hij een enkel keertje Moonlight opeens wel achterna. Ik weet nog niet waarom. En Aurora ook maar dat vind ik niet zo gek, die daagt hem echt uit. Dat is zo’n sneaky confrontatie zoeker, zoals je die de laatste tijd bij die demonstraties op tv ziet. En dan later de beledigde onschuld uithangen. En dan zeg ik haar ook ‘eigen schuld’!

Toen ik van het toilet af kwam, lag Sunshine nog steeds te slapen op de tafel. Ik moet nu om mezelf lachen, omdat ik bij mezelf denk, oh maar als hij nu zoveel slaapt, en de rest ook, dan heb ik straks weer gedoe als ze moeten slapen. Net zoals toen ik een baby had. Het moet niet gekker worden hier! Ik zag Skylar als een dief in de nacht rondsluipen. Hij hield één oog op de tafel gericht ondertussen. Als die grote, gevaarlijke tijger wakker zou worden, dan was hij weer direct buiten. Dat de tijger bijna de helft van zijn postuur is, dat ziet hij niet. Hij ziet volgens mij een enorm monster. Dit verschil in benadering en acceptatie is mooi om te zien, bij de anderen.

Het is even aanpassen, omdat ik liever een dikke vette lovestory had willen zien, dat de broers elkaar, mauwend van geluk, in de poten hadden gesloten. En dat de andere 3 dat zo mooi vonden, dat je een cluster hug zou krijgen van alle 5. Ja, ik weet het, ik heb teveel positieve energie en dan vallen er wel eens dingen tegen. Maar het hád toch gekund? Ik weet heus wel dat dit niet de realiteit is, en had ik dat niet geweten, dan had ik dat nu meegemaakt en geleerd. Het is alleen een klein beetje lastig en vrij vermoeiend zo af en toe. Daarom mocht ik die zondag de 28e blijkbaar een heel klein beetje rust. En kreeg ik te zien, het zal even gaan duren, maar die Skylar komt ook nog wel. Alleen voor het hier weer de harmonie zal zijn, die het de afgelopen weken was, dat geef ik een maandje of 3. Ik heb dan ook erg genoten van mijn middagje vredige rust.

En alsof dit een voorbode was, is de rest van de avond rustig gebleven ook. Ik dacht, weet je wat, klaar ermee. Ik ga gewoon boven slapen! Skylar kan buiten blijven slapen als hij dat wil, als hij het echt koud krijgt, komt hij vast binnen. Ik heb Sunshine nog mee geroepen, Aurora kwam. Ik heb zo hier en daar wat gehis en gesis gehoord. Het raam op een mini kiertje, omdat ik dat heerlijk vind. De wind waaide zachtjes over me heen en ik ben in slaap gevallen voor ik me een keer omgedraaid had, denk ik. Om 5 uur werd ik wakker in een doodstil huis met geen kat te zien. Hm, normaal ben ik gedrapeerd in kat. Dit is vreemd én eng. Ik moest toch naar het toilet dus ik ging er maar uit. Beneden gekomen zie ik ook geen kat. Het moet hier niet gekker worden hoor!

‘Hallo? Goedemorgen? Iemand???’ Nadat ik hun namen had geroepen, kwamen ze aan gewandeld en als je me nu vraagt waar ze dan waren, moet ik het antwoord schuldig blijven. Alsof ze zo uit de dunne lucht waren komen vallen. Nou ja, het zal wel, ze waren alleen heel en in 1 stuk en daar was ik al blij mee. Maar schiet mij maar lek als ik snap waar ze geslapen hebben. Zelfs Skylar was binnen. Ik ben even koffie gaan zetten, veel te vroeg voor hun ontbijt en dat vond Sunshine een beetje minder. Skylar zat in de keuken, het is best fris buiten, met een dikke opgezette vacht zat hij Sun in de gaten te houden. Even later zag ik hem weer buiten liggen. Hij heeft pech, ik ga zijn eten niet meer buiten brengen. En Skylar houdt van zijn eten, kijken wat hij dan doet.

Toen het 6 uur was, ben ik ze hun ontbijt gaan geven. Sunshine sprong altijd op het aanrecht vroeger en die gewoonte had Moonlight later overgenomen. En nu sprongen ze er dus allebei op. Een beetje boze blikken en verder niets. Ze wisten dat ze vlakbij elkaar waren, maar ze deden net alsof er niets aan de hand was. Ik gaf Sunshine maar als eerste, Moonlight was er al vandoor gegaan. Ik liep naar de plek waar Rain & Sky altijd eten, en ja hoor, Skylar kwam zowaar mee. Zo konden ze allemaal lekker gaan eten. Nou ja, Moonlight haalde zijn neus weer op, dan eet hij maar brokjes. Met 3 van die bakken-leeg-likkers is de kans klein dat er straks nog iets over is.

Om half zeven ben ik boven gaan opruimen en stofzuigen. Er is namelijk iets raars aan het gebeuren met mij. Daar waar mijn dagen al jaren en jaren een soort van voorbij vliegen, en niet op een positieve manier, is dat nu opeens weg. Het gaat nu in een normaal tempo, zoals het hoort. Ik verbaas me er steeds over, hoe ‘vroeg’ het nog is. Dat heb ik anders altijd met hoe ‘laat’ het al is. En ik stik van de energie ook. Ik had zaterdag al voor negenen gestoft, gestofzuigd en gedweild, de wc gedaan en de badkamer. En daar had ik normaal de hele dag voor nodig, of niet echt maar dan leek de dag alweer voorbij of zo. Nu voelt het alsof het dan pas begint. Ik verzet echt bergen. Ben de raarste dingen aan het opruimen en ik voel me heerlijk!

Natuurlijk heeft het ermee te maken dat Sunshine weer terug is! Maar toch, er zijn nog meer pijnlijke dingen in mijn leven, die zich niet op deze manier als met Sunshine, zullen oplossen. Dat zal dan gewoon zo horen te zijn, want het lijkt op deze verbetering geen invloed te hebben. Dat zegt op zich ook al genoeg. Dat van Sunshine, die hele traumatische gebeurtenis, de jaren erna, het constante gemis en de bal in je maag, als je aan hem dacht, het heeft me toch ook zo doen groeien. Het heeft me zoveel sterker gemaakt. En nu hij terug is, ben ik ook weer terug aan het komen! Dat is het! Kijk, zo gaat dat als ik zit te schrijven, dan kom ik tot bepaalde inzichten. Ik schrijf het op, lees het na en denk dan, ‘goh, ja, zo zit dat inderdaad.’ En daarom schrijf ik zo graag!