8. jul, 2020

Wat nou wonderen bestaan niet? Hier wel hoor!

Er komen allemaal dingen voorbij, of het nou in de mail is, bij de herinneringen op Facebook, iets wat ik zelf ergens heb opgeschreven, omdat ik dat wel eens doe bij ingevingen. En stuk voor stuk zijn het wondertjes. Stuk voor stuk laten die dingen me zien, hoe ik overtuigd was dat Sunshine terug zou komen. Mijn hele instelling is zo, altijd al geweest. De laatste jaren heb ik er echt voor moeten werken om het vast te houden. Ik heb het al eerder gezegd, er is altijd al zoveel drama in mijn leven geweest, ik weet bijna niet beter. Waar er vroeger dan nog wel eens wat ademtijd tussen zat, was het de laatste jaren ene grote golf die zonder ophouden bleef rollen. Een tsunami eigenlijk wel.

Maar ik hield mijn hoofd boven water! En ik bleef positief en ik bleef in de goede dingen geloven. Want ik wist het gewoon, ooit kom ik hier uit. Eens gaat het over en eens gaat alles omdraaien en de andere kant op. En dat is nu gebeurd. En niet zomaar hoor, daar heb ik heel en heel hard voor gewerkt. Iets dat ik bij alles doe, wat ik aanpak, ik ga er altijd vol voor. Wat het ook mag zijn, en in alle opzichten van het leven. Of ik het nou moeilijk of makkelijk vind, het kan me niet schelen, ik ga aan de slag en ik maak er iets van. Ik kan mezelf af en toe ook verbazen hiermee.

En ik blijf positief denken, ik ga toch altijd van het beste scenario uit. Ik zie bijvoorbeeld opeens ergens een foto voorbij komen, waar Sunshine tussen Moonlight en Aurora is geplakt, fotoshop kan veel. En daarbij zeg ik optimistisch ‘er komt een tijd, dat ik in het echt een foto zo krijg, van hun drietjes’. Niet wetend dat ik er nog 2 van die monstertjes bij zou krijgen op dat moment. Maar foto van de 3, de 4 of de 5. Alles is goed natuurlijk. Zoals ik maanden eraan heb gewerkt om de andere vier allemaal samen op 1 foto te krijgen, zo zal dit ook weer voor elkaar komen hoor. Sneller dan ik denk, liggen ze straks allemaal bij elkaar. Altijd positief zijn, betekent niet dat je altijd gelukkig bent hoor, maar gewoon dat je weet dat er aan je ellende eens een eind komt en dat het je dan wat brengt of zelfs al, ongemerkt, iets gebracht heeft!

Sunshine brengt de balans tussen de 4. Door zijn komst heeft Aurora het al makkelijker. Ze voelen zich nu 1 groep, voor het eerst, want ze zijn allen slachtoffer en zien ze elkaar opeens in een heel ander licht. Skylar valt haar niet meer continu aan, Rainbow plaagt haar niet steeds. Alleen haar moeder wordt ingepikt en daar is ze dan weer niet blij mee. Ze weet alleen nog niet, dat mijn hart en mijn liefde zelfs groot genoeg zou zijn, voor alle aaibare beestjes op de hele wereld! Laat staan voor maar 5 exemplaren. Dat zal ze moeten ondervinden. Ze is alleen wel een klein beetje erg bezitterig.

Skylar heeft al een echte personality change achter de rug, ten goede. Het was voor hem niet verkeerd om zelf te beseffen, dat hij niet heer en meester is van Casa el catos locos. Hij is een toontje lager gaan zingen, en ik moet zeggen, dat klinkt geweldig! Dat hij zo bang buiten zat, vond ik dan wel weer erg zielig. Ook zag je hem hunkeren, als hij zijn speeltjes hoorde gaan en er zelf niet naartoe durfde. Vanmorgen kwam hij uit zijn schulp, toen ik er een aantal aan deed. En doordat hij dat lef had, is hij nu ook weer in huis te vinden. Al loopt hij op zijn tenen rond Sunshine en kijkt af en toe loerend naar hem.

Rainbow komt ook weer in het normale. Hij durfde al snel gewoon te doen of hij gek was. Hij sist ook behoorlijk als Sunshine te dichtbij komt en Sunshine respecteert dat ook als het aangeven van ‘tot hier en niet verder’. Hij houdt zich daar dan ook aan. Hij is echt een kei in het echte katten sociale gedrag. Daar weten mijn andere hummels totaal niets van en die worden nu toch wat dingen bijgebracht. Ook niet verkeerd voor ze. Alleen Aurora is een bi-atch, die zet hem klem als hij op de bak zit bijvoorbeeld. En dan gaat zij keihard zitten gillen. Ze schrok want ze had mij niet gezien en ik zag daardoor juist alles. Ik vertelde haar dat ze zich moest schamen en dat leek ze zelfs ook te doen. Zij zal als poes altijd een beetje solitair blijven. Ik weet niet wat ik meemaak de laatste tijd.

Moonlight heeft nog steeds niet over de pijn van het gescheiden raken heen kunnen kijken helaas. Maar ik weet zeker dat dit nog zal gaan gebeuren. Want ik besefte me ook opeens, ik ken de pijn van Moonlight, en zijn verdriet over het missen van zijn broer. Die jongen heeft jaren in een soort rouw gezeten. De laatste 2 jaar of zo is het weer gaan beteren voor hem. Alleen die dolle buien, die had hij niet meer zo heel vaak. En die heeft hij nu weer wel. Al triggeren ze iets in Sunshine die hem dan even pakt of laat schrikken. Moonlight kan echt heel erg hoog springen! Ik vermaak me hele dagen door nu.

Verdriet is pijnlijk maar verdriet brengt groei, geestelijke groei. En die is heel belangrijk om meer te begrijpen en meer te kunnen zien dan alleen wat voor je neus is. Maar liefde vergaat niet, dus die band tussen de broers, die zo ontzettend hecht was, die komt terug. Skylar krijgt een normaler geproportioneerde ego, ook niet verkeerd. Rainbow krijgt er een maatje bij, waar hij mee kan spelen. Aurora blijft de diva en zal af en toe gillen en dramatisch doen, maar ze gaat hem ook leuk vinden omdat hij, als zij niet gilt, heel erg wijs en lief is. Zou ik er bewust voor gekozen hebben? Dat hij 4 jaar lang vermist zou zijn? Never nooit! Maar is het verkeerd geweest? Totaal niet! Het is zo tegenstrijdig hè. Maar zonder onze levenslessen, zouden we anders nooit wat leren. Dan zijn die levens een beetje voor niets geweest! Zwaar zoveel drama? Best wel, maar oh hoe waardevol!

Als er iets niet uitpakt zoals je dacht dat het zou uitpakken, en oh wat heb ik dat vaak en in grote mate gehad de laatste tijden, in plaats van te denken dat er iets fout is gegaan, moet je het zien als iets dat juist onverwacht goed ging. Dat het zo juist moest gebeuren! Niets gebeurt namelijk zomaar! Het ging juist onverwacht goed om redenen die me op dat moment nog niet duidelijk zijn. Maar alles en dan ook echt alles, valt in mijn voordeel. En dan blijf ik gewoon maar doorgaan met doorgaan. En als ik het eventjes goed bekijk, dan leef ik al praktisch mijn hele leven zo. Ja, natuurlijk is het zwaar om doorheen te gaan, maar toch, ergens zit dan een groot voordeel in, dat je echt iets zal gaan opleveren op het moment dat het ertoe doet!

En omdat ik met alle drama’s die over me heen zijn gespoeld, nog steeds lachend en zingend rond loop, is de ommekeer die heeft plaatsgevonden en die begon met de terugkeer van Sunshine, te zien als een beloning voor al die jaren doorgaan met doorgaan. Al vanaf mijn kleutertijd, ben ik samen met Petra toen achter gekomen. En al vanaf toen zijn er dramatische gebeurtenissen geweest die zich zonder veel pauzes ertussen mijn leven overspoelden. Alleen de jaren met mijn 2e echtgenoot waren rustig. Ook dit snap ik nu, want het heftigste en het meeste moest nog komen. Ik mocht daarvoor even aansterken, mijn krachten opbouwen.

Er komen zoveel antwoorden nu, er is zoveel dat nu logisch is, wat ik nu pas kan zien! Alsof er weer een hele berg puzzelstukjes op zijn plaats vallen. En heel langzaam kan ik straks zien, wat er eigenlijk bij elkaar gepuzzeld wordt. De randen heb ik al liggen, het gaat langzaam naar het midden toe vol raken, met af en toe een los plekje van een paar stukjes. Ik heb geen voorbeeld, maar dat is niet nodig. Ik zal het straks wel zien als het af is, het zal vast iets prachtigs zijn! Denk daar maar aan, als je denkt, jeetje dit is totaal fout gegaan. Welnee! Het is totaal goed gegaan, alleen dat ga je later pas zien en merken. Voor mij begint dat nu! En eh, zie foto; heb ik het juiste beroep gekozen, of heb ik het juiste beroep gekozen! Die kwam net eventjes voorbij zeilen, niets is voor niets!