9. jul, 2020

Elke nadeel heeft zijn voordeel...

Ik moet zo lachen om hoe Skylar zich gedraagt. Al denk ik wel dat, mocht hij straks over zijn eerste erge angst zijn, dat hij dan in de gaten moet worden gehouden. Door zowel Sunshine als mij. Dat zie ik aan hoe hij doet. Hij sluipt door het huis als een dief in de nacht. Normaal is hij degene die als enige met de speeltjes speelt, hij laat de anderen er niet bij. Nu blijft hij net doen alsof hij niet in de gaten heeft, dat zijn speeltje wel 10 x per dag gebruikt wordt, hij blijft er mooi bij weg. Maar als hij Sunshine ziet, dan duikt hij al in elkaar, klaar om weg te schieten. Alleen als Sunshine hem niet bekijkt, of met zijn rug naar hem toe loopt, dan sluipt hij heel stilletjes richting Sunshine met een blik van een waanzinnige, geobsedeerde stalker.

Ik moest er ook om lachen ja, maar ik hoop dat het daarbij blijft. Ik zie die aanvaring toch al aankomen. En als je kijkt naar omvang en kracht, dan moet Skylar de bovenhand gaan voeren. Sunshine heeft daarentegen behoorlijk wat straatervaring, daar heeft Skylar geen idee van. Een kwestie van afwachten. Ik laat ze ook bij elkaar, als ik donderdag en vrijdag naar stage ga. Die week erna ben ik dan vrij van stage, weer om te studeren voor de toets. Dan nog een keer een weekje naar stage, en dan ben ik 3 weken vrij! Om mijn hemel, wat heb ik daar een zin in! Even niets, helemaal niets. Alleen genieten van mijn poezelewoepsies en een beetje opruimen.

Ik ben nog steeds vol energie en ik wil steeds de raarste rommeltjes opruimen. Het zal wel! Ik slaap ook als een blok. Vannacht werd ik wakker en zag met 1 oog half open, iets wits met een gat erin. Bleek later Moonlight zijn borst te zijn met het zwarte vlekje. Die was stilletjes binnen geslopen en op de krabpaal gaan liggen. De rest slaapt nog steeds niet bij me, als ik boven slaap. Heel apart, zelfs Aruora niet en die ligt toch praktisch elke nacht in mijn armen, normaal gesproken. Het zal wel normaliseren nog allemaal. Dat begint al te komen hoor. In elk geval is het tolereren begonnen.

Net, toen ik Sunshine bij me had zitten, en Moonlight er toevallig aankwam, hebben ze uiterst voorzichtig hun neusjes tegen elkaar aan geduwd om te snuffelen. Geen gegil, geen tikken of petsen, geen gegrom of gegrauw. Heel voorzichtig zag ik die neusjes draaitjes maken. Toen was de magie voorbij en gingen ze allebei een andere kant op. Ik heb en hou goeie hoop dat ze die band alsnog gaan herstellen een keer. Ik vond nu dit al heel wat. En daar was dit een leuk begin in.

Toen ik nog in bed lag, kregen er 2 een aanvaring, ik heb geen idee wie. Want Moonlight is zo chagrijnig dat hij zeikt en jankt tegen alle anderen. Vooral Rainbow moet het ontgelden maar dat is niet van de laatste dagen hoor. Moonlight kan niet tegen het geplaag van Rainbow. Skylar heeft de hele dag boven in de krabpaal op het kattenkamertje gelegen.

Die kwam er zelfs niet af voor de lunch. Sunshine mauwt veel terwijl hij dan rond loopt, die verveelt zich, denk ik toch. Maar ja, het is het ene of het andere. Nu is hij doorvoed en veilig, maar het is een beetje saai in verhouding. En op zijn oude dag wordt straks ook goed voor hem gezorgd. Ik heb al met hem gepraat, dat we straks een tuin krijgen, en dat hij even geduld moet hebben. Hopelijk komt de boodschap aan. Het is morgen juli, ik ben benieuwd hoe ver we zijn, volgend jaar op 1 juli.

Met diploma op zak maar in welk baan? In welk huis, of moet ik nog verhuizen? Hoeveel kilo’s er dan af zijn, tegen die tijd, en zo heb ik nog vele andere vragen. Hopelijk liggen ze dan elke avond lekker gezellig bij elkaar. Liggen Moonlight en Sunshine weer zo innig in elkaars pootjes en is de rest ook heerlijk in balans, net als ik. Ik heb vandaag de hele dag school gehad, online presentatie gedaan, dat is wel makkelijker dan voor de klas. En alle blokopdrachten zijn gemaakt en ingestuurd. Nu alleen nog de stageopdrachten maar ja, dan moet ik wel antwoord krijgen van de apotheker.

Hopelijk kan ik ook afspreken dat ik na mijn vakantie voortaan nog maar ene dag kom. Dan kan ik 2 dagen volledig aan de studie wijden, in plaats van eentje. Dat lijkt me een verademing! En dan is het avond en ga je de cits eten geven. Sunshine kwam om 5 uur al zeuren maar ik heb gewacht tot zes uur. Anders gaat hij de boel straks nog runnen ook. Hij kwam niet toen ik riep, het is een behoorlijke persoonlijkheid hoor! Toch kon hij het eten niet weerstaan en hij vloog de keuken in. Tot mijn opperste verbazing, zag ik Skylar heeeeeel langzaam dichterbij schuifelen, ouwe stalker.

Maar zonder raar te doen, Sunshine lijkt wel wat gewend te zijn en roept alleen als hij zich echt bedreigd voelt, zag ik hun neusjes even aan elkaar snuffelen. Ik hield mijn adem gewoon in zeg! En dat ene snuffeltje was eventjes genoeg voor nu, en ze lieten elkaar weer met rust. Ik ben heel trots op mijn Skylar, die toch zomaar eventjes zijn uiterste angst confronteert en daar ook weer gelijk beter van wordt. Knap hoor ventje, ik ben trots op je! Dat gaat ook goedkomen zelfs! Wat een rijk gevoel zeg! Het zal nog eventjes duren maar dat maakt niet uit.

Toen ik de dag erna wakker werd, lag Sunshine heerlijk bij me te kroelen. Hij wenst me, net als toen hij kitten was, altijd met een kreetje goeiemorgen. Heerlijk om dat te mogen horen weer. Wat me opvalt, is dat de anderen dit als zijn territorium beschouwen en er niet komen. Of ik ze nou roep of niet. Aurora mis ik wel, want die ligt altijd zo lekker en precies goed in mijn armen gevouwen. Rainbow komt vaak even een knuffel halen als ik slaap. Alleen Skylar ligt niet bij me en Moonlight ook niet. Al komt Skylar ook heel af en toe een knuf halen ’s nachts. Daarom vind ik het heel frappant, dat ik nu elke keer Moonlight op de slaapkamer tref. Dat zegt me direct dat hij daar niet is voor mij! Sunshine blijft hem trekken en hij snapt nog niet waarom.

Ik ben steeds wel heel vroeg wakker, ik heb voor achten al veel gedaan. Ik ben al 3 dagen de dokter aan het bellen geweest voor nieuwe recepten. Eindelijk had ik hem dan te pakken. Jeetje zeg, niet normaal! Ik heb alleen voor vanavond nog mijn allergietabletjes dus ik moet ze voor  morgenavond hebben. Ik ben hartstikke allergisch voor katten en ik merk dat ik weer aan de stofjes van Sunshine moet wennen een beetje. Ook iets aparts, raar praatje maar ja het valt me op, ik ruik het op welke bak hij is geweest! Wat wil zeggen dat ik totaal de luchtjes van de anderen niet meer ruik. Die heb ik buitengesloten. Dat zal met die van hem ook nog wel gaan lukken hoor, maar ik was me er niet van bewust namelijk.

Van die reclame dat je ‘geurenblind’ wordt, vind ik altijd irritant, al weet ik dat er wel iets in zit. En nu ondervind ik het aan den lijve. Zo zie je maar, wat je allemaal automatisch doet en zonder dat je het weet. Ik voelde het al beginnen toen Sunshine niet eens thuis was, al kon ik niet thuisbrengen wat ik nou voelde eigenlijk. Iets van spannende verwachting of zo? Toen werd er gebeld dat hij gevonden was. Ik voelde direct, dit is het keerpunt. Hier begint de rest van mijn leven.

Hoe verder we komen, hoe meer ik het (onder)vind en voel. Er is een zwaar gewicht van mijn schouders gevallen en ik voel me zo’n stuk beter dan ik jaren heb kunnen voelen. Want ook dit ‘dragen’ is een gewoonte geworden en nu die weg valt, voel je pas hoe zwaar het was! Toch ook heel bijzonder om dit zo bewust te mogen voelen en meemaken. Alles is een zegening, soms in vermomming waar je doorheen moet kijken of later achter komt. Uiteindelijk is niets voor niets en vallen alle kaarten, ook die je denkt die slecht zijn, altijd in je voordeel!