10. jul, 2020

Over bloederige katten en rustige oases...

Ik heb ze alleen gelaten vandaag, ik schrijf dit op woensdag de 1e. Toen ik terugkwam zat Sunshine op de kast in de huiskamer en de rest zat ook in de huiskamer. Alleen Aurora kwam van boven en zat op de trap. Hij keek zo triest en pakte mijn kroel heel intens aan. Zou er iets gebeurd zijn? Want morgen ben ik de hele dag naar stage, en dan hoop ik maar dat het allemaal goed gaat. Aan de andere kant, zullen ze het met elkaar weer moeten gaan verdelen. Ieder een eigen plekje krijgen in dit cluster van 5. Een onvrijwillig cluster, dat dan weer wel. De wilde clusters hebben echt voor elkaar gekozen, dat is dan toch wel anders. Maar goed, ik voelde en zag geen plukken haar of wonden, dus dat moet zijn meegevallen, als er überhaupt al iets gebeurt is.

Ik zie al heel veel van de oude Sunshine terug, die toen piepjong was. Wat een contradictie in die zin! Het klopt wel, de oude van toen hij jong was. Sunshine is zoveel speelser dan de rest. Volgens mij begrijpt hij niet, dat die luie wammessen maar de hele dag liggen. Alhoewel, Skylar is ook zoals hij. Ik hoop toch zo, dat ze goeie vriendjes worden een keer. Ik heb ze al wel 2 keer heel intens aan elkaars neus zien staan snuiven. Maar Skylar is jaloers omdat Sun met zijn speeltjes speelt. En hij loert dus wel op hem. Alleen heeft hij het lef nog niet om daar iets mee te doen. Ik hoop ook dat hij die niet krijgt.

Net had Moonlight Sunshine een beetje klem in de badkamer, en dan komt hij ‘helpen’. Je kent het type wel uit de groepen hangjongeren. Als je die alleen tegen komt, dan durft hij niets en is hij als de dood. Als zijn ‘gang’ er is, dan loopt hij iedereen te bedreigen. Zo is Skylar ook een beetje. Maar het is geen slechte jongen verder hoor. Ik hoop maar dat het goed gaat morgen, en ik alles heel en zonder wonden terug vind. Ik ga daar gewoon vanuit. Sunshine is slim genoeg en hij kan dat wel. Het is alleen niet prettig als het mocht gebeuren.

De nacht sliepen we ook met de deuren open en er was even een aanvaring met Skylar. Die is de hele nacht verder buiten gebleven. Arme kerel! Het is nergens voor nodig maar hij is gewoon een ontzettende angsthaas. Verder bleef het vrij rustig alleen in de vroege ochtend, toen Moonlight bij me wilde komen. De slaapkamer is van Sunshine, vindt Sunshine dan toch. En dan is het een aanvaring voor je het weet. Ik loop de hele tijd op mijn tenen de vrede te bewaren. Ik ken beroepen waarin je minder moe wordt hoor, geloof me maar.

In de vroege ochtend, toen ik heen en weer aan het lopen was om alles te regelen wat er te regelen viel voor ik naar stage moest, heb ik weer vreselijk gelachen om Rainbow! Heerlijk beest is dat toch! Het is een geboren pestkop, hij kan het niet helpen. Maar voor Sunshine heeft hij toch wel een groot ontzag, helaas gebaseerd op angst. Sun kwam de trap af rennen en Rainbow, die bij mij op het zijkamertje zat, draaide zich met zijn rug naar de gang toe. Zo hoefde hij die enge Sunshine niet te zien. Zo grappig, dit soort dingen. Struisvogelpolitiek is zelfs bij dieren niet vreemd. Toen Sunshine langs hem heen de zijkamer opliep, kon Rainbow zijn natuur niet tegenhouden en gaf hij hem een pets. Sun schrok zich rot en rende de gang op. Ik kon echt niet meer bijkomen! Echt hoor, mijn clowntje weer!

Ik wilde ze eigenlijk apart doen, die eerste dag de hele dag weg. Alleen die kwikzilver van een Sunshine, bepaalt zelf alles. Ik haalde mijn schouders op en zei tegen boven ‘ik vertrouw er gewoon op, dat jullie het een beetje sturen. Hij is niet voor niets via een wonderlijke weg weer thuis gekomen dus ik vind het goed zo!’ En met die houding ben ik weg gegaan. De apotheek was redelijk rustig, dat is aan de balie hoor, want voor de rest is het hard werken. Maar anders heb je de balie er ook nog bij, dus dat scheelt wel veel. Ik zat wel op hete kolen met de cits in mijn hoofd elke keer. Uiteindelijk wordt het altijd tijd om weg te gaan.

Ik was zo snel ik kon thuis en daar leek alles koek en ei. Wat een welkomst comité zeg, kreeg ik zomaar. De drie van de Tuxedo maffia zaten praktisch voor de deur alle drie. Sunshine kwam de trap af rennen en Aurora lag in het raamkozijn. Zou het dan zo goed gegaan zijn? Wat een opluchting zeg! In de huiskamer lag een plukje haar maar als dat alles was, dan was het boven mijn verwachting goed gegaan. Ik was daar al zo blij om, dat ik in een feeststemming was. Die sloeg zo om toen Sun en Moon, de broers, een aanvaring kregen in de gang. Moonlight gilt altijd sowieso al, dus eerst dacht ik nog laat maar.

Maar de laatste kreet klonk vrij ernstig en daarom ging ik toch kijken. Zo vond ik alles onder het bloed en ik schrok me wezenloos! Moonlight zat met grote angstogen op het kozijn in de zijkamer. Ik deed even een snelle inspectie die hij wonderlijk kalm toe liet. Zeker nog té geschrokken. Ik naar boven waar Sunshine met een droevig koppie, zijn koppie zat te schudden wat een hele sproei van bloedspetters veroorzaakte. Oh lekker dan! Hij ging het bed op, vandaar de plaids, en ik pakte snel een beetje vaseline, die daar nog stond voor het plekje op zijn pootje, en smeerde dat op het plekje waar de bloeddruppel steeds weer groot werd.

Achteraf een miniem wondje maar ja, een kattenoortje zit bordenvol met adertjes en bloed bij het kleinste iets als een rund. Dat heb ik toen al met Sam ondervonden, toen ik hem moest prikken voor zijn diabetes en nu weer op een totaal andere manier. Gelukkig was het bloeden door de vaseline, dat dicht af, direct gestopt. Maar mijn hele dag en mijn hele blijdschap was direct met een rotgang de kop ingedrukt. Een beetje kattig doen, prima, maar tot bloedens toe verwonden, nee, dat gaat me te ver. Ik ben ook de hele avond boos gebleven, op Moonlight. Niets gedaan verder maar hij is erg gevoelig daarvoor. Hij wist het heus wel, dat bleek wel dat hij elke keer als ik hem aankeek, zijn ogen wegdraaide. Hij kijkt normaal altijd vol genegenheid terug namelijk.

Die nacht wilde ik even rustig kunnen slapen. Nog een dag stage voor de boeg en in een apotheek heb je met alles je aandacht erbij nodig. Dus uitgerust zijn is een vereiste daar. Die nacht heb ik heerlijk geslapen en ik was van plan om de scheiding even zo te houden. Waar ik al bang voor was, dat ging me dus niet lukken. Want Aurora rende naar boven, na een akkefietjes. De andere 3 en Sunshine liepen als op eieren. Nou, ze bekijken het maar. Ik ben er helemaal klaar mee nu. Ze zoeken het maar uit. Ik kan me niet voorstellen dat hij voor niets terug is, en dat zal niet zo zijn gebeurd als ze elkaar af gaan maken. Dat weet ik zeker. Dus zoek het maar uit met z’n vijven.

Toen ik vrijdag, na een behoorlijk drukke dag op de apotheek weer thuis kwam, was alles in ruste. Ik had zoiets van, daar trap ik niet meer in, ik ga niet in feeststemming komen. En heel rustig complimenteerde ik ze dan ook met hun relatieve rustig zijn. En gelukkig is het zo gebleven. In de nacht wel wat botsinkjes geweest. En hij houdt iedereen van mijn slaapkamer met een felheid die zo typisch Sunshine is.

Op zaterdagochtend, de 4e juli, een flinke aanvaring met Aurora. En daarna was het opeens een enorme oase van rust beneden. Net nadat ik boven de boel had gedaan. Dus ik durfde niet te gaan stofzuigen beneden. Of durven, ik vond het zo heerlijk, deze rust, dat ik het stofzuigen naar de zondag heb geschoven. Als het onrustig is, is dat een hele goeie spanningbreker, zo’n stofzuiger. Daar zijn ze alle 5 bang voor, en dan heb je erna weer een soort reset. Misschien heb ik die morgen nodig. Boven is toch al gedaan, dan op zondag beneden stofzuigen. De rest doe ik vandaag wel, alleen dat schuif ik op. Dan is het huis weer heerlijk aan kant, 6 wassen gedaan ook. Daar geniet ik van! En als de cits dan ook nog even vriendelijk willen doen tegen elkaar, kan het voor mij niet meer stuk!