12. jul, 2020

Vrede in huize Niemeijer, het kan, heel af en toe!

Goede vrienden willen je nog al eens vertellen wat je moet doen. Wijze vrienden kijken wel uit, die weten dat je alleen maar vooruit gaat, als je allerlei dingen doormaakt. Dat begrijpen ze gewoon. Ik heb zo’n wijze vriendin gelukkig. Die is er altijd wel met een luisterend oor en daar ben ik heel blij mee. Ik heb nogal wat dingen meegemaakt en ik ben er natuurlijk flink wijzer van geworden. Gedesillusioneerd soms ook. Daar heb ik de boeken dan weer voor gevonden. Die leren je waardoor het allemaal komt, hoe het ontstaan is en ook waar het toe leidt. En als je die kosmische waarheden voelt, als je daar klaar voor bent. Dan kan niets of niemand je ooit nog raken. Dat is een enorm cadeau en het geeft me een rust van binnen, waar ik altijd naar gezocht heb. En die heb ik nu.

Dat wil niet zeggen dat ik niets meer meemaak of ga maken. Ik kan het alleen plaatsen en dat scheelt alles. Ik vraag me niet meer af ‘waarom’, ik wéét het antwoord. En daar komt die rust vandaan en met die rust, komt een leven zonder angst. Ook al zouden er nu nog hele erg dingen gebeuren, het gaat allemaal zoals het gaan moet. Ik ben zelfs bevoorrecht, dat ik af en toe mag weten hoe het zal gaan. Net zoals ik altijd wist dat Sunshine terug zou komen.

Mensen verklaren je dan voor gek, of voor zielig. Maar ik wist het. Ik ben al eerder 2 katten verloren, Mickey en Dizzy. Voor Dizzy had ik zelfs grote stapels flyers laten maken. Die stapels lagen er weken later nog. Niet eentje ben ik op gaan plakken buiten. Ik wist dat het geen zin had. Dizzy zou ik niet meer zien in dit leven dan. Niet als Dizzy in elk geval. Net als met Mickey. En beide katten waren heel bijzondere katten waar ik bijzondere dingen mee heb meegemaakt. Enorm verdriet van gehad maar ik wist al meteen, het heeft geen zin.

En bij Sunshine wist ik gewoon, die komt terug. En daarom dacht ik eerst een paar dagen, toen een paar weken. En weken werden maanden en maanden werden jaren. Nooit verloor ik ooit ook maar ene seconde de hoop! Omdat ik het wist! Ik vraag me allang niet meer af hoe het kan, vroeger kon ik niet op dat soort gevoel vertrouwen en tegenwoordig doe ik niet anders. Natuurlijk wel pas nadat ik de laatste jaren continu met bewijs om mijn oren ben geslagen dat ik er wel naar moet luisteren omdat het klopt. En nu ik alleen nog maar op mijn gevoel af probeer te gaan, ja het mislukt nog af en toe, merk ik dat dit veel beter werkt voor mij. Ik krijg er veel voor terug, laat ik het zo maar stellen. Het slechte wordt geweerd, en het juiste komt ervoor in de plaats. Het zal vast een reden hebben.

De rest van de zaterdag is in redelijke rust verlopen. Ik ben even boodschappen gaan halen, en ik ben even langs mijn nicht gegaan. Dat was wel even gezellig bijkletsen. Daarna naar huis en toen heb ik even zitten bellen met Ilse, de kattengedragstherapeute. Kijken wat ik nog meer kan doen om de vrede in huis te bewaren! Je kan de link naar haar website trouwens vinden, hier op mijn site, op de pagina ‘links’. Gewoon naar ‘menu’ gaan, dan ‘meer’ en dan zie je nog meer pagina’s op deze site. Ik heb veel goede tips van haar gehad, die gaan we komende dagen uit proberen. Grappig genoeg lijken ze ons gehoord te hebben.

Sunshine jaagt namelijk de anderen steeds uit de slaapkamer, en daar had Ilse tips voor. Laat hij nou vannacht en vanmorgen vroeg, Moonlight gewoon in de kamer hebben gelaten. Wat een boeven zijn het toch, ze nemen je in de maling waar je bij staat! Skylar is ook zo’n boef. Ik heb me weer stiekem rot gelachen. Skylar, ik hou van hem met al zijn gebreken. Eén daarvan is dat het een klein lafaardje is. Het is echt zo, niet dat het me uitmaakt hoor, ik hou sowieso van hem, juist door die imperfecties. Hij flikt dat bij Aurora ook wel eens, en van mij mag hij dat niet. Nu sluipt hij al dagen achter zijn grote angst aan, Sunshine. En hij probeert een beetje te slijmen door semi lief tegen hem te doen.

Gisteren lag Sunshine dus zo dicht mogelijk bij me, voor hem het makkelijkst op de tafel vlakbij mijn bureautje. Hij ging heerlijk liggen slapen, af en toe een oogje open om te zien of ik er nog zat. En opeens zie ik Skylar onder de tafel door sluipen. Met ingehouden adem ga ik dan zitten kijken, wat gaat er gebeuren? En voor ik er iets van kan zeggen, schiet hij naar voren en PETS boven op Sun zijn koppie. Weg vliegt hij gelijk, die stoute Skylar! Lafbekkie durft zoiets alleen als hij weet dat de ander slaapt.

Sunshine schrok uiteraard en ging rechtop zitten. Hij keek er echt verdrietig bij, en nee, ik verbeeld me dat niet. Ik moest er juist stiekem een beetje om lachen. Sun leek erdoor geraakt te zijn, niet echt door die tik maar door de streek zelf. Hij is naar boven gegaan en ik heb hem pas weer gezien toen het etenstijd werd. Aurora is echt angstig maar totaal niet nodig. Alleen al als Sunshine langsloopt dan kruipt ze in elkaar en gaat ze gillen en blazen en grommen. Dan zeg ik er wat van hoor, echt niet nodig. Ze is natuurlijk ook al jaren gepest door Skylar en ze moet nog leren dat ze van Sunshine niets te vrezen heeft. Ze moet hem alleen laten gaan en hij doet haar niets. Dat zal ook nog wel komen als ze er ervaring in krijgen gaat, dat hij steeds niets doet. Al schiet hij soms op haar af maar dat doet ze dan ook weer een beetje zelf. Mijn kleine witte diva toch.

Zit ik in de avond lekker even tv te kijken, dat was lang geleden! Kwam Sunshine, nadat ik hem riep, lekker bij me liggen. Aurora kwam even kijken, want zodra ik zit, komt ze snel op mijn schoot liggen. Toen ze hem zag ging ze gillen en na mijn commentaar daarop ging ze weg. In de krabpaal. Sun was geschrokken weg gegaan, maar hij kwam weer terug. Zij zag dat wel en zal de P wel in gehad hebben. Wat ik dan weer mooi vond, even later kwam ze uiterst voorzichtig over de rand naar me toe. Haar verlangen om bij me te liggen was groter dan haar angst voor Sunshine en dat vond ik dan weer enorm schattig! Mijn schootkindje is het wel ja.

Weer wat later, Moonlight was aan het rondlopen, springt Sunshine zo in ene keer vanaf de bank zo in het kraaiennest. Zo noem ik het hoogste plekje in de krabpaal van Moonlight. Moon is de enige die in die krabpaal ligt. Tot nu toe dan. Hij heeft het gezien en rekt zijn nek bijna eraf! Ik hoor hem mopperen en hij komt bij mij even klagen. Alsmaar omhoog kijkend. Mokkend is hij ergens gaan liggen, maar niet in de hangmand, net onder Sunshine. Oh jee, dat wordt vast knokken daar om die paal dan straks of zo. Toen ik ging slapen, ging Sunshine mee naar boven, die vindt dat heerlijk. Even one on one time, even kroelen en knuffelen samen.

In de nacht, het was 3 uur zag ik, ging ik even naar het toilet. Geen kat te zien in mijn slaapkamer, maar ook Sunshine niet. Zie ik tot mijn grote verbazing de 2 broers samen in de krabpaal liggen, Moonlight in de hangmat en Sunshine het hoogst, logisch, in het kraaiennest. Sun is een erg hoge kat, hoe hoger hij kan liggen of zitten of hangen, hoe fijner hij het vindt. En dit is, op de kast na, waar hij ook wel eens ligt, toch wel het hoogste kattenplekje in het huis. En in de ochtend, na het ontbijt, gingen ze gewoon hup, weer samen de krabpaal in! Toch weer een stapje dichterbij, toch weer een stap, die ik niet verwacht had. Soms gaan de dingen ook beter dan je had gehoopt en had verwacht. En zo gaat dat voortaan wel vaker zijn hier in mijn leven. Ik vind wel dat dat mag ook.