13. jul, 2020

Maandag weegdag voortaan en na de vakantie ook schooldag!

Vlak voor Sunshine weer thuis kwam, die maandag, was ik begonnen met een dieet. Ondanks al het gedoe, heb ik het volgehouden, al 3 weken lang en is er op een ons na 6 kilo af (op de 6e schrijf ik dit). Zo, dat was de bedoeling dan ook. Liever had ik er nog meer af willen hebben maar zo’n 2 kilo in de week is niet verkeerd. Ik hoop wel dat ik, als ik zo doorga als nu, dat dit ook zo elke week gaat. Al weet ik uit ervaring dat dit vaak niet zo is. Soms sta je dan opeens een week of zelfs langer stil, al doe je alles precies hetzelfde. Dan is het juist zaak om vol te houden. Ik voel me alleen zoveel beter, met de kilo’s eraf, en daar gaat het nu juist om. Voor de eerste keer in mijn leven, doe ik het echt voor mezelf. Voor mijn gezondheid ook.

Al die kilo’s teveel, hoe ouder je wordt, hoe zwaarder het is om die mee te dragen. Bovendien krijg je toch al kwaaltjes op latere leeftijd en als je veel te zwaar bent, dan is het zowat dubbelop. Om nog maar te zwijgen over diabetes, dat zit toch in de familie. Ik vind het niet gek hoor, want in mijn familie worden we helaas niet dun van ellende maar juist dik. Ik had het liever ook andersom gehad. Ik had het liever helemaal niet gehad. Dat lijkt me een verstandigere opmerking. Ik was al begonnen, omdat het ook heel intens voelde dat ik mijn leven moest gaan veranderen. Al blijkt het achteraf te komen doordat ik die verandering aan voelde komen, ik wist alleen nog niet door wat.

Ik zal elke maandag even melden hoeveel eraf is. Dan heb ik een beetje een stok achter de deur. De laatste weken lezen er zo’n 9.500 mensen mee dus eh, dan wil ik niet op mijn bakkes gaan! Dat gaat ook niet gebeuren maar een stok achter de deur, heeft me nooit kwaad gedaan. Als je dan eens een keer iets verkeerds wilt eten, dan heb je dat toch in je achterhoofd. In eerste instantie wil ik er 27 kilo af. Als ik daar ben, zal ik kijken of er nog meer af moet. De 55 kilo van mijn vroege volwassenheid zou me nu niet eens meer staan! Daar hoef ik echt niet meer naar terug, dat scheelt in elk geval. Het gaat er om waar ik me prettig bij voel, niet iemand anders.

Was het zondag zo lekker rustig in Casa el Catos Locos, zo begon de maandag met een gevecht tussen Sun en Moon. Of nou ja, gevecht is een zwaar woord. Meer een fixe aanvaring, op de slaapkamer. Hij laat Moonlight nu wel op de slaapkamer. Maar toch, als Moontje loopt te geheimschrijven, oftewel sluipen, dan kan Sun opeens als een pijl in de boog op hem afschieten. Zit Moonlight dan klem dan wordt er gegild en als er gegild wordt dan wordt er gemept. Ik gil dan altijd HEEEEEEEEE en dat is meestal wel afdoende. Ook nu, ze vlogen allebei de trap af.

Waar Moonlight dan de afgelopen weken een paar uur onder de bank kroop, komt hij er nu direct onderuit. Ik spreek de heren toe dat ik wat meer vriendelijkheid van beiden verwacht. De rest van de ochtend blijft er spanning hangen. Die wil ik doorbreken door met 2 hengels tegelijk te gaan spelen. En ze spelen heel leuk met elkaar, zelfs Aurora huppelt vrolijk achter het plukje veren aan dat woest door mij heen en weer wordt geslingerd. Na een half uurtje heb ik er wel genoeg van, de cits helaas nog niet. Maar ik vind het wel genoeg, voor mij is er dan echt geen gein meer aan. Dan sproei ik even alle speeltjes met valeriaanspray. Iedereen is dan weer even 5 minuten aan het kroelen met de speeltjes maar het is allemaal niet genoeg.

Skylar is nu wel zover, dat hij zijn speeltje met het doekje weer opeist. Al vliegt hij nog weg hoor, als Sunshine eraan komt. Hij pikte gisteren zelfs het ontbijt van Sunshine af. Ik heb hem direct weer even gecorrigeerd en hij keek me aan van ‘oh ja, vergeten, dat mag niet!’. Dus de scherpste angst is er wel vanaf, al blijft hij respect houden voor de nieuwkomer. Later loopt hij alleen maar langs Aurora en zij blaast alsof hij haar anders vermoordt. Rainbow doet lelijk en dan rent Sun, ik denk uit pure frustratie, op Skylar af, die zich rot schrikt. Jeetje zeg, wat een ochtend is dit. Het knettert van de rare energie. Ik had ook al raar gedroomd waardoor ik huilend wakker werd. Het zal in de lucht zitten, denk ik.

Ze zijn al bezig vanaf half 7 en het is nu na tienen. Ik heb al opgeruimd, een kunstwerkje gemaakt en ze zijn nog bezig. Net nog even opgestaan, jawel, zoveel overwicht heb ik wel, om een aanvarinkje in de kiem te smoren. Nee ik zei overwicht, niet overgéwicht. Moonlight kan grommen alsof hij een leeuw op de prairie is, echt creepy. Niet dat Sunshine ervan onder de indruk is hoor. Juist daardoor moet ik even opstaan. En als dat niet helpt, loop ik er even heen. Dat is meestal wel voldoende. Gelukkig. Toch ben ik me er even in gaan verdiepen, in dat knokken. Want het is niet zo, dat de rest al die jaren ervoor in perfecte harmonie hun kattenleventjes aan het leiden waren hoor. Daar was ook vaak genoeg gedoe, maar dat was toch net even anders.

Dat katten vechten is voor hen gewoon natuurlijk gedrag. Als je een gevecht wilt stoppen, zegt mijn bron op Catster.com, dan moet je eerst weten waarom ze eigenlijk vechten. Kattengedrag is nou eenmaal complex dus je zult geduld moeten hebben en je zult moeten proberen om diverse oplossingen te gebruiken om het vechten te laten stoppen, voordat je de juiste hebt gevonden. Zo is mijn staan, dat heb ik ook moeten ‘ontdekken’ een hulpmiddel om escaleren te voorkomen. Anderen gooien een bos sleutels of gebruiken de plantenspuit. Ik noem maar even wat, ik zeg niet dat het goed is.

Nu zijn er vele redenen voor katten om te gaan vechten. Ik zal straks de link geven, voor als je het in het Engels allemaal wilt doorlezen. Zo kunnen ze vechten door ‘hormonen’, dat is hier niet het geval. Territoriaal gedrag kan ook tot gevechten leiden. Jaloezie, ook een reden en hier soms ook de aanleiding, meestal ben ik de reden, of liever, ik niet maar het plekje naast me of op schoot. Maar ook, zoals nu, dat ik natuurlijk Sunshine veel meer aandacht geef. Ik probeer het niet te doen maar ja, ik ben zo ontzettend gelukkig dat hij er weer is! Ik kan het bijna niet helpen. Ik probeer ze wel extra te knuffelen en dat soort dingen, maar toch, net als het slapen, ze kunnen niet meer bij me slapen en dat vinden ze ook niet leuk. Hopelijk komt dat wel weer terug, want ik mis hen ook.

De nieuwe kattenlucht, is ook aanleiding tot vechten. De lucht van de nieuwe kat schreeuwt voor de anderen zoiets als ‘vijandige vreemdeling’ en daar worden ze niet vrolijk van. De ene zal er anders op reageren dan de andere. Ik moet nog eens gaan proberen met een handdoek over Sun te wrijven, en dan over 1 van de anderen. Dit per kat herhalen zodat ze een mix krijgen van elkaars luchten. Dat moet ik, volgens dit artikel, enkele weken lang doen, een paar keer per week. Hm. Dat ga ik zo direct eens even proberen. Je weet maar nooit.

Als niets helpt om het gevecht te stoppen voor het begint, zal je ze op moeten sluiten. Niet dat ze gevangenis straf krijgen, maar je wilt natuurlijk niet dat ze elkaar verwonden. Je moet hier niet een klein reismandje voor gebruiken. Wel bijvoorbeeld een grote hondenkennel. Eentje in die kennel, uiteraard met bak en mandje en eten en drinken. En de andere kat buiten de kennel. Dan laat je ze alleen in die kamer. Dit moet je elke dag doen, voor op zijn minst een week, afwisselend welke kat er in de kennel zit. Zo kunnen ze wennen aan elkaar en zodra alles minder explosief lijkt tussen ze, laat ze dan samen in de kamer zonder de kennel. Als er eentje begint, gaat die terug in de kennel. Net zolang doorgaan tot ze zonder te vechten in 1 kamer kunnen zijn. Allemaal niet zo makkelijk hoor, zeker niet als je erg klein behuisd bent. Maar goed, het zijn maar tips.

Als ze toch vechten, wat helaas wel eens voor zal komen, moet je wel proberen het gevecht te stoppen. Probeer nooit je hand ertussen te stoppen, als je hand je lief is tenminste. Spuit liever met een waterpistool of plantenspuit van een afstandje, voor je eigen  veiligheid en dat ze niet beseffen dat jij de bron van het water bent. Het is dus handig om een volle plantenspuit of een ‘geladen’ waterpistool te hebben klaar liggen. Ook kunnen harde geluiden helpen, en kan met munten schudden, een luchtpistool, met een lepel op een pan slaan, een bos sleutels gooien, niet om ze te raken natuurlijk, maar dat alles kan helpen.

Sla ze nooit, dat maakt ze alleen maar agressiever en kan hun vertrouwen in jou levenslang schaden. Met geduld en begrip van kattengedrag, kan je het voor elkaar krijgen om een huis vol harmonie te krijgen en echte gevechten in de toekomst te vermijden. Dus eh, komt hier ook zeker weer goed, je moet alleen even geduld hebben. Oh en even een waterpistooltje op mijn lijstje zetten. Kan nooit kwaad! Plantenspuiten, ik weet het niet, voor planten oké, om ze niet aan je bank te laten krabben, ook goed. Om gevechten te stoppen toch iets minder. Wil je het allemaal lezen, klik  hier... maar het is wel in het Engels.