14. jul, 2020

Kitty-cam, handig!

Ik heb Moonlight vaak hoge sprongen zien maken, maar de sprongen van Sunshine die slaan echt alles! Hij sprong zo van de grond af, op het kraaiennest. Dat zit best hoog, ik ben 1m70 en ik kan er zo onderstaan met nog ruimte ertussen dus hoe hoog zit het? Ongeveer 1m90 op zijn allerminst, ik denk nog iets hoger. En zo, hij maakte een buikschuiver, hij lag er plat bovenop, met zijn achterpoten er nog af. Mijn mond viel ervan open! Hij wurmde zijn achterpoten er ook even op en hij lag. Moonlight lag namelijk in de hangmand en Moonlight had niet zijn beste humeur aangetrokken. En Sunshine lijkt erg op mij, misschien even uit het veld geslagen maar dan ga je naast het veld naar een oplossing zoeken. En als je die dan vindt, dan ga je het uitvoeren.

De maandagochtend was de hele ochtend gespannen. Ik kon ook nog niet boodschappen gaan halen, want ik zat op een pakketje te wachten. De kitty-cam, zoals ik hem ga noemen. Een huisdieren camera die ik nog moet installeren en dingen voor moet downloaden, ook een app. Het ding kan ik met mijn telefoon dan bedienen. Ik kan ze horen en als ik wil, zij mij ook. Altijd handig om hard HEEEE te roepen en ze uit een ruzie te halen. Hopelijk lukt het mij, als digibeet zijnde, dit voor elkaar te krijgen. Ik ben én te oud en té blonT voor die ongein. We gaan het beleven.

Momenteel ligt Sun ook weer in het kraaiennest, en is Moonlight een dodenrit aan het rennen, dat is net als een gekkenuurtje maar dan met extra pit. Dan kunnen er wel eens dingen sneuvelen maar dat hou je niet tegen. Hij deed dat altijd toen Sunshine net weg was, ik zag het als zijn verdriet uiten. Het lijkt nu eigenlijk meer frustratie te zijn, maar ja, dat kan je combineren natuurlijk. Vanuit zijn hoge positie, ligt Sunshine het met verbazing te bekijken, als Moonlight van boven naar beneden scheurt en weer terug. Je hoort nog net geen piepende remmen, wel krassende nagels. Gelukkig heb ik maar laminaat en niet duur eiken. Sun lijkt te twijfelen of hij erachteraan moet vliegen. Liever niet hoor, prevel ik een wensje.

Dan komt het pakje, de Kitty Cam, zoals ik het apparaat ga noemen. Dat is voor een digibeet best lastig uitzoeken. Er zit een mini SD kaart bij, die ik moet formatteren, maar ik heb geen flauw idee hoe. Ja, zelfs met beschrijving kom ik er niet uit. Ja eh, blond én digibeet, is dubbele handicap hoor! Het lijkt me vrij snel te lukken allemaal, valt me dus reuze mee van mezelf. Ik kan dat heus wel, eg wel. Erna moest ik boodschappen halen, en ik had hem maar even bij mijn beeldscherm neergezet. In de winkel probeerde ik het uit, maar ik zag een zwarte massa. Nou, dat werkt dus niet. Later, ik stond hier voor de deur al, probeerde ik het nog eens. Bleek dat het kwam door die constructie in de winkel, daar is alles geblokt altijd. In de auto deed hij het prima.

Nu zag ik Skylar op de tafel liggen, en ik dacht, gelijk maar even de microfoon uitproberen. “Hoi Skylar, mama komt zo hoor!”, zei ik terwijl ik het microfoontje ingedrukt hield. Ik zie hem opkijken, met van die hele grote ogen. Hij snapte er niks van. Ik laat het cameraatje draaien, en ik zie dat hij dat ziet. Als gebiologeerd staart hij ernaar. Ik kom ondertussen niet meer bij, en de mensen die langslopen, zullen me wel voor gek verklaard hebben. Ik kon het echt niet helpen, zo grappig was het! Ik ben maar snel naar boven gegaan met mijn tassen. Ik had ook een nieuw dienblad gekocht. Niet voor mij hoor, maar voor de apotheker, die wil dat ik iets maak als afscheidscadeautje voor de peuterklas van haar dochtertje.

Ik heb laatst zelfs nog een hondensnoep pot verkocht ook. En de dinsdag kreeg ik een appje van Saskia, de apotheker, ook. Dat ik het dienblaadje had verkocht, of ik een tikkie kon sturen of dat ze het apart moest houden. Hou maar apart, heb ik gezegd. Ook grappig! Hebben we een apotheek/artotheek, dat is weer eens wat anders. Maar goed, ik heb bijna vakantie en dus iets tijd om dingen te maken. Ik heb ook nog dingen te maken voor PeeT, die ook nog eens oma is geworden van de prachtige Noah Sophia! Ik mag aan de zijlijn ervan meegenieten. Sophia spam krijgen vind ik helemaal niet erg. Toch nog een baby waar ik wel van mag genieten. Wat apart toch weer allemaal. Alsof Sunshine ’s thuiskomst alles heeft omgegooid. Voor mij is vooral mijn genormaliseerde tijdsbesef een zegen. Wat heerlijk van die lange dagen. En nee, ik snap er zelf ook niets van, maar dat maakt niet uit. Heerlijk toch?

Oh en ik heb boven, na het uitpakken van mijn tassen, toch ook weer helemaal in de kreukels gelegen van het lachen. Ik heb namelijk bij de Action een waterpistool gehaald. Dit door de tip het te gebruiken, als je een kattengevecht wilt onderbreken. En je weet het hier voorlopig nog even maar niet. Het is een groot pistool, maar er zit ook een kleintje aan vast. Dus heb ik er eigenlijk 2. Dat komt mooi uit, gelijk eentje voor boven want daar is het elke ochtend gedoe. Maar ik heb hier even de Rambo uitgehangen met mijn 2 pistolen, de planten heb ik allemaal afgeknald, die gaven zich gillend over. Een paar erg verbaasde kattensnoetjes gaven me nog een grotere lachbui, dan mijn eigen rare gedoe. Je had erbij moeten zijn, zal ik maar zeggen.

Toen ik eenmaal op bed lag, begon het gedonder weer. Nu kon ik het beneden ook gelijk bekijken met de cam én roepen HEEEEE. Het hielp wel maar goed, het is wel vervelend dat dit elke keer nu is. In de avond als ik naar bed ga, alsof ik dan oplos of zo. Ze is weg, nu kunnen we elkaar weer lastig vallen. Alhoewel het toch hoofdzakelijk Moonlight en Sunshine zijn, die met elkaar in de clinch liggen. Ik denk dat dit met de frustratie van allebei heeft te maken. Sunshine had ook direct liefde verwacht van Moonlight, en is net als ik erdoor teleurgesteld. En Moonlight is gefrustreerd door die nieuwe, die hem vreselijk aantrekt, maar waarbij hij de associatie voelt van verdriet en pijn door rouw. Dus tja, hoe gaan we dit rechtbreien? Niet met 2 naalden in elk geval.

Wat ik al eerder zei, dat weet ik ook zeker, wat anderen ook zeggen. Zulke diepe liefde, die Moonlight voor zijn stoere bad ass broertje voelde, dat kán niet weg zijn. Het is alleen een gedoe om het weer naar boven te halen blijkbaar, omdat het verdriet om zijn plotselinge verdwijning net zo diep was als die liefde. Daar zit nog wel wat, iets dat moet slijten en dan kan Moonlight hopelijk toch weer open staan voor zijn zo lang vermiste broer. Dat moet gewoon!

Ik merk ook dat hij hem ontzettend aantrekt. Moonlight sliep altijd gewoon in zijn hangmat in de krabpaal. Nu zie ik hem op de krabpaal in de slaapkamer, als ik wakker word. Ik weet dat het niet om mij gaat, denk ik toch. Want toen ik beneden sliep was ik ook altijd wel in zijn buurt. Misschien is het een combinatie. De anderen durven niet meer bij me te slapen, iets wat ik dan ook wel weer zielig vind. Maar ja, ik denk dat we pas over een paar maanden weer kunnen spreken van een nieuw normaal dat door iedereen geaccepteerd is, en waar iedereen zich prettig in kan voelen.

Hij pakt Aurora ook wel vaak, maar misschien omdat zij zich ook opstelt als een sissende helleveeg? Ze heeft dit ook zo met Skylar dus voor haar dubbel zielig! Toch vind ik het zielig voor ze allemaal. Ik hoop dat het sneller mag gaan, dan ik nu voorzie. Een beetje echte vrede in de tent, dat lijkt me een Godsgeschenk! (van de week nog meer over de camera, die ondertussen ook tussen mijn links staat, niet alleen een goeie camera maar ook een hele goeie service! Aanrader! De foto’s hierbij zijn er allemaal mee gemaakt, ook goeie HD kwaliteit!)