15. jul, 2020

Stop of ik schiet!

Weer een hele korte nacht. Want overdags is het hier goed te doen. Af en toe een aanvaring maar voor de rest liggen ze grotendeels te slapen. Nou zal het weer ook niet bijdragen aan de algehele vrolijkheid maar goed, ik weet niet of katten daar ook last van hebben of niet. Als de nacht komt, en die komt vrij vroeg tegenwoordig, dan gaat het gelazer beginnen. Ik ga vrij vroeg slapen, omdat ik meestal al om half 4 of half 5 eruit ga. Dan heb ik toch geen rust meer. De ene keer tolereert Sunshine namelijk wel dat Moonlight op de slaapkamer is. Vijf minuten laten valt hij hem dan opeens aan. Ik zie het nooit goed aankomen omdat ik dan eigenlijk nog in coma hoor te liggen en dus niet echt alert ben op dat tijdstip. Als ik overdag naar boven ga, om het zo uit te proberen en er iets mee of tegen te doen, dan gebeurt het natuurlijk niet.

Daarom is het heel vervelend. Ik val uiteindelijk, na een aantal keren roepen NIET DOEN, LIEF ZIJN, NEE NEE, toch wel in slaap. En dan word je door het zelfde gelazer ook weer zo vroeg wakker. Nou ja, het zal wel en ooit, daar ga ik gewoon vanuit en ik hoop dat ooit vrij snel komt, ooit zal het wel verbeteren. Zover is het nog niet. Helaas. Liefst komt ooit voor ik van mijn voeten stort van pure vermoeidheid. Gelukkig heb ik deze week vrij om te studeren. Alleen hebben ze nu opeens weer de toets verplaatst door de corona maatregelen. Om er niet teveel tegelijk in het pand te hebben, en examens te laten doen, mag onze groep een week later.

Nou fijn maar niet heus! Punt 1 is dat dan in mijn 1e vakantie week. Punt 2 is juist zo’n extra week niet fijn, omdat alles voor de 15e was gepland, ook mijn studie. Nu moet ik het alleen nog een week langer onthouden. Want volgende week heb ik gewoon stage ook. Nou ja, het scheelt wel dat dan het examen al achter de rug zou zijn. Ik moet dan alleen ‘herhalen’ vanaf het weekend tot de 22e. Ik had me alleen voorgenomen dat ik die 1e week echt vrij zou zijn van school, en dan zit je met je smurf te studeren, extra, voor de toets midden in die 1e week. Daar wordt Sinterklaas niet vrolijk van!

Deze dag, donderdag de 9e, heb ik een fijne dag, ondanks die nachten ja. Ik ben namelijk gisteren begonnen aan mijn keuken. Ik kreeg het er benauwd van. Ja, ik kom iets van 10 kastjes tekort en heb daar wel op mijn manier een oplossing voor bedacht, met planken en boxen maar het werd een beetje rommelig. En het werd tijd de keuken eens te soppen. Dus alles eruit en eraf, en alles soppen en opnieuw inrichten. En dan ben je wel even bezig. Ik ben begonnen met om 7 uur te gaan leren, tot 9 uur, daarna even relaxen met branden van een kistje. Toen ben ik lekker even de keuken verder gaan doen. Daarna weer even leren, dan weer even branden. En ondertussen komt de regen met bakken uit de hemel.

Nog tot aan het weekend blijft het zo, en daarna wordt het weer zomers. Hebben ze beloofd dan. Het hoeft van mij niet zo heet maar een beetje mooier dan de afgelopen week mag het wel hoor! Die arme mensen op campings allemaal! Voor mij maakt het niet zo uit maar voor de cits is het wel lekker als ze naar buiten kunnen. Dat scheelt ook gedoe in huis. Ik weet dat het maanden kan duren voor ze überhaupt vriendjes kunnen worden maar toch, dit is een soort van status quo. Er verandert gewoon helemaal niks. En dat vind ik vervelend.

Aan de andere kant, ik zie wel iets vooruitgang soms. Het is alleen zo weer ‘verziekt’. Zoals vanmorgen, het was even droog en om zes uur ging ik zorgen voor het ontbijt. Want ’s morgens vroeg is Sunshine net zo lang aan het roepen en vervelend doen, tot ik ze eten heb gegeven. Zes uur is dan zo vroeg niet want hij kan al zeuren vanaf een uurtje of vier. Heel erg irritant! Dus ik stel het nog lang uit hoor, maar om zes uur wil ik gewoon een koffie en een beetje rust. Vreetzakje! Als ik bezig ben met het eten, dan komen ze opeens overal vandaan. Sunshine lag languit half over de drempel van de keuken, met zijn kont nog in de kamer.

Rainbow trippelt, angstig opzij kijkend, snel langs hem heen en gaat naar buiten. Skylar is bijna hetzelfde verhaal, alleen die sluipt langs. Moonlight is op het aanrecht gesprongen en liep vlak langs hem, zonder op of om te kijken. En zelfs Aurora komt eraan, en zit praktisch vlak naast hem. Hij kijkt naar haar, zijn staart zwiept een beetje, zij gaat eens zowaar niet gillen en dan doet hij ook niets. Zou dat maar eens tot haar doordringen. Dat zou al een hoop schelen. Ik zeg wel, zo tussen neus en lippen door ‘lief zijn hè Sun’. Hij lijkt me goed te begrijpen. Ze gaat uiteindelijk naar buiten. En dan denk ik, waarom kan het nu dan wel? Het kán dus en ik wil het zo altijd hebben. Of nou ja, meestal dan.

Gisteren heb ik ook nog zo’n aparte foto genomen. Aurora en Skylar samen op de bank! Ja, de wonderen zijn toch echt de wereld niet uit hoor, zeker niet in huize Niemeijer. Later kwam daar zelfs Rainbow nog bij. Dus dat moest ik ook op de foto zetten. Er komt een keer, dat ik eindelijk alle vijf op de bank heb, en daar een foto van kan nemen. Veel foto’s van kan nemen, omdat het zo vaak gebeurt. Dat is mijn streven. En als ik ergens naar streef, dan gebeurt het ook altijd. Soms duurt het alleen wat langer dan ik graag zou willen. Alles op zijn tijd, zo is het nou eenmaal.

En dan is het de hele middag ook rustig, ik ben zelfs even een dutje gaan doen. Niet gek als je er om half 4 al uit was. En dan, als je wakker wordt, dan is het weer raak. Eerst vliegt hij Aurora aan, die vliegt gillend naar boven met Sun erachter aan. Ik boos ook naar boven, geef hem op zijn kop en troost haar. Ze komt zelfs even koppies geven, als om de rechtvaardigheid van deze handeling er nog even in te wrijven. En dan ga ik naar beneden en opeens, ik zit net, hoor ik weer gillend vechten. Nu vliegt Moonlight op mijn  grote mond weer van de trap af. Sjongejonge zeg, ik word er echt doodziek van ondertussen. Ik vlieg de trap op en geef Sunshine ook nog een mond vol. Dat hij zich maar eens moet gaan gedragen, anders breng ik hem weer terug naar de Rusthoflaan, schreeuw ik heb boos toe. Ik stamp naar beneden. Boos ben ik, niet te doen. Ik ben het echt kots beu dat gedoe allemaal. Ik moet wat te kauwen hebben! Emo-eter, ik weet het!

Ik snij een mini komkommer in wat stukjes en eet die op. En daarop krijg ik me toch weer een maagpijn. Wat nou weer? Ik kan alleen heel slecht tegen overgeven maar die maagkramp is ook niet fijn. Ik denk toch even weer teveel weken achter elkaar hoogspanning en dan krijg je dit. Daar zit ik toch echt niet op te wachten. Na een uurtje vind ik toch, ook al kon hij me niet woordelijk verstaan, hij kon het wel degelijk voelen, dat ik ‘sorry’ moet gaan zeggen. Voor al het geld in de wereld zou ik hem niet kwijt willen maar ik ben ook moe en gefrustreerd van alles. Ik moet alleen leren zoiets niet om te draaien om te raken. Dat kan ik namelijk erg goed en ik wil dat niet meer. Als het de waarheid is, nog tot daar aan toe, maar niet om alleen te kwetsen.

En dan ben ik hem kwijt! Boven is hij nergens te vinden! Ik schuif zelfs het hele bed voorbij. Ik kon namelijk aan zijn koppie zien, dat ik hem raakte met mijn boze woorden. Hij kan toch niet weg zijn?! Ik vlieg het hele huis door, de cits raken ook van streek maar alles behalve Sunshine. nikkend val ik op het bed boven. Ik meende dat toch echt niet, echt, leg maar 10 miljoen neer en ik zou ze nog niet in de plaats willen voor hem. Als ik weer wat kalmeer, begin ik systematisch het pand uit te kammen. Boven zit hij niet, dat is wel duidelijk.

Ook niet in het hokje dat bovenin het trapgat hangt, want hij springt daar namelijk wel eens in. Kom ik beneden, zit hij angstig onder de tafel te kijken naar me. De opluchting golft door me heen en hij komt aangerend als ik mijn armen naar hem uitsteek. Ik pak hem op en zeg dat ik hem niet beu ben, maar wel het onderlinge geruzie. Hij geeft me een koppie en gaat achter Skylar aan. Mijn (water)geweer lag te ver weg, anders had ik hem zo in zijn kont geschoten! Ik geef het maar even op voor vandaag. Ze doen maar.