18. jul, 2020

Toeval bestaat nog steeds niet! Komt wel goed, zegt het mij altijd!

Ik wil niet klagen dat Sunshine weer terug is, dat zeker niet. Maar ik mag wel zeggen dat ik het hele proces eromheen uiterst vermoeiend vind. Tergend langzaam gaan we iets vooruit. Iets dat hij elke keer zelf torpedeert door opeens weer alle anderen aan te vallen. Gelukkig doet hij dat niet met alle toeters en bellen die hij daar eventueel voor ter beschikking heeft maar leuk is anders. De ene keer mogen ze allemaal op de slaapkamer. De andere keer jaagt hij ze er allemaal vanaf. Soms zelfs als ze alleen maar langs lopen. Dan zijn ze weer 2 dagen vreedzaam maar voorzichtig onder elkaar, dan opeens is meneertje chagrijnig en vliegt hij naar ze allemaal uit.

Vooral Moonlight is het doel, maar ook Skylar kan het ontgelden of Aurora. Bij Rainbow doet hij het niet zo vaak, geen idee waarom niet. Vervelend is het wel. Ik heb ondertussen mijn waterpistolen al een aantal keren moeten gebruiken. Al was het alleen maar om hem een negatieve associatie te geven bij het chargeren, zo zal ik het maar noemen. Alleen, wat niet de bedoeling was maar wat ik niet kan voorkomen, is dat hij ziet dat ik het doe. Hij vliegt dan naar boven en komt een half uur of uurtje later weer naar beneden en komt dan altijd eerst langs mij. Alsof hij wil zeggen ‘sorry’.

Kijk, ik begrijp het heus wel, hij verveelt zich te pletter. In verhouding met het vrije buitenleven, zal dit moordend saai zijn. Ik begrijp zijn moodswings wel. Aan de ene kant vindt hij het heerlijk de verzorging, het gekroel en vooral niet te vergeten het heerlijke natvoer dat ze hier krijgen. Het beste van het beste. Dat vind hij geweldig allemaal. Hij schroomt ook niet om er behoorlijk om te zeuren, net zolang tot het etenstijd is. Ik ben wel goed maar niet gek, dus ik hou me aan het schema van de gewoontes die er hier al waren.

Ik merk dat hij zich verveelt en niet prettig voelt over het algemeen, door al het wassen van zichzelf en het nu weer tot een enorme plek groeiende plekje op zijn pootje. Ook het rondlopen en mauwen, wijst op verveling of wensen dat hij buiten was op zijn minst. Ik denk erover om een veilig kattenvest te kopen, zodat hij mee naar buiten kan. Alleen hoe ga ik dat aanpakken? Want stel dat hij het dan buiten in zijn kop krijgt, dat die riem los moet en hij zet al zijn nagels in me. Of dat hij gillend en krabbend van angst weg wil. Dan hou ik hem met geen wil ter wereld vast. Dat houdt me daar dan weer in tegen. Ja, hij is heel zacht, hier binnen en tegen mij dan. Maar als hij aan een riempje zit?

Ik ken zijn grootste buitenangst natuurlijk niet. En waar had hij voor hij thuis kwam zo’n stress van, dat hij zo’n grote plek op zijn pootje had gelikt? Vorige week constateerde ik nog, dat het wassen zo’n stuk minder was geworden, nou, dat is ondertussen alweer achterhaald. En zoals vandaag, de zondag de 12e, dat ik dan gewoon de hele tijd met mijn pistool moet rondlopen. Sorry hoor, maar ik heb leukere dagen gehad. Dat vind ik er zo niet leuk aan! Komt dit ooit wel goed? Zo niet, wat moet ik dan? Dat zijn toch dingen die door mijn hoofd spoken. Ik wil er geen eentje van ongelukkig zien, hier in huis en op het moment zijn er toch echt 6 niet zo gelukkig onder dit dak.

Ik was gisteren even langs mijn broer gegaan. Die vroeg van de week of ik een leuke nieuwe kapstok wist, de zijne zat zo vol. Oh ja, die jas hing er nog steeds! Ik wilde toch al langs komen, zonder die jas. Ik had nog een tas vol foto albums, die niet meer voor mij zijn. Ik had een hele tas vol met voor een berg geld aan damp materialen. Ik heb er niets meer aan, ik rook nu al lang niet meer en smoken ook al lang niet meer. En ik moet zeggen, dat bevalt me enorm! Ik kan me niet eens meer voorstellen, dat ik aan zoiets zo vast zat. Maar ja, ik moet er vast mee geholpen zijn want ik had zelf nooit verwacht te kunnen stoppen met roken. En ik stop zomaar van de ene op de andere dag. Dat kan nooit van mezelf zijn.

Ja, oké, ik ging dampen maar dat avontuur heeft ook niet al te lang geduurd. Een paar maanden maar. Toen kwam ik tot het besef dat ik nu weer aan iets  vast kwam te zitten, en dat ik het ene voor het andere verruild had. En dat vond ik geen zin hebben. Ik dampte ook zonder nicotine dus dat bleek ik ook niet eens nodig te hebben. Waar hadden we het dan eigenlijk over. Maar ik had nog wel een heleboel dure smaakjes en apparaatjes en weet ik het allemaal. Nou, broer en schoonzus dampen nog wel, roken ook nog. Ik vind het me toch stinken! Nooit zal ik dat ooit nog doen. Ik brand nu die kistjes, en daar hoest ik me al klem bij. Ook dom hoor want ik heb er een ventilatortje voor. Die moet je dan wel aanzetten als je zit te branden. Ook handig als het straks heet is, of anders andersom zetten, dan wordt de rook erin gezogen. Net zo handig als wegblazen.

Nou ja, ik mijn jas gehaald en het was even gezellig. Ben liep even mee om de redelijk zware tas even aan te pakken. Krijg ik later een appje, dat er wel een heel toepasselijke spreuk in mijn vissenboekje staat. Mijn vissenboekje? Geen idee wat hij bedoelt! Hij stuurt me een foto van de spreuk; Zonder pijn en zonder vernederingen kan men niets groots tot stand brengen. Broerlief heeft ook weer de grootste lol want eronder staat John H. Newmoon, 21 februari 1801 en als je alleen de cijfers die er staan optelt, kom je natuurlijk weer op 13. We kijken er niet eens meer van op. Alleen weet ik nog steeds niet wat mijn vissenboekje is, en hij stuurt me een foto van de voorkant. Oooh ja! Oh, die is per ongeluk in de tas met hun spullen gevallen, die haal ik nog wel op volgende keer.

Nou en of dit toepasselijk is zeg! Ik app nog even terug; nou, dan ben ik toch wel zeker iets verdomds groots aan het maken! Hij reageert terug met lachende gezichtjes en even later er achteraan; oh nee, eigenlijk helemaal niet leuk! En daar moet ik dan weer erg om lachen! Het is nou eenmaal zo. Ik weet ook zeker dat al die pijn, al dat verdriet, al die ellende, ergens goed voor zijn. Wat precies kan ik nu nog niet zeggen, maar, ik zei het laatst ook al, alle kaarten vallen in mijn voordeel. En de dag dat ik zie wat het me echt heeft gebracht, ben ik er enorm dankbaar voor. Het duurt even, maar dan heb je ook wat!