20. jul, 2020

Mijn naam is Blond, Heel blond, dieet ook niet veel zeg...

Vandaag weeg ik nog steeds hetzelfde, het gaat weer eens langzaam maar dat ben ik wel gewend. Vorige week, de 13e, was er opeens weer 1 kilo bij. Om gek van te worden, zo erg is dat bij mij. Als je weet wat ik eet, dan schrik je hoor. Mijn broer schrok wel geloof ik, toen ik het vorige keer vertelde. Ik neem ’s morgens een shake, of een reep. Dan tussen de middag eet ik wat komkommer met dip van de Lidl. In de avond maak ik een salade met kip of tonijn. Sla, tomaat, paprika, komkommer, yoghurt dressing of een azijn/olie dressing en allemaal light ook. En dat is het zo’n beetje. Vorige week had ik alleen 1 x een croissantje gegeten, toen ik naar mijn broer reed. Als je daar nou een kilo van moet aankomen, dan weet ik het ook niet meer. De volgende dag was die er dan ook weer af, schiet mij maar lek.

Maar iedereen weet het wel, ik ben een doorzetter en het zal eraf gaan. In elk geval tot ik me er prettig bij voel. Want daar gaat het om. Niet wat iemand anders vindt, want dat boeit me ondertussen voor geen meter meer. Alleen voor mijn gezondheid is het beter, en ook voor alles eromheen is het fijner om niet zo zwaar te zijn. Ook met bewegen in alle aspecten is dat fijner. Dus daarom doe ik daar mijn best voor. In mijn familie worden de mensen dikker van de stress en ik mag wel zeggen dat ik daar behoorlijk last van heb gehad, de afgelopen maanden.

Nu is het voor mij de tijd om alles om te draaien. Ik begon al de week voor Sunshine, alsof ik het wist, er komt een grote verandering aan. En ik moet gewoon doorzetten, hoe lastig het ook wordt. Vandaar dat ik het hier elke maandag ga melden, als ik mezelf gewogen heb. Zo heb ik toch een beetje een soort van stok achter de deur. Dat had ik vorige week al een beetje verteld. Dat is mijn grote strijd de laatste jaren, dat gewicht. Ik ben nou eenmaal een emo eter en al die drama’s doen je dan geen goed. Maar ik heb me ook zo erg slecht gevoeld, dat het me allemaal niet meer interesseerde. Vooral in december en januari had ik het erg zwaar en zwaar is hier gelijk the keyword! Want dat word ik daar dan ook van.

Ik weet echt niet hoe lang ik hier op deze manier mee door kan gaan. Of ik moet toch weer eens proberen om echt 3 x per dag een shake te nemen, zonder iets en dat voor de 1e x gelijk 6 weken. Alleen vorige keer ging er toen ook bijna niets af en dan is dat wel erg demotiverend omdat je dan echt afziet. Want die allereerste keer, dat ik het Cambridge dieet deed, gingen er per week zo’n 4 kilo af, die eerste paar weken. Het one on one diet noemen ze het nu en het is iets veranderd, al weet ik nog niet precies wat. Maar ik kom er op een een of andere manier niet toe. Ik heb iets te kauwen nodig, al is het maar sla met kip en komkommer. Of bloemkool, eet ik ook graag zonder iets erbij.

In elk geval, het zal wel weer te weinig zijn, maar ja, zoals de afgelopen weken is gebleken, normaal en gezond eten, dan blijf ik ook alleen maar bijkomen. Dat experiment is totaal verkeerd uitgepakt en kan ik daarom nu nog meer kilo’s proberen kwijt te raken. Daar heb ik dan ook wel een beetje spijt van maar ik moest het toch een keer proberen weer. Na corona was ik veel kilo kwijt en die zaten er dus binnen 3 weken weer aan en in de weken erna kwamen er nog extra bij. En toen was ik er klaar mee. Dan maar niet ‘normaal’ eten, dan maar weer bijna niets. De enige manier voor mij om nog iets kwijt te raken. Er moet een oplossing voor zijn, ik ben die alleen nog niet tegen gekomen. Mocht iemand dat wel weten, dan hoor ik dat graag!

Ondertussen is het de vroege ochtend van dinsdag de 14e. Ik ben al vanaf 4 uur wakker, want Sunshine is weer rotvervelend aan het doen. Moonlight aanvallen en vooral Aurora moet het ontgelden. Altijd hetzelfde oortje dat de dupe is, haar rechter. AU R oortje! Arm meisje. Je ziet tandjes erin staan, donker paars nu, gekneusd niet open. Maar in haar oortje zit een open plek, die er op die plek vaak zit. En dan weet ik niet zeker of dit is van een tik krijgen of van zo hard zelf haar oortje krabben. In elk geval, maakt niet uit, hij moet er nu maar eens mee kappen. Dus als een Indiana Jones, loop ik nu continu met mijn pistool op zak. Waterpistool weliswaar maar toch kan ik er mee schieten.

Ik moet zeggen, ik schiet meestal raak! Raar toch dat ik daar goed in ben. Dat had ik vroeger moeten weten, op de kermis! Ik heb ooit ook kleiduiven geschoten en ik was, tot mijn eigen grote verrassing, ook daar erg goed in. Behalve het eerste schot, waarbij ik door de terugslag een blauwe schouder kreeg, schoot ik die dingen zo de lucht uit. En nu met het waterpistool raak ik ook echt de kat die ik moet hebben. In dit geval dus steeds Sunshine. Ik ben er namelijk helemaal klaar mee. Ja, ik ben dolblij dat hij terug is, maar dat wil niet zeggen, dat hij hier dan de boel maar kan terroriseren.

Toen ik ging slapen ook gisteren, ging hij naar beneden, na de hele avond over mijn benen gedrapeerd te hebben gelegen op de bank. Ja hoor, ik meekijken met de camera, echt een fijn ding door die nachtvisie. Ik zag hem Aurora opjagen en ik brulde zijn naam door de camera en riep NEE. Dat was genoeg om hem eruit te halen. Hij kwam even later braaf naar boven toen. Tot 4 uur in de ochtend, is het rustig geweest. Daarna was het over. Moonlight wil gewoon ook in de slaapkamer slapen en die komt tegenwoordig dus op de krabpaal liggen. Bovenop het hokje waar hij in kan. Hij is niet zo’n in hokjes klimmer, alleen dozen kan hij niet weer staan.

Maar zodra hij daar af komt, wordt hij gepakt door Sunshine. Door Moon zijn gegil, schrik ik me wezenloos en dan gil ik boos naar Sunshine, maar hij blijft het doen. Dus nu heb ik het kleine pistooltje steeds bij me. Dat grote onding is straks leuk voor als ik een tuin heb, denk ik zo. Toen hij vanmorgen daarna nog eens Moonlight naar beneden joeg, ben ik erachter aan gegaan. Gewapend en al. Hij ging opeens liggen bij het speeltje beneden, zo van ‘ik doe niks’. Ik richt en schiet raak, hij vliegt weg. Hij weet het heus wel hoor! Ik roep hem achterna dat ik dit vol zal blijven houden, bij elke aanval zonder reden, die hij op de anderen doet. Hij mag zich heus verdedigen maar dat aanvallen, klaar ben ik ermee.

Ik weet het, het is niet zoals het hoort volgens alle kattenboekjes en gedragstherapeuten maar die hoeven hier niet tussen te zitten dag en nacht. Ik word er doodmoe van. Ik zit er middenin, hele dagen lang. Ik doe het op mijn voorwaarden. Het lukt gewoon niet om ze met snoep te belonen, zoals bedoeld wordt. Dus om ze positieve gevoelens te laten ervaren als ze ‘elkaar zien’. Dan ben ik verdorie de hele dag door het huis aan het lopen met een emmer snoep. Dat is niet te doen hoor, sorry. Gekke Henkie is familie, ik heet zo niet. Ik heb hem steeds als een prins behandeld en hij gedraagt zich nu als de prinses op de erwt! Je ziet het aan zijn koppie, als hij een rot bui heeft, dan mag 1 van de anderen het ontgelden. Nou nee, koninklijke hoogheid, zo doen wij dat hier niet.

Het is een extreem slimme jongen, hij zal het echt gaan begrijpen als ik hém dus enige ervaringen ga geven. Alleen geen positieve, dat schip is al voorbij gegaan. Nee, hij krijgt bij aanvallen, zonder reden dan wel, een spuit water naar zijn lijf! Zo, en dat vinden katten niet leuk. Echt niet. Geloof me maar. Helaas kan ik niet schieten en filmen tegelijk, anders liet ik het zien. Net ook weer, nu was Sky de pineut van Sunshine zijn ongedurigheid. Prrrrrt prrrrrt prrrrrrt, in 1 keer raak, de 1e keer, de rest schoot ik op een lege plek. De huisterrorist was naar boven gevlucht. Met een bloedgang. Hij ziet het ook al als ik het pistooltje in mijn handen heb. Die grote kan ik al helemaal niet meer oppakken, dan is hij al weg voor ik gericht heb.

Natuurlijk ga ik niet veel later even naar boven. Waar hij met een boos smoeltje verongelijkt ligt te wezen op bed. Hij is zo lekker duidelijk altijd. Moonlight zit vanaf de krabpaal naar hem te kijken. Die vindt het vast stiekem best leuk. Ook dat begrijp ik, ik zie alle kanten altijd, of ik ze nou leuk vind of niet. Hij laat zich graag aaien en doet weer direct lief. Hij weet het echt wel, geloof me maar. Net, na nog een lading water, kwam hij dan ook snel weer naar beneden, de piraat ligt in zijn kraaiennest. Goed zo, ik blijf zorgen dat ik geladen wapens bij me heb. Maar soms hoef ik alleen maar op te staan. Als ik ‘normaal’ op sta, omdat ik dat wil, gebeurt er niks. Dus ja, hij weet het echt wel. Er gaat een tijd komen, dat ik mijn wapens aan de wilgen kan hangen. Maar voor nu sleep ik het de hele dag mee. In de nacht slaap ik ermee, naast mijn kussen. Wel zorgen dat ik hem op de juiste kant leg, anders wordt mijn bed nat. Prrrrrrrrrt!