22. jul, 2020

Better times have arrived!

Iemand vroeg me ergens naar, iets privé en ik zei dat ik daar niet over zou uitweiden. Want ik heb mijn waarheid, en iemand anders de zijne of hare. En zo heeft een ieder zijn eigen verhaal ergens bij. Bovendien, wie ben ik, dat anderen het moeten zien zoals ik het zie. Ik heb geprobeerd dat een beetje uit te leggen. Ik zie altijd wel 2 kanten van een verhaal, zelfs als het mezelf betreft. Aan mijn kant is er eigenlijk veel meer begrip zo. Toch, al zouden ze er bewijzen van krijgen, de meeste mensen houden vast aan hun eigen waarheid, hun eigen versie van hetzelfde verhaal. En dat is ook goed, misschien niet altijd even rechtvaardig of eerlijk maar het is dan ook hun les. En je moet een ieder vrij laten om zelf te kunnen leren, hoe het dan moet zijn.

Dat duurt lang hoor, voor je dat op kunt brengen. Het beteken voornamelijk ook loslaten, afscheid nemen, rouwen. Maar het is voor die ander beter. Die zijn zo ver nog niet, dat ze die 2 kanten kunnen zien en erover kunnen praten. En ik heb mezelf jaren en jaren lopen frustreren, jaren lopen lijden om dingen waarbij toch niets zou veranderen. En je wordt maar kleiner en kleiner van al dat verdriet. Of, zoals bij mij, dikker en dikker maar door hetzelfde feit. Je ziel wordt kleiner, dat is het. En die pijn, die je zelf maar laat duren, die wordt alsmaar erger. Alsof je in een wondje zit te prikken met een stokje.

Omdat ik iemand dat net verteld heb, kijk ik des te meer op, als ik het dagelijkse mailtje van ‘the Universe’ open. Of eigenlijk zou ik niet meer op moeten kijken van dit soort dingen. Toch blijven die tekenen van synchroniciteit me verbazen. Ik lees er het volgende, vrij vertaald dan door mij; Het is in 1e instantie niet makkelijk, Ria, maar een van de grootste geschenken die je ooit aan iemand kan geven, die je hart sneller doet kloppen, is de vrijheid om hun eigen lessen te leren, in hun eigen tempo.

Nog lastiger is het ontdekken dat een van de grootste geschenken die je iemand zou kunnen geven die je op de zenuwen werkt, de vrijheid is om hun eigen lessen te leren, in hun eigen tempo. En misschien wel het meest uitdagend van alles is dat je beseft dat een van de grootste geschenken die je jezelf ooit zou kunnen geven, het besef is dat je hart sneller gaat kloppen en dat je zenuwen rafelen nooit afhankelijk zijn geweest van andere mensen en hun lessen.

Het origineel: It isn't easy at first, Ria, but one of the greatest gifts you could ever give someone who makes your heart soar is the freedom to learn their own lessons, at their own pace.  Even trickier is discovering that one of the greatest gifts you could ever give someone who gets on your nerves is the freedom to learn their own lessons, at their own pace. And perhaps most challenging of all is understanding that one of the greatest gifts you could ever give yourself is the realization that your heart soaring and your nerves fraying have never been dependent upon other people and their lessons.

Hoe bedoel je, toeval bestaat niet. En nee, het was zeker niet makkelijk. Al heb ik de laatste jaren niets anders gedaan, lijkt het wel, dan loslaten. De zekerheid van mijn baan, mijn moeder, Sunshine, mijn gevoel voor veiligheid, mijn grote liefde, mijn kinderen, verjaardagen en feestdagen niet meer vieren. En straks nog mijn huis, mijn thuis. Als je alles los moet laten, als je van alles afscheid moet nemen, dan zit je in een soort van permanente rouw. En als al die gebeurtenissen elkaar jarenlang opvolgen, zonder even een adem pauze, dan ga je er een soort van aan wennen. Of wennen is het niet, maar je leert er enorm van dragen. Zoals die Afrikaanse vrouwen, met een half dorp op hun hoofd. Die zijn ook maar met iets kleins begonnen en die zijn ook maar door gegaan met stapelen.

Straks komen er nog dingen bij ook. De zenuwen in die nieuwe baan, waar je alles goed wilt doen en geen fouten wilt maken. Je wilt over dat halve jaar graag die contractverlenging, de zekerheid van inkomsten, van kattenbrokjes in de bakjes, brood op tafel is niet goed voor mij, word ik dik van. En het is maar goed dat je niet weet wat het leven je brengt. Anders gaf je het al op voorhand op. Want als ik dit allemaal had mogen weten, dan was dat geen genade geweest maar de doodsteek. Nu heb ik het leren dragen, omdat het niet anders kon. Anders was ik alvast gaan liggen, zo van, nee dat kan niet. Maar het kan dus wel! Alles is mogelijk, alles kan je aan en alles kan je dragen. Je moet alleen gewoon maar doorgaan en proberen er het beste van te maken, in de omstandigheden die je hebt. Probeer dat ene lichtje te zien op een sombere dag, probeer te blijven lachen.

En uiteindelijk breekt dan de zon toch weer een keer door. Bij mij brak hij niet door maar kwam hij weer thuis. Omdat ik dat had leren zien! Ik ben wat waard, ik mag loslaten als ik niet gewaardeerd word. Ik mag die lessen aan die ander laten, want de mijne heb ik al gehad en die waren al zwaar genoeg. En oh wat is dat loslaten moeilijk. Je laat nog liever je eigen leven vallen maar dat mag niet, dat is niet de bedoeling. Maar ik deed het en ik kreeg er Sunshine voor terug. Zo’n grote beloning had ik wel verdiend. En nu kan het tij keren, want ik ken mijn lessen. Ik heb ze goed geleerd.

Nu ben je nooit uitgeleerd hoor, gelukkig niet. Anders zou het maar saai worden. Maar wat heb ik leren dragen! Wat ben ik sterk! Ik ben daar wel trots op, dat mag ik ook gewoon. Nu Sunshine terug is, nu er weer een beetje rust in huis komt, na de turbulente eerste weken van zijn wederopstanding, nu voel ik pas, hoeveel zijn vermissing woog. Hoe licht ik me nu voel, ja ondanks die kilo’s ja. En dan te weten dat ik nog zoveel meer op mijn schouders heb liggen! Hoe moet het wel niet voelen als je dat straks kwijt bent! Man, dan zweef ik zo naar de hemel. Oh! Ik heb een openbaring! Dan mag ik weg, dan mag ik naar huis. Als het allemaal niet meer zo zwaar weegt.

Want leren dragen wil niet zeggen dat je het niet zwaar meer hebt hoor. Het zegt alleen dat je je hebt aangepast aan de lading die je te dragen hebt. Dat heb ik geleerd van de terugkeer van Sunshine. Ik heb nooit beseft hoeveel last ik al die jaren heb meegedragen. Pas nu dat plots van me is afgehaald, voel ik de lucht die het geeft. En dat aanpassen, dat kan ik heel goed. En toch moet het op een gegeven moment niet meer meewegen. En dan heb je pas echt los gelaten. Zoiets heeft tijd nodig. En jezelf recht aan kunnen kijken in de spiegel. En dat kan ik. Ik heb fouten genoeg gemaakt en ik heb ze nog genoeg ook. Maar ik heb altijd alles gegeven van mezelf, gedaan wat ik kon, gegeven wat ik kon. Meer kon ik niet doen, meer kan ik niet doen. Mijn tij is gekeerd, laat maar komen al die leuke dingen!