24. jul, 2020

Proberen vrienden te maken, is niet zo makkelijk…

De zaterdag was dan mijn 1e luie vakantiedag, ook de zondag heb ik het heel kalm aan gedaan. Het is alsof het weten van het hebben van een paar weekjes voor mezelf, me een soort van doodmoe heeft gemaakt. Leg het maar uit. Er zweven bergen haar over de vloer, ik heb ze zondag heerlijk laten liggen. Ik ben me de afgelopen dagen aan het vermaken met een aantal Married at first sight(s). Die van Australië en die van België heb ik zitten kijken. Helaas moet ik met die van Australië wachten tot volgende week voor de rest. Die van België heb ik in het weekend helemaal bekeken. Ik moet bekennen dat ik ze leuker vind van opzet, dan de Nederlandse versie.

Op vrijdagavond mee begonnen, op zaterdag verder gekeken, nog een paar afleveringen te gaan van de Belgische op zondag. De zondag begon heel leuk, omdat Rainbow heel voorzichtig met zijn koppie boven het bed uit piepte. Die kwam me normaal altijd wakker maken. Sinds Sunshine terug is, heeft die zijn taak overgenomen. Het was namelijk al lang voor Rainbow geboren werd al de taak van Sunshine. Maar toch, dat weet mijn clowntje niet. Hij voelt zich ook best een beetje verloren de afgelopen weken. Net als Skylar. Aurora ook wel, maar die is toch veel meer gewend. Die heeft meer eelt op haar zieltje dan de 2 jongste broertjes. Dus die past zich daar beter bij aan.

Ze komt nu ook weer gewoon lekker bij me liggen, ’s avonds. Lekker uitgebreid in mijn armen, of lekker tegen me aan. Alleen de nachten is ze er (nog) niet. Daar vindt ze Sunshine nog net iets niet aardig genoeg voor. En dan heeft ze daar ook gelijk in hoor, tegen haar is hij zeker niet aardig!  Maar zij doet eigenlijk hetzelfde. Ze begint al op voorhand gemeen te sissen en te grommen als hij alleen maar erlangs wil. Je krijgt wat je geeft, ook bij katten werkt dat zo.

Dat Rainbow dus, voor het eerst sinds Sunshine er is, bij mij komt kijken zo ’s morgens vroeg, is voor mij gelijk een zeker weten dat het niet door Sunshine komt, dat hij zo raar doet. Alleen weet ik niet wat het dan wel is, waardoor of waarvoor Rainbow zo bang is. Zaterdag leek het weer te gaan, daarom bleef ik dan ook thuis. Toch hoe goed de zondag ook gestart was, het bleef redelijk rustig, met een aanvaring tussen Aurora en Sunshine na. Op de een of andere manier is Sunshine erg onder de indruk als ik mijn stem verhef. Toen ze gillend naar boven vlogen, vloog ik er achteraan en ik riep heel hard HEE! Sunshine kroop bijna in elkaar en vloog achter het bed. Oké, dat is een nieuwe!

Niet dat ik wil dat hij bang voor me is hoor, helemaal niet. Ik vind het daarom juist wel vreemd maar ja, wie weet wat hij in die 4 jaar zwerven heeft meegemaakt natuurlijk. Hij is het gelukkig ook wel snel vergeten. Ook het spelen met de hengels ging niet zo lekker soepel vandaag. Ze kregen er eerder oorlog door dan lol. Ik heb ze maar snel weg gezet. Laat maar even dan. Daarna ben ik even de Belgische newly-weds gaan zitten afkijken. Maar 1 van de 4 koppels heeft het gered en dat vind ik alsnog een wonder. En dan de wetenschap zich maar afvragen hoe dat toch komt, hoe goed ze ook in theorie bij elkaar horen, dat het dan niet lukt. Tja, wat weten zij nou van de oorzaak en gevolg relaties, die iedereen karmisch noemt. Nou iedereen, de meer spirituele mensen dan. Niets met karma te maken, wel met oorzaak en gevolg. Maar ja, dan moeten ze de boeken van Rulof maar lezen, dan snappen ze tenminste wat ze aan het doen zijn.

Ik had in de vroege ochtend al een uittreksel gemaakt van een les, en ik had de middag dus willen leren en willen stoffen, zuigen en dweilen. Maar ja, ik heb alleen maar lui op de bank gehangen. Maandag nam ik mezelf voor. Maandag ga ik eerst flink leren, al mijn tabellen met medicatie, mijn uittreksels van de samenvattingen en nog een uittrekseltje maken, ik moet er nog 2. En daarna het huis even goed doen. Van het haar dat op de grond ligt, kan ik bijna een 6e kat maken maar daar ga ik niet meer aan beginnen hoor. Dat moet de stofzuiger maar in. De zondag was dus ook lekker lui. En dat is helemaal zo erg niet. Als ik de stof maar goed beheers en ik weet van dit blok, ook al is dit het meest uitgebreide blok, toch het meeste al wel.

Vooral de werking van de nieren vind ik geweldig. Wat hebben we toch een knappe organen! Hoe dat allemaal ingenieus in elkaar zit, dan begrijp ik niet dat er mensen kunnen zijn, die denken dat dit allemaal spontaan zo ‘gegroeid’ is. Nou, sorry hoor, maar daar is het een té perfect werkend geheel voor geworden. Ziektes hebben niets met de schepping te maken, dat is verzwakking door onze eigen schuld. Dat is ook veel te veel om hier en nu uit te leggen maar neem het voor nu maar even van me aan. Als alles optimaal werkt, zoals het geschapen is, dan is het pure perfectie. En dat is waar ik het over heb. Die interesse maakt het leren wel een stuk makkelijker. Maar dat neemt niet weg dat er toch wel heel veel tijd in gaat zitten.

Toen ik zondag eten ging maken, viel het me op dat Rainbow er weer niet bij was. Ik roepen maar hij kwam niet. Toen ik de trap op ging, Sunshine vloog gelijk weer met me mee, kwam hij er dan toch maar aan. Net als vrijdag, met dikke staart en rechtopstaand haar overal, liep hij de trap af en de kamer in. Nu wist ik wel zeker dat er net niets gebeurd was. Ik was thuis, dus dit is nog een restantje van iets, waar ik het fijne niet van weet. Ik kan er ook niets mee, alleen maar hopen dat het niet meer gebeuren zal, wat het dan ook mag zijn en dat het zal slijten bij Rainbow. Arm jochie van me. En dan nog het lef hebben om me goedemorgen te komen wensen!

Je kan het alleen merken, dat ze het allemaal even niet zo fijn vinden. Bij elk op hun eigen manier. Als ze zo lekker rustig zijn, gewoon langs elkaar lopen, zonder gekkigheid en zonder te grommen of te blazen naar elkaar, heerlijk vind ik dat. Dat geeft me dan weer hoop. En even later hoor je ze dan gillend achter elkaar naar boven rennen. Echt hoor, dat is pas een rollercoaster! Ik hoop in de komende 3 weken, waarin ik zoveel mogelijk ga proberen gewoon thuis te blijven, een eind te komen. Maar ja, dit kan nog maanden duren. Toch, hoe klein de stapjes ook zijn, ik zie dingen verbeteren. Want een week geleden, zou Rainbow me nooit zo hebben kunnen begroeten.

Niet dat hij dat dan niet gedurfd zou hebben maar Sunshine joeg toen nog alle anderen van de slaapkamer. Nu slaapt Moonlight elke nacht ook bij me, zolang Sun er ligt dan. Sunshine gaat ook vaak beneden in het kraaiennest liggen. Tot hij me hoort bewegen, dan vliegt hij naar me toe en komt bij me kroelen. Als ik om 3 uur even naar het toilet moet, denkt hij, kijken of ik haar zover krijg om me alvast te voeren. Nee joh, dat kan je schudden! Ik ben wel goed maar zeker niet gek! Ja, op de cits, alle vijf op een andere manier maar wel even veel!