25. jul, 2020

Mijn denkbeeldige nieuwe huis inrichten in gedachten, leukie!

Gisteren wist ik echt zeker, hoe raar Rainbow ook doet, het ligt niet aan Sunshine. Ze lopen vlak naast elkaar of langs elkaar, zonder raar te doen. Het was zelfs zo, dat ik zag dat Sunshine mijn kleine boef benaderde en voorzichtig aan zijn neusje snuffelde. Ik zat het met ingehouden adem te bekijken. Dat doe ik steeds, dan hou ik mijn adem in. Het slaat nergens op want dat maakt toch zeker niets uit of ik hier half zit te stikken of niet? Het gaat vanzelf. En Rainbow is niet bang, en Sunshine doet niet lelijk en toch moet Rainbow hem een tik geven. Gewoon omdat Rainbow dat altijd doet. Volgens mij bedoelt hij het ook lief, hij weet gewoon niet beter. Gekke gozer. Ik zie Sunshine hem echt met een beetje boze verbaasde blik aankijken, voor hij weg loopt met een houding van ‘zoek het lekker uit joh!’.

Ik moest er echt om lachen maar had zoiets van, nou lekker dan, arme Sunshine moet vast denken, wat een engerds allemaal. Rainbow mept sowieso, of hij nou iets doet of niet. Aurora sist en gromt als een op zijn hoogtepunt zijnde snelkookpan en Skylar valt alleen stiekem aan, als niemand het ziet en/of verwacht. Dan hebben we Moonlight, die wel alles goed vindt als het hem uit komt maar wee gebeente als het hem niet uitkomt. Dan loopt hij ook te mekkeren en gillen als een ouwe geit. Tja, sorry hoor, ze zijn allemaal een beetje gek, net als Sunshine zelf trouwens. Al moet ik zeggen, dat hij zich ondertussen wonderwel heeft aangepast. Hij slaapt veel, en hij mauwt nog af en toe wel eens als hij ongedurig is, maar dat komt steeds minder voor.

Als hij al mauwt, dan is het omdat hij vlakbij een van de anderen is, en hij ziet dat die niets vriendelijks in de zin hebben. En dan hoef ik alleen maar even op te staan en alles is weer goed. Ik zie het ook al vaak aan Sunshine als hij iets in zijn hoofd haalt en een simpel ‘eh eh’ of ‘nee nee’ is dan al voldoende. Hij houdt er direct mee op. Dat vind ik dus wel erg knap van hem. Ook is zijn interesse voor de buitendeur totaal weg. Als ik weg ga, wil hij nog wel eens een blik werpen, meer zo van ‘wat is er daar te zien’. Maar net ook, toen ik terug kwam van een boodschapje, stond hij in de deuropening van de huiskamer te kijken naar me. Toen ik de deur iets verder open deed, schoot hij direct de huiskamer in.

Goh, dat had ik toch niet verwacht. Zeker in het begin was ik als de dood om weg te gaan of om thuis te komen. Er gebeurde niets gelukkig. Zijn desinteresse maakt nu niet dat ik mijn gard laat vallen. Daar trap ik niet meer in, als je dan net echt niet meer op let, maken ze daar opeens en onverwachts gebruik van. Ik blijf alert en opletten bij die deur. Zoveel pijn en ellende wil ik nooit meer meemaken. Zo’n last wil ik er niet nog eens bij de tonnen die er al liggen. Het is juist zo prettig om die kwijt te zijn. Het scheelt toch.

Kwam de dag ervoor Rainbow mij voor het eerst begroeten op de slaapkamer, vanmorgen deed hij dat weer. En toen ik op was gestaan, zag ik opeens dat Skylar er ook was! Wat een verrassing! Nu alleen Aurora nog echt. Die is al wel eens geweest maar als zij er is, springt Sunshine ook op bed en gaat zij gillen en grommen. Ik zeg daar dan wat van als Sun niets doet om dat te verdienen en dan gaat ze boos weg. Ze zal moeten leren dat ze niet voor niets zo moet doen. Als hij haar pakt of achterna zit, ja, dan is het logisch. Ik snap haar wel hoor, zij denkt preventief natuurlijk. Maar ja, het is erg storend en werkt juist averechts en dat zou ze ondertussen toch eens geleerd moeten hebben.

Het plekje op het pootje van Sunshine verbetert niets. Hij likt alles eraf. Van de vaseline, tot de calendula en ook de kokosolie. Hem maakt het niets uit, eraf met dat spul. Ik hoop dat hij straks, als iedereen gesetteld is in het nieuwe normaal in Casa el Catos Locos, dat hij dan minder obsessief zichzelf zal wassen en dat plekje ook met rust zal laten. Het punt is dat hij het niet deed toen hij nog hier was, dus het moet ook weer weg kunnen. Hij doet het uit stress en dus moeten we hopen dat het hier uiteindelijk een no stress zone zal worden, voor zowel mens als kat. Dan nog eventjes verhuizen en daar dan hetzelfde, een oase van rust met tuin en vijver. Het ontwerp voor mijn tuin heb ik al. Dat kwam ik ergens tegen en dat leek me precies iets voor mij!

Oh in de loop der tijd heb ik voor van alles in mijn ooit nieuwe huis verzameld. Hoe ik het wil of ga maken of kopen. Voor dat laatste zijn centjes nodig maar ik ben geduldig en kan erg goed met mijn geld omgaan. Het weinige dat er is geef ik ook gewoon uit. Ik heb niets voor mijn oude dag dan het pensioentje dat ik zal krijgen. Maar ik ben dan ook weer niet veeleisend. Zo lang ik kan blijven lezen, zal ik op mijn oude dag tevreden zijn met heerlijk thuis mijn Rulof boeken lezen. Nergens kapitalen voor nodig. Het kattenaantal dat ik nu heb zal ook zo blijven, niet meer dan dat. Alleen als ik per ongeluk opeens miljonair wordt, maar dat is dan een ander verhaal.

Dan moet ik alles ‘herschrijven’. Maar ik heb ideetjes voor een bed en hoe ik dat wil. Een boom wil ik ergens schilderen en daar dan ook weer dingen voor de katten in verwerken, zodat het lijkt alsof die in de boom zitten. Ik heb een foto van een hemelbed wat me geweldig lijkt. Of als er wel een trap is, dan weet ik daar ook wat leuks mee. En hoe ik de tuin wil afschermen, weet ik ook al. Hoe ik dingen voor de cits aan de muren wil. Oh ik zit vol met ideeën, wat niet wil zeggen dat ze allemaal uitgevoerd zullen worden. Eerst maar even afwachten waar ik terecht kom, hoeveel centjes ik er dan voor heb ook.

Ik weet niet wat voor baan of voor hoeveel uur ik dan heb en wat dat opbrengt. Blijft er dan nog wat over om te sparen. Wat ik al zei, niet voor mijn ouwe dag maar om dingen te doen. Zal je net zien, ga je sparen voor je ouwe dag, ga je vroeg dood. Sorry hoor, dat vind ik zonde dus daar doe ik niet aan mee! Ik geef het lekker uit zodat ik er zelf van kan genieten. Een vetpot wordt het zo toch niet, en dat geeft ook niet, als ik er maar lol van heb. Wat ik al zei, mocht dat ooit totaal veranderen, stel ik vanzelf de dingen wel weer bij. Misschien kan ik dingen laten doen, al kan ik veel zelf. Zeker nu ik ouder word, merk ik dat ik dingen als spierkracht en zo ga missen. En dat vind ik lastig, ik doe het echt liever zelf. Alleen gaat het niet altijd allemaal meer.

Nou ja, we gaan het wel zien. Kom ik echt leuke of nuttige foto’s tegen, dan bewaar ik die dus, om ideeën en inspiratie op te doen. Hoe mijn deuren worden, weet ik ook. Mijn slaapkamer wordt in elk geval in de kleuren zoals die nu is, lavendel met aubergine. Dat bevalt me enorm sinds ik dat gedaan heb, dus waarom dan niet ook in het nieuwe huis. De kleuren verder worden ‘damp’, het zachte grijs dat ik hier op de muren heb, gecombineerd met lavendel ook weer. Zo toch weer een geheel vormend. Voor de badkamer en toilet weet ik het nog niet, misschien ook wel lavendel en damp maar dan andersom dan de rest van het huis wat muren en/of verfwerk betreft. Ik verzin wel weer wat, wat niemand heeft. Dat blijf ik toch het leukste vinden. Op het plaatje, wat van de foto’s die ik verzameld heb. Het gaat in elk geval weer leuk en apart worden. Dat hoort bij mij.