28. jul, 2020

Memory Lane, ik wandel er wel eens…

Van de week belde het UWV opeens. Of ik nu al klaar was met de opleiding. Nou eh, nee. Ik zit er nog middenin! Oh, dan hadden ze daar verkeerde aantekeningen van gemaakt daar bij de UWV. Wanneer ik dan wel klaar was. November dame, dan ben je de eerste die het weet. Nou dan zou ze in december weer terug bellen. Helemaal goed hoor! Geen idee wat ze dan wil want als het goed is, dan heb ik via VanLerenNaarWerken ook direct een baan en dan belt ze me helemaal niet. Of wel, weet ik veel wat ze daar doen. Voorlopig wil ik ze even niet horen. Het feit dat kwallen toch ook al overleefd hebben voor een jaartje of 650 miljard, is toch wel erg goed nieuws voor stomme mensen, vind je ook niet?

De zondag hier, was eigenlijk wel leuk, want ik zag weer grotere stappen richting de juiste kant op. Naar het licht, zeg ik dan altijd maar. Dat is namelijk waar we allemaal naartoe gaan, ja zelfs de dieren. Eerst maar gaan voor vrede hier in huis en af en toe zie ik dat gloren aan de horizon! Van de week al een paar keer met Rainbow gezien, dat die neust met Sunshine zo af en toe. Volgens mij heeft de Sun respect voor het gedrag dat Rainbow laat zien. Die is eigenlijk als de dood maar hij doet toch gewoon zoals hij dat wil. Ik ben dan ook best trots op hem.

Skylar is heel wisselend en ook Sun tegenover Skylar is wisselend. Gisteren had hij hem met 4 poten in de lucht op zijn rug, buik omhoog. Zoveel onderdanigheid moet vreemd aanvoelen bij mijn bullebak Skylar. Hij doet het wel, wat ik dan op zich ook wel weer knap vind. Hij loopt nog steeds als een lijpe stalker de tent door als Sunshine in de buurt is. En zoals gisteren, zat hij onder de tafel Sunshine in de gaten te houden. Toen deze langzaam vlak langs liep, stak Skylar zijn koppie tussen de stoelpoten door om hem te besnuffelen. Ja, ja, ik weer mijn adem inhouden! Sunshine rook ook even aan hem en gaf hem toen een paar likjes over zijn koppie! Oh mijn arme kattenmoederhartje smolt er bijna van! Een half uurtje later hadden ze weer ruzie maar toch, het zijn babystapjes vooruitgang!

En bij Moonlight is het dan ook weer erg wisselend en bovendien is Moonlight stiekem een grotere diva dan heel Aurora ooit kan worden. Hij vindt het alleen fijn om te spelen als hij dat zelf initieert. Anders gaat hij ‘zaniken’ en een beetje jankend mauwen. Vooral nu ik op elk geluidje reageer, valt het me extra op. Heel grappig is met eten geven, of lekkers. Dan springen ze beiden op het aanrecht en dat deden ze vroeger ook altijd zo. En dan zeikt Moonlight niet tegen Sun als die vlak langs hem of zelfs tegen hem aan loopt. Omdat het dan zo vertrouwt is, volgens mij dan. Het voelt alsof het zo hoort, voor mij ook trouwens. Ik pak dan Sunshine even vast en zoen hem bovenop zijn koppie, net als toen. En net als toen zegt hij ‘hmmm’.

Zelfs met Aurora gaat het al iets beter, niet veel maar toch. Ze lag vanmorgen zelfs bij me op bed! Er waren wel wat aanvaringen geweest al maar toch, haar voorkeur om bij mij te liggen, weegt dan echt zwaarder dan de angst voor Sunshine. Toch ook wel weer mooi van haar! Zo lief is ze wel, voor mij dan. Toevallig lees ik nu steeds weer die herinneringen op Facebook van 4 jaar geleden. Toen viel ze me nog regelmatig aan en beet ze me en Moonlight ook. Hoe de dingen toch enorme veranderingen door kunnen maken, is daar wel bewezen. Daarom houd ik altijd moed, in alles.

Daar zat ik van de week over te denken. Want toen besefte ik opeens iets. Een jaar geleden wist ik nog maar net dat ik deze opleiding zou gaan doen. Ik was er al wel in mei mee bezig, maar toen was er nog niets zeker. In juli ging ik zoeken naar een stageplaats omdat ik toen net wist dat ik de opleiding mocht gaan doen, bij VanLerenNaarWerken, alles werd vergoed. Ik was zelf beter in het vinden van een stageplek dan zij daar. Dat zal met die baan waarvoor ik ‘garantie’ heb ook wel zo zijn. Ik ga daar van de week eens naar kijken, gewoon vast solliciteren en zeggen dat ik in november kan beginnen. Lijkt me niet verkeerd. Je weet maar nooit!

Vorig jaar was ik nog aan het herstellen en als je me toen had verteld hoe mijn leven er vanaf september uit zou gaan zien, dan had ik hard gillend weggerend! Want eerlijk is eerlijk, ik ben van heel ver gekomen. Zo ziek ben ik geweest, dat ik in eerste instantie niet eens meer normaal lopen kon, niet eens tot aan het toilet. En dat werd nog erger, er kwamen nog dingen bij en uiteindelijk kwam dan, na een jaar of 2 ellende, eindelijk maar heel langzaam het herstel. Maar ik kon nog niet veel hoor, vorig jaar rond deze tijd! Als ik dat vergelijk met wat ik nu allemaal op ene dag doe. Daar had ik vorig jaar acuut een aanval van gekregen!

Zoals het altijd gaat met mij, ik ben er gewoon voor gegaan en het was niet altijd makkelijk. Ik weet nog wel, die eerste stage dag, die toen op een dinsdag was. Huilend zat ik op de bank, van de pijn en de krampen. Maanden heeft het geduurd zo, voor het eindelijk iets beter ging. Ook met van die rare zenuwpijnen in mijn dijbenen. Alsof ze er ijs op gelegd hadden of zo. Heel bizar gevoel was dat! Heel langzaam maar zeker kwam dat allemaal goed. Al heeft het een paar maanden geduurd. En alsof dat niet erg genoeg was, kwam er in september dan die opleiding nog eens bij.

Omdat die meneer R. van VanLerenNaarWerken met vakantie was, en Capabel via hem mailde, ging het bijna mis ook nog. Goh wat was ik pissig op die man! Ei(kel)! De opleiding zelf, waar ik al direct achter het verhaal aanliep omdat ik de donderdag voor ik maandag zou beginnen, nog een toelatingstest moest doen. Ik scoorde zo hoog ze het nog nooit gehad hadden, dus dat zat wel goed. Maar mijn cijfer voor het eerst blok was laag, een erg magere 6 voor het blok Pijn, omdat ik de eerste helft niet eens kon leren! Niets werkte en niemand deed er iets. Dus ging ik er zelf achteraan, net zolang tot alles klopte. Eindelijk begon er een beetje licht aan het einde van de tunnel te komen. Ik weet nog wel hoe doodmoe ik was. Bovendien was er privé ook iets heel ergs gebeurd, ook dat is alweer bijna een jaar geleden. Iets waar ik de rest van mijn leven verdriet van zal hebben, maar ik heb wel geaccepteerd dat het nou eenmaal zo is. Ik kan niet anders.

Ik bleek ook totaal te zijn verleerd hoe ik moest leren. Ja, niet gek, het was al bijna een halve eeuw geleden dat ik dat had moeten doen. Bovendien heb ik nooit echt moeten leren, het ging altijd een beetje vanzelf. Nu was dat wel anders omdat er enorm veel zelfstudie bij kwam kijken. En daarbij behoorde evenzoveel zo niet meer zelfdiscipline. Maar het begon te komen. Het tweede blok was ook lastig omdat de docente niet kan doceren en omdat we 2 aparte vakken hadden, Afweer en Farmaceutisch rekenen. Als ik naar de docente luisterde dan snapte ik er totaal niets meer van. Daarom ben ik haar op een gegeven moment een soort van uit gaan zetten. Ik was klaar met haar en als ik het zelf uitvogelde dan snapte ik het wel. Dat zegt wel genoeg! Gelukkig kreeg ik een goed cijfer op beide onderdelen.

Maar thuis begon alles langzaam op gang te komen. En hoe verder ik in de opleiding en in de stage kwam, hoe beter ik me ben gaan voelen. En als je nu ziet wat ik allemaal in een dag kan proppen, dat heb ik echt jarenlang niet gekund. Al vanaf zo rond eind 2013, begin 2014 ben ik al ziek geworden maar ik ben nog doorgegaan tot augustus 2017. Toen mijn moeder me niet meer nodig had, omdat ze over ging, ben ik totaal ingestort. Het was een lange weg terug maar ik ben er weer, op nog wat kleine dingetjes na dan. Ik ben er weer en daarom is Sunshine er ook weer. Ik ben nog steeds dolgelukkig dat hij er is! Elke dag een beetje meer zelfs! Het leven is prachtig!