30. jul, 2020

Vakantie, ik ben goed bezig!

Ik moet nog wel even de foto’s laten zien van de mooie lavendelkleurige krabpaal natuurlijk. Of nou ja, de kussentjes en mandjes zijn lavendel nu. De rest is uiteraard hetzelfde, of ze moesten van die paaltjes gaan maken in andere kleuren. Zie ik daar een gat in de markt? Echt hoor, echte kattenliefhebbers die hebben alles voor hun kindjes over. Eigenlijk is dat een hele goeie tip voor vrijgezellen die op zoek zijn naar een relatie; neem iemand die katten heeft. Die houden van en zorgen voor wezens die niet van hen houden! Want dat is wel wat men zegt over katten, en wat dan ook wel een klein beetje waar is, zij bepalen!

Zoals Sunshine ook een beetje lelijk kan doen tegen me, of zoals Skylar me zo een harde tik op mijn hand gaf, dat ik bloedde. En toch, ik hou van ze, alle 5. Moonlight komt ook echt alleen maar bij me liggen, als hij geborsteld wil worden. En om er zeker van te zijn dat dit gebeurt, pakt hij zelf vast de borstel. Anders komt hij echt niet hoor! Katten zijn eigenzinnig. Honden komen zelfs kwispelend naar een baasje dat hen mishandelt! Dat zal een kat echt nooit doen, doe hem 1 x iets aan en hij vergeet het nooit meer! En toch, daar hou ik wel van, die soort van brute, katachtige eerlijkheid! Ik vind niks aan jou op dit moment, opzouten! Echt hè…

Zei ik van de week nog, dat ik steeds geen foto kan maken, als Moonlight op die trapgang plateaus zit, lukt het me van de week wel. Alleen van slechte kwaliteit omdat ik weet dat het snel moet. En inderdaad, het is 2 x gelukt vlak voor hij eraf springt. Verdorie Moon, roep ik dan, maar daar heeft hij maling aan. Natuurlijk, ik ben maar miezerig personeel hoor. Hij doet wat hij wil, net als de andere 4. Ik heb ook het ‘gordijntje’ dat ik had gemaakt voor het hokje bij de krabpaal, al weg moeten halen. Ze mepten elkaar erdoor. Ging er eentje in, dan kwam er snel een ander aan die door het gordijntje heen ging zitten meppen. Daar was ik snel klaar mee.

Zo zijn ze gewoon. Net met eten geven ook. Sunshine was al vanaf half 5 aan het zaniken, met tussenpozen gelukkig. Nee, ik ga er niet uit alleen omdat ik even naar het toilet ging! Hij is een drammer maar ik ben een volhouder. Ik won deze keer. Pas toen het iets na zessen was, ging ik eruit. Op de aanrecht zaten zowel Moonlight als Sunshine al. Ik knuffelde Sunshine maar die deed lelijk tegen me gelijk. Eérst eten mens, anders ben ik chagrijnig, net als jij met koffie. Ik hoor het hem denken. Ik ben ook een soort van beledigd en doe wat afstandelijk tegen hem de rest van de ochtend. Dat vindt hij niet leuk, dat merk ik. Ja joh, moet je maar niet lelijk tegen me doen, als ik het niet verdien.

Dus kwam hij later toch maar een knuffel halen. Prima, zo is het weer goed hoor. Ik ben niet haatdragend. Ik kom alleen sinds bijna een jaar echt op voor mezelf en dat wil ik niet loslaten. Zelfs niet voor 4 jaar vermiste geweest zijnde katten. Zo, wat een rare zin! Ik moest echt even zoeken hoe ik dat grammaticaal in een goed jasje kreeg gegoten! Dat heb ik niet zo vaak. Nou ja, kan gebeuren, ik weet echt niet alles hoor. Nederlands is en blijft een lastige taal om grammaticaal correct te houden. Ik hoorde het nog op de tv van de week. Dat het de lastigste taal is om te leren van alle talen.

Dat ben ik niet helemaal eens hoor. Ik vind Chinees en Japans en alle Slavische talen vele malen moeilijker. Het ging over onze koningin. Daar zijn we massaal gek op, ik vind het ook een sympathieke vrouw trouwens. Maar velen verstaan haar niet? Nou, oké ze heeft een accentje maar dat heeft Barry Stevens ook. Die kan nog 80 jaar in Nederland wonen, dat blijf je altijd horen. Maar haar niet verstaan? Dat vind ik reuze overdreven. Ik vind dat ze het fantastisch doet en hoe snel had ze onze lastige taal niet onder de knie? Daar kunnen velen een puntje aan zuigen hoor. Ik merk, ook in mijn directe omgeving, dat Poolse mensen enorme moeite hebben met onze taal. 

Bij mijn stage apotheek, wonen er namelijk heel veel en die spreken echt geen woord Nederlands maar zijn in het Engels ook niet echt onderlegd. En dan is de communicatie wel eens erg moeilijk, vooral op medisch gebied. Maar ik vind het altijd knap als mensen een poging wagen. Dat vind ik altijd beter dan helemaal niet. Veel oudere mensen uit andere landen die spreken na, pak hem beet, 20 jaar nog steeds geen woord Nederlands uit te brengen. Dat begrijp ik echt niet. Wat beperken die mensen zichzelf! Ik zou totaal gek worden namelijk.

Hun kinderen, die wel gelijk 2 talig opgroeien, regelen alles voor ze. Ze kunnen dat niet zelf. Ik begrijp dat echt niet, ik kan er gewoon niet tegen om afhankelijk van anderen te zijn. Dus ik zou als een gek aan de slag gaan met die taal. Je kan mij niet wijs maken, dat, zelfs al doe je geen moeite, dat je na 20 jaar nog steeds niets weet. Het is een vorm van onwil, in mijn ogen. Mijn moeder had echt geen talenknobbel, maar die probeerde het nog wel. Dat zowel mijn broer als ik dan onder de tafel lagen van het lachen, daar werd ze ook niet vrolijk van, maar nog, af en toe deed ze dan toch een poging.

Oh mijn oma, die was helemaal hilarisch in het Engels. Ze had geen flauw idee waar ze over zong, ja dat moon maan is, en sun zon, dat wist ze nog wel. Zingen ja, want oma zong altijd. Op verjaardagen en feestjes, kon iedereen mijn oma al aan het einde van de straat horen. En als oom Uk en broers dan de gitaar erbij pakten, nou dan werd het altijd echt feest. Geweldig! Al kon je van oma wel eens knettergek worden, want die moest altijd overal overheen komen. Dus ging ze hoe langer hoe harder zingen. En dan deden mijn neven, nicht en ik, wel eens een troep huilende wolven na, nou dan ging oma bijna schuimbekken van woede, zo boos werd ze dan!

Ik plaagde haar graag omdat ze altijd zo fel hapte! En daar reageerde iedereen wel zo op, bij haar. Oma werd dus vaak geplaagd. Ik hielp haar dan met de liedjes, door ze fonetisch voor haar op te schrijven, om zo het vreselijk klinkende Engels van haar in wat betere banen te leiden maar dat hielp maar half. Ik hoor haar nog zingen het ‘Night and Day’ van Frank Sinatra, als je een klein beetje Engels spreekt, dan had het ook enorm op je lachspieren gewerkt. Engels dat lag haar niet maar zingen kon ze best wel. Dat heb ik dan weer van haar, denk ik toch. En als oma een slokje teveel op had, dan ging ze op alles gitaar spelen erbij. Van glazen tot flessen of anders op haar schoen. We hebben wat afgelachen altijd op die feestjes. Zo zie je dat tegenwoordig niet echt meer.

Oonlie joeeeee bienies se sun en under se moennnnn No metter daarlienk wer joe aar aai sienk offe joeeee Echt hè, ik lig weer helemaal dubbel, want zo zong ze het exact. Je kan je geen Nederlandsere versie van het Engels voorstellen. Zelfs een Chinees kon horen dat het gezongen werd door een Nederlandse. Best even leuk om aan al die feestjes terug te denken. Memory Lane, ik wandel er echt wel graag.  Ik moet er meestal bij glimlachen.