Het reilen en zeilen in het leven van 5 katten met hun personeel...

7. aug, 2020

Wat een gedoe zeg, een woning zoeken. Ik dacht, ik ga even kijken want ik zou eventueel heel snel weg kunnen, binnen nu en september. Ik heb ondertussen ook WSR, WoonStad Rotterdam, de woningstichting via waar ik mijn woning huur, gebeld. Ja, het is voor zonder lift, maar als ze helpen meezoeken, wat ze beloofd hebben, dan kunnen ze me ook met lift bieden, of het zo door mij gewilde benedenhuisje met tuin bijvoorbeeld. Ja, dat komt dan pas na december, ik moet wel eerst wat opbouwen in een nieuwe baan of zo ook. Het zelf zoeken tussen nu en half augustus, dat is volgende week, heeft al bijna geen zin meer.

Over het recht hebben op 55+ waren ze ook zeer kort, dat bestaat niet meer bij WSR. Oh? Ja, ze hebben alles verhoogd tot 65+, dus daar kunnen ze me niet mee helpen. Lekker handig weer, not. Zo maken ze zich er weer lekker snel van af. Ik zag op Woonnet Rijnmond, dat ze het daar nog wel gewoon hanteren en dat zou me nog wel eens gunstig kunnen uitkomen maar ja, alles moet als een puzzel in elkaar vallen, wil ik terecht komen waar ik hoor te wonen straks. Ik ben heel erg benieuwd waar ik volgend jaar rond deze tijd uithang. Ik hoop toch zo, dat zowel de cits en ik erop vooruitgaan en het enorm naar ons zin zullen hebben. Fingers crossed maar weer eens, komt goed, ik ga visualiseren en er alvast voor bedanken.

Ik vind het vandaag te warm om ook maar iets te doen en ik voel me nog steeds een beetje suf. Misschien even een tikkie terug door al die maanden zo hard te hebben moeten werken. Nu ik, oké het duurde 2 weken, opeens even niets hoef, ben ik moeier dan moe. Leg het maar uit! Nou ja, het komt allemaal vast wel weer terug in september, hoop ik toch. Ik heb al gehoord dat je in die laatste maanden enorm veel moet maken aan opdrachten, al heb je geen echte examens meer, die hebben we eigenlijk allemaal gehad. Behalve die paar praktijkexamens die al klaar hadden moeten zijn maar waarmee ik wat achter loop op de apotheek door corona te krijgen. Dat komt in het laatste deel nog wel goed, waarschijnlijk al voordat school weer begint.

Ik heb de krabpaal even anders gedraaid, want die kwam steeds verder en verder achter de bank te staan. Tot het zover was, dat gisteren Sunshine, vanuit zijn kraaiennest, met een tik de plantenmand die daar hangt als een dolle liet draaien. Ja, hartstikke leuk natuurlijk maar niet de bedoeling. Sunshine is een echte evenwichtskunstenaar. Dat hoogste mandje, zit in de niet zo enorm stevige krabpaal. Zet je die tegen de muur, dan kan je nog wat meer stabiliteit creëren maar zo achter de bank is dat lastig. Moonlight heeft er een paar keer gelegen maar die had grote moeite om erin te komen. Dat heb ik her al eens verteld.

Hij hield zich dan met voorpoten aan de rand vast, en trok zo zijn achterpoten erbij. Anders wiebelde het hem teveel. Sunshine kan zelfs vanaf de grond erin springen, al gebruikt hij meestal de bankleuning en de rand van Moonlight zijn hangmand. Daarom ligt Moonlight daar bijna niet meer, die vindt dat vervelend. Als de krabpaal dan gevaarlijk aan het wiebelen is, dan zie je Sunshine zich zo bewegen, dat hij er weinig last van heeft. Meestal nog voor het gewiebel over is, ligt hij al en gaat hij zich wassen. Ik zie de anderen dan toch met enige lichte bewondering kijken naar de onverstoorbare nieuwe huisgenoot.

Nu heb ik de paal weer iets terug gezet en gelijk met een touw strak tegen de bank gezet. Het touw om die ene paal heen, ongeveer op halve hoogte en die dan weer strak aan de poot van de bank geknoopt. Niet dat hij dan niet meer wiebelt maar hij kan in elk geval niet meer omkiepen want die hele paal weegt niet meer dan mijn grote hoekbank. Een soort verankering. Ik heb de mandjes wat gedraaid en toen Sunshine eraan kwam hollen om erin te springen, stopte hij abrupt! Ik kan bijna het remmen horen. Met een schuin koppie keek hij omhoog en mauwde klagelijk. Ja, sorry, dat heb ik gedaan!

Ik kan het niet meer goedmaken want ik weet niet meer precies hoe ze zaten, en ook de paal zelf heb ik een beetje gedraaid. Ik dacht, oké, dan til ik hem er even in. Dat deed ik dan ook maar nog voor hij er goed en wel in zat, sprong hij er weer uit en keek me aan met een blik van ‘wil jij dat nooit maar dan ook nooit meer doen, mens!’ Oké, sorry hoor, wist ik veel dat je boos werd! Hij zal er wel weer in gaan hoor, alleen tot nu toe nog even niet. Maar ja, niet gek want het is hier bloedje heet. Ik heb er spijt van niet vanmorgen te hebben gestofzuigd, toen het nog lekker fris was binnen. Het is nu zo broeiend, bah.

Van de week zat ik hier te schilderen en opeens voel ik een blik op me. Kijk ik op, zit die gekke Moonlight in het ene bakje me aan te staren. Daar had hij nog nooit gelegen! Altijd weer iets nieuws bij die gekke cits. Zelfs Aurora kwam even checken wat hij daar aan het doen was. Hij lijkt het bakje opeens ontdekt te hebben, sinds ik dat ding bekleed heb. Misschien ruikt of voelt dit stofje fijner, wie zal het zeggen? Ik heb hem maar gelijk even op de foto  gezet, elke keer met een andere broer en zelfs met zijn zus. Vandaag zijn ze tam hoor, allemaal, het is veel en veel te heet om stennis te maken. Helaas is het voor mij ook te heet om ook maar iets te doen.

Vannacht op de bank geslapen weer, dat vindt Sunshine heel raar en hij komt me een aantal keer halen om boven te slapen. Sorry, veel en veel te heet op mijn slaapkamer. Vannacht wordt het een nacht boven de 20 graden en dan is het boven toch nog zo rond de 30. Vooral omdat het opeens ook niet meer waait. Heel jammer want dat maakt het altijd nog net een beetje dragelijk. Ik wil niet klagen hoor, zoals iemand ook zei, als je een huis met tuin hebt, dichtbij het strand en de bossen, dan is het wat anders. Ja, dan zou je mij denk ik ook niet horen. Maar 3 hoog middenin Rotterdam, met een schuin dak ook nog eens, zonder wind? Ik geef het je te doen. En dan vind ik het voor de cits nog wel het rotste.

Sunshine liep net ook hartstikke te mauwen. Ja jongen, ik weet het, het is te heet. Maar ik kan er niets aan doen. De ventilator staat over de grond, ze liggen er allemaal een beetje omheen. Van de week, met dat windje, gingen ze lekker allemaal het balkon op. Zo konden ze ook afkoelen. Helaas, windstil. Ik ben ook met vlagen geniaal en ook bij mij is het nu windstil. Wat doe je eraan? Zo min mogelijk doen, is de enige optie. Wat dat betreft ben ik blij dat ik deze week nog vrij ben. Komende weken ook alleen maar de vrijdag naar de apotheek. Voor de rest, alles wat je moet doen heel erg vroeg in de ochtend. Voor achten had ik hier alles al gedaan. De enige manier om een hittegolf te overleven. Maar eh, mag het ietsje minder?  

7. aug, 2020

"Een grote leugen is aannemelijker dan de waarheid.

Origineel:
A big lie is more plausible than truth."

Ernest Hemingway - Amerikaans schrijver en Nobelprijswinnaar literatuur (1954) 1899-1961
6. aug, 2020

Maandag was ik ook nog steeds lekker in vakantie modus. Ik moet uitkijken dat ik er niet al te veel aan ga wennen hoor. Ik vind het namelijk ontzettend lekker! Alleen dat heen en weer bootje met hoe de katten onderling zijn! Dat ben ik af en toe wel even beu! Aurora d’r oortje lag weer open, voor het eerst een keertje links. Gek genoeg was ik niet weggeweest en ik heb ook niet horen vechten of krijsen. Heel apart! Zou ze echt zo hard zichzelf krabben? Ik kan het me haast niet voorstellen! Ik blijf het raar vinden, dat ze open ligt en ze geen ruzie hadden. Het zal wel aan mij liggen dat ik dat niet snap.

Mijn scheenbenen deden de hele woensdag nog zeer zeg! En mijn wangen en neus ook. Ik heb mijn bril opgehouden, en heb nu zo’n witte rand ook nog op mijn neus. Nu ben ik verplicht mijn bril te dragen, omdat ik anders glad voor gek loop. Ach ja, ook voor mij is het raadsel verbrand te zijn en hoe dat voelt opgelost. Inderdaad niet leuk! Wat ook niet leuk is, vertel ik van de week nog dat, als mensen me lastig vallen of irriteren, ik ze uit mijn leven verban. De eerste is er al uit. Diezelfde persoon die me steeds van die complottheorie dingen bleef sturen.

Ik had al een aantal keren gezegd daar geen prijs op te stellen. De laatste keer extra nadrukkelijk en gemeld dat hoeveel hij ook zou sturen, ik het never zou lezen en toen kreeg ik een duimpje. Diezelfde persoon, waarvan ik dacht dat het een aardige man was, zie ik in allerlei groepen erg denigrerend doen tegen sommige mensen. Iets waar ik sowieso al heel slecht tegen kan. Ook dat ergerde me dus al. Stuurt hij maandag ijskoud weer iets! Oké klaar mee. Ik stuurde ‘wat is er mis met jou?’ en daar reageerde hij op met dat ik durfde. Ja, als ik elke keer al vraag me niets meer te sturen, uitleg dat ik het toch niet lees en het ook niet op prijs stel, als je daar met een duimpje op reageert maar gewoon door gaat daarmee?

Daar kan ik dan maar 1 conclusie uit trekken, dan doe je het alleen nog maar om mij te ergeren. En dan ben ik er echt klaar mee! Dus ontvriend én geblokkeerd. Zo. Eigen schuld dikke bult. Het zal hem waarschijnlijk een zorg zijn maar mij nog minder. Ik heb die ergernis en iemand die zo doet tegen anderen al zeker niet in mijn leven nodig. Als ik dat al bij mensen heb laten merken, die me heel na staan, dat ik het niet meer pik om als een stuk stront behandeld te worden, dan al helemaal bij een wildvreemde die ik toevallig via Facebook alleen maar heb leren kennen. Weg ermee! Zo, dat moest ik even kwijt. Voel je vrij om mij ook te ontvrienden hoor, mocht ik je niet liggen. Dat ruimt zo lekker op ook.

Als je mijn verhaal, of meer het verhaal van Sunshine en mij bijzonder vond, dan heb ik er nog wel eentje dat nog veel meer bijzonder is! Woensdagochtend heel vroeg, zit ik tv te kijken en ik kijk dan meestal even naar Hart van Nederland. Daarin kwam ook weer zo’n bijzonder ‘verloren kat’ verhaal. Nog veel bijzonderderder dan ons verhaal. Want deze kat was al 13 jaar vermist, ja 13 weer, ma ik weet dat jij Sunshine heb thuis gebracht hoor. En de kat had die mevrouw genomen, omdat ze zoveel verdriet had om haar broer, die aan kanker was overleden. Het was dus haar troostkat. Tot hij opeens verdween in 2007! En nu is het beestje al 16 jaar oud en mensen vonden hem gewoon buiten.

Het lijkt er ook op dat hij al die jaren buiten heeft geleefd. Die mensen belden de dierenambulance en die kwamen even kijken of hij gechipt was. En dat was hij. Als er iemand is, die zich kan voorstellen hoe verbaasd en sprakeloos de vrouw was, toen ze gebeld werd, dan ben ik het wel. Maar het mooiste, of nou ja, heb meest bijzondere dan, moet nog komen. Want de dame heeft nu zelf kanker. Zelf voelt zij, dat hij daarom nu weer terug is in haar leven, zodat hij haar weer kan troosten, net als toen met haar broer. Ik zat te janken hoor, toen zij dat geëmotioneerd zat te vertellen! Dat kan je je wel indenken, lijkt mij!

Wat een verhaal weer zeg! Hij zat ook zo lekker rustig in haar armen. Dat is hier wel even anders gegaan. Maar toch, ik ben nog steeds verwonderd en ook echt gelukkig dat hij er weer is. Al mopper ik elke dag wel een aantal keren, als Sunshine weer de een of andere huisgenoot achterna schiet. Hopelijk gaat dat er een keertje af. Over een paar maanden zullen ze allemaal wel meer gewend zijn en hopelijk gaan dat soort aanvallen dan ook over. Af en toe een akkefietje is normaal, al zijn er hele kattenfamilies die in vrede samen leven. Helaas mag dat bij mij blijkbaar niet. Bijna dan maar, dan ga ik daar wel voor! Hij zoekt me regelmatig op voor een grote kroel en daar geniet ik nog elke keer van en nog elke keer met tranen in mijn ogen. Het is zo ongelofelijk. Hoe zwevend zal die mevrouw zich dan wel niet voelen?!

Dinsdag was dan stranddag en de woensdag ben ik eigenlijk een beetje beroerd geweest van het verbranden. Echt hoor, mijn onderarmen, wreven van mijn voeten en mijn schenen deden gruwelijk zeer. Ik heb een heel potje Vicks Vaporub opgesmeerd! Ik weet namelijk ondertussen uit ervaring, dat als je je gebrand hebt, en het doet zeer, dat een lik Vicks daar enorm bij helpt. Ook nu en bovendien heb ik geen last van muggen gehad. Aan de andere kant, de katten vonden me ook overduidelijk te sterk naar de menthol stinken. Die bleven ook uit de buurt. Maar zelfs lopen deed zeer en ik kon geen schoeisel aan mijn zielige voetsies velen.

Ik ben dan ook blij dat dit nu wat minder is vandaag. Jeetje zeg, dat was even heftig. Ik heb dat echt nog nooit gehad zo! Ook mijn voorhoofd en neus deden zeer en ik was verplicht, als ik naar buiten had gegaan dan, om een bril te dragen. Ik heb namelijk een rare rooie kop maar met een witte streep over mijn neus en een stukje wang, omdat ik mijn bril op had. Het was ook zo lekker aan het strand, je merkte het helemaal niet. Pas vlak voor ik weg ging, zat ik mijn linker scheenbeen steeds in te graven, omdat ik het voelde prikken. Nou dat is nog wel even heftiger geworden zeg, gisteren. Vandaag gelukkig een stuk minder al voel ik het zo strak staan, dat het af en toe lijkt te scheuren. Morgen zal dat ook wel minder zijn. Het is vandaag ermee uit te houden en ik ga mooi niet de zon in. Eerst even de pijn weg. Komt wel goed, straks flink vervellen en dan gaat het wel weer.

6. aug, 2020

"Een familie zonder een zwart schaap, is niet een karakteristieke familie.

Origineel:
Eine Familie, die keine schwarzen Schafe hat, ist keine charakteristische Familie.
Bron: Die schwarzen Schafe"

Heinrich Böll - Duits schrijver en Nobelprijswinnaar literatuur (1972) 1917-1985
5. aug, 2020

Het was heel erg leuk gisteren met Petra B. Wat heb ik veel Petra’s in mijn leven. Sommige komen, sommige gaan en er zijn er die blijven bestaan. Nee echt serieus, best wel veel eigenlijk. Hoe zou dat nou weer komen? Nou ja, maakt niet uit, kwam gewoon even bij me op. Het is altijd fijn om te praten met een gelijkgestemde, vooral als je over dingen kunt praten, waar nog maar weinig mensen van of over gehoord hebben. Nu praat ik er altijd over, en hou ik de kosmische waarheden en wetten aan, alleen krijg je dan regelmatig van die meewarige blikken. Ze wijzen nog net niet op hun voor hoofd. Ik vind dat helemaal prima. Ooit weet iedereen het en dan lachen ze me maar uit, tegen die tijd voelen ze zich erg lullig. Kan bij sommigen nog wat leventjes duren, maar komen gaat ieder er!

En met Petra kan ik heerlijk over alles kletsen, zonder dat ik voor licht gestoord wordt gezien. Oké gestoord ben ik wel maar dan prettig. En Petra had gezorgd voor de lunch. Ik had weer ruzie met Truus van Google want ik had op de postcode en nummer 1 de route gepland en ik stopte, volgens haar aanwijzingen exact voor de volle parkeergarage van het Kurhaus. Ik dacht, ik stuur Petra maar even een berichtje, dat ik nog even moet wachten. Maar die zat dus totaal ergens anders. Zucht, Truus, wat ben je toch een rare troela! Ze zat bij la Cantina en de daar vlak voor gelegen grote parkeerplaats waar er nog plek zat was. Ik heb dat weer ingevoerd, was dat verdorie ruim 8 minuten verwijderd van waar ik nu was. Echt hoor, die Truus, ze is niet te vertrouwen. Ook nu stuurde ze me met een aantal rare zijsprongen naar waar ik wel moest zijn en ook daar ging het bijna mis. Gelukkig stond Petra te zwaaien en te roepen. Maar ik was er alweer voorbij gereden.

We hebben even gezellig koffie en thee gedronken op het terrasje aldaar. En na een tijdje zijn we richting zee gelopen. Ik heb er een paar foto’s gemaakt en je ziet goed dat we er met eb gingen zitten en toen ik wegging om 4 uur, was het vloed en was het water ondertussen dichtbij gekomen. We hebben lekker zitten snacken en zitten praten over van alles, uiteraard veel over onze boeken en hun inhoud. En oh wat hebben we ons vermaakt met die zeer brutale zeemeeuwen, of wat voor meeuwen er ook nog meer waren.

Veel jonkies ook, die een slechte opvoeding krijgen want ma en pa leren ze bedelen bij de mensen. Geef je niks, dan proberen ze je tas te pikken. Ik heb me rot gelachen! Toen ik weg ging bleef Petra nog, maar ik ben flink verbrand. Ik had niet langer moeten blijven zitten. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik verbrand ben! Nu begrijp ik wat al die mensen altijd al liepen te mopperen. Het doet inderdaad zeer! Ik werd altijd rood en in de avond was ik dan bruin. Nu heb ik flink pijn gehad en ik ben nog zo rood als een kreeft!

Aan de ene kant dus goed, dat ik gekleed was op het frisse weer dat was voorspeld, anders was ik op nog veel meer plekken verbrand geweest. Nu had ik een bloesje aan met halflange mouwen, dus alleen de onderarmen zijn verbrand, mijn gezicht en mijn onderbenen. Mijn schenen branden als de hel, echt geen verkeerde woordkeuze hoor! Au! Ik kende dit nog niet! Ik heb veel pigment en ik heb er nog nooit last van gehad. Maar nu was ik al heel wat jaartjes niet meer zo in de zon geweest. En met een lekker briesje en de zeelucht, ging het blijkbaar te hard. Ach ja, ik heb het er voor over hoor, het was echt een hele leuke dag!

Ik hoef even niets te doen voor school maar ik kwam toch weer iets tegen, dat er mee te maken had. Vroeger deden ze dingen heel anders blijkbaar, al denk ik niet dat het zo echt gegaan is hoor. Maar volgens het stukje dat ik las, heb je een urinetest waar je veel kwaaltjes door te weten kan komen, zonder dat er ook maar 1 onderzoek bij je gedaan wordt. Je moet alleen het lef hebben om even te gaan wild plassen! Je moet namelijk buiten plassen, het liefst bij een mierenhoop voor een deel van de test. Je zult je afvragen waarom, nou dat is heel simpel. Komen er mieren op af, dan zit er suiker in je urine wat dan weer zoveel wil zeggen als; ‘je hebt diabetes’.

Als je op je voeten plast, als man zijnde dan, dus geen krachtige straal hebt, dan heb je last van je prostaat. Als het ruikt naar een barbecue, dan heb je te hoog cholesterol. Voor de rest is de test eigenlijk ook alleen voor mannen. Want als je dan hem uitschudt en je pols doet zeer, dan heb je artrose. Als je terugkomt en mensen zeggen dat hij nog uit je broek hangt, dan is het duidelijk, je hebt Alzheimer. Best simpel te constateren allemaal zo. Maar eh, ik zou toch maar gewoon naar de dokter gaan hoor, als er wat is.

Grappig zeg, ik kwam van de week iets tegen, de tekst van het liedje ‘you are my Sunshine’, met allemaal zwarte kittens erbij. Dat liedje zong ik altijd voor Sunshine voor hij wegliep en ik heb het nu alweer een paar keer gezongen als ik hem zie. In het begin vol tranen maar nu gaat het wel weer. Ik weet dat Sjoukje haar dierbare Doosje ook altijd verwende met dat liedje, dus ik stuurde het naar haar ook. Gek hè, zoals dat met dat plaatjes samen kwam. Sun lijkt het te herkennen, zoals hij bij wel meer dingen heeft die me eigenlijk onmogelijk lijken, als ik het niet zelf zou zien. Ik vind het allemaal maar bijzonder. Dat blijft zo, elke keer als je erover na denkt.

Soms kan hij me met zo’n broedende blik aankijken en dan vraag ik het me toch weer af; ‘waar ben je geweest in die 4 jaar, wat heb je gedaan?’ Kon hij het me maar vertellen, ik ben er echt zo benieuwd naar. Alleen zal ik er in dit leven geen antwoord op krijgen, ben ik bang. Hij zat in zijn uppie op het balkon zondag, en ik zat hem te bekijken, wat ging hij doen. Hij was de manden aan het bekijken, waar de anderen vaak in liggen. Volgens mij weet hij niet goed wat hij daar mee aan moet. Ik zei heel zachtjes ‘wat denk je nu lieve Sunshine’, toen hij voor zich uit zat te staren. Hij draait zich opeens om en springt op de stoel, die vlak voor het raam staat, en gaat mij aan staan te staren. Ik nam er direct een foto van. Aparte jongen hoor, die Sunshine!

Ik heb zelfs vreemde planten, het zal bij mij horen, denk ik dan maar. Ik had een orchidee, heb een orchidee en die stond prachtig te bloeien en middenin die bloei, gingen opeens de takken uitlopen. Maar heel raar, de takken waar de bloemen al aan hingen en dan ook nog niet een zijscheut, nee ze groeiden gewoon verder. Alsof ze ergens waren gestoord en pauze hadden gehouden en nu weer gewoon door gingen alsof er niets gebeurd was. Ik heb zoiets nog nooit gezien en ik heb toch al vrij lang orchideeën ondertussen. Maar er kwamen allemaal knoppen aan ook en die knoppen zijn nu ook weer grotendeels uitgekomen en de toppen daar zitten er nog een paar, waar het prima mee gaat.

Hij staat nu echt topzwaar van de bloemen te bloeien en het einde is nog niet in zicht. Zo staat de witte orchidee van mijn moeder al echt maanden met een dikke witte pracht te bloeien. Die bloemen zijn groter dan de gemiddelde orchidee. En dan heb ik nog een witte die ook al zo uitbundig bloeit. Mijn spikkel staat ook met een zware tak van de bloemen en er is er eentje aan het uitlopen weer. In de keuken staan er 2 die uitgebloeid zijn. De ene keer haal ik die takken eraf, de andere keer niet. Maar hoe ik het ook doe, en ik ben niet zo’n binnen-planten mens, ze bloeien elke keer weer en elke keer weer zo weelderig. Geen idee hoe ik dat doe, behalve dan dat ik met ze praat. Maar ja, dat moet het wel zijn! Geloof me niet, maar doe het zelf, hou een leuk praatje en meen wat je zegt, en je zal het zelf ook zien!